Έτσι είναι, άμα κάτι σε φτιάχνει και σε ανεβάζει, ξαναπάς. Γι'αυτό έχω γίνει Ετζεκτικός.

Κάθε χρόνο από το Πάσχα αρχίζω να το σκέφτομαι και να το περιμένω. 

Φέτος ειδικά, αξέχαστο θα μου μείνει. Και δεν ήταν που όλα λες και τα είχε οργανώσει

η μάνα μου και αυτό που είχες ανάγκη και το χρειαζόσουνα το έβρισκες εκεί που έπρεπε να

είναι.

Αλλά και ο φωτισμός και ο ήχος, τι να πω, πάρα πολύ καλά.

Μας αντιμετώπισαν σαν πελάτες που έπρεπε να μας δώσουν αυτό που πληρώσαμε

και είχαμε και τα δωράκια μας.

Όταν μπήκαμε στο χώρο στη σκηνή ήταν οι Editors.

Για όσους δεν τους ξέρουν μια παλιά ροκ μπάντα από την Αγγλία είναι που μου αρέσει πολύ.

Ο τραγουδιστής τους ο Τομ Σμιθ εξακολουθεί να μας τα παίρνει όλα.

Έπαιξαν πολλές από τις τραγουδάρες τους - Munich, An and has a start το καινούργιο Sugar

κι άλλα δυνατά κομμάτια - και τους συνοδεύαμε κι εμείς από κάτω.

Στο τέλος έχοντας φύγει 100% ο Σμιθ τσάκισε το Papillon.

Δεν μπορώ να πω με λέξεις όλα αυτά τα δυνατά που ένιωσα στο σώμα μου προπάντων.

Αυτοί που το σκέφτηκαν αυτό, δέκα με τόνο.

Την ώρα που έπεφτε ο ήλιος στη σκηνή έπαιζαν τα ηλεκτρονικά τους οι Darkside.

Πρώτη φορά τους άκουγα και την άκουσα. Εξαιρετικοί.

Άπλωσαν τις ψυχές μας στον αέρα

και μετά τις έκαναν υδρομασάζ γιαπωνέζικο, που λέει κι η μάνα μου.

Μια ανάσα βαθιά, κοιτάζω τον ουρανό βαθιά, δυο ανάσες σε αγκαλιάζω σφικτά, τρεις ανάσες

φιλιόμαστε γλυκά.

Και νάτους στη σκηνή οι Kasabian. Το πιο δυνατό συγκρότημα, το πιο εκρηκτικό.

Με τραγουδάρες, όχι πατάτες.

Καλά το τι έγινε με το Days are forgotten και με το Where did all the love go?

Χαμός στο χαμό. Θάμασταν 15 χιλιάδες που τραγουδούσαμε μαζί τους που χορεύαμε, που ότι

μας κατέβαινε κάναμε.

Λες και μια δύναμη από μέσα μας μας ξετίναζε.

Και στη συνέχεια τα δώσαμε όλα.Τι όλα και πιο πολύ, τα πάντα όλα που λέει κι ο πατέρα μου,

στα "Processed Beats” και “Re-Wired”.

Στο τέλος όλοι γύρω στάζαμε λες και είχαμε μόλις βγει από τη θάλασσα.

Κάπως έτσι, ένα τέτοιο πανικό θα ήθελα να γίνεται στα πάρτι στην κόλαση

που θα πάμε όλοι οι φίλοι μετά.

Kasabian δηλαδή, καυτή σφραγίδα στο κορμί μας. 

Μία ανάσα χιλίων φιλιών, κοιτάζω τα μάτια σου, τον ουρανό ξάστερο,

ανασαίνω το κορμί σου, έκρηξη,

σε βλέπω να φεύγεις, κι άλλη έκρηξη.

Θα φύγει η βρωμιά από την πόλη όταν όλες οι μηχανές θα παίζουν kazabian και τα

πυροτεχνήματα kasabian κι αυτά.

Καλά περάσαμε πολύ ωραία καλοί μου κύριοι και όμορφες κυρίες. Όνειρα γλυκά.

Του χρόνου πάλι. 

Για την ιστορία οι Εγγλέζοι Kasabian φτιάχτηκαν το '97 από τους Tom Meighan,

Sergio Pizzorno, Christoprher Karloff, Cris Edwards και Ian Matthews.  

Το τελευταίο τους άλμπουμ είναι το 48:13.

Για να μαθαίνετε κι εσείς οι άλλοι, οι μικροί και οι μεγάλοι, αγόρια και κορίτσια και όσοι έχουν περίεργα βίτσια, σας αφιερώνω τρία τραγούδια τους.

" CLUB FOOT " , " FIRE " , "ΕΕΖ - ΕΗ "     

Για τη Σταγόνα, Μανώλης Τσιγκλόρας.