Μου άνοιξε το στόμα και ξεσάλωσα. 

Κοίτα φιλαράκι: Λύπη! Να ένα συναίσθημα που δε γουστάρω με τίποτα. Που δε

με εκφράζει καθόλου. Με πολύ μεγάλη ουρά. Ούτε λυπάμαι κανένα. Ποιός είμαι

΄γω που θα λυπηθώ οποιονδήποτε άλλωστε. Ούτε θέλω να με λυπάται κανένας.

Τι λυπάσαι βρε μαλάκα; Ποιός είσαι συ που λυπάσαι και γιατί; Τι εισπράττεις από

μία απρόσμενη κατάσταση που συμβαίνει σε κάποιον συνάνθρωπό σου. Και γιατί

λυπάσαι, γιατί του κάηκε η μπριζόλα, γιατί έρχεται από μιά ερωτική

απογοήτευση, γιατί δεν έχει να φάει, γιατί έσπασε το χέρι του, γιατί έχει καρκίνο;

Ειρήσθω εν παρόδω, έτσι του το 'πα, και το συναίσθημα, ζήλια, δεν το γουστάρω

καθόλου, δεν με εκφράζει καθόλου. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Η λαϊκή σοφία το

έχει αποδείξει με παροιμιώδη τρόπο. "καλύτερα να σε ζηλεύουνε παρά να σε

λυπούνται". Λένε.

Στη τελική είναι σχεδόν αδύνατο, κάποιος που σου λέει λυπάμαι, να ταυτιστεί

μαζί σου απόλυτα. Σ'ότι και να ΄χεις. Μόνο προσχηματικά το εκφράζει.

Πες του το. Και πες του να πάει να γαμηθεί!

Φάνηκε να τον κουράζω.

Κοίτα, μου λέει: Σίγουρα αν δεν μπορείς να ταυτισθείς, να αγανακτήσεις,

να στεναχωρηθείς, να προσφέρεις, που εδώ είναι και τα δύσκολα, το βουλώνεις και

πάμε γι΄ άλλα. Άσε που, αυτό το λυπάμαι, αντί να με ανακουφίζει, μου δείχνει

μια ανωτερότητα, από τον απέναντι. Ακούγεται, αυτό εισπράττω, από τον

λυπησιάρη: Ευτυχώς εγώ είμαι , καλύτερος, πιό προσεκτικός, πιο μάγκας, πιο

τυχερός, με λίγα λόγια. Με αυτή τη σειρά τ΄ ακούω. Γαμώτο!

Θα μου πεις δεν είναι όλοι έτσι. Ας το λοιπόν να αιωρείται!

Προσπάθησα να τον γλυκάνω αλλιώτικα:

 Κοίτα ρε φιλαράκι, κάπου θα υπάρχουν κάποιες "λύπες" που ξεχωρίζουν. Χωρίς

καμένες μπριτζόλες, χωρίς σπασμένα χέρια. Όμως αυτό πηγάζει μόνο μέσα από

τα τραγούδια! Με ανιδιοτέλεια, με αναγνώριση, με αγάπη. Και με λίγο φόβο.

Μπας και χαθεί το υπάρχον όνειρο!

youtu.be/ Πόσο λυπάμαι, με τη Σοφία Βέμπο, 1939. Στίχοι: Σπυρόπουλος Βασίλης, Παπαδούκας Πάνος. Μουσική: Κώστας Γιαννίδης.