Εξαιρετική στιγμή η ώρα που ξεμύτισε το φεγγαράκι από τον Υμηττό κι άρχισε να γλιστράει προς τα πάνω ως ένα χρυσοκόκκινο αστείο αυγουλάκι. Στη σκηνή ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου με μπουζούκια και τζουράδες, η Ματούλα Ζαμάνη με τα σαρβάλια της, όλο χάρη και δύναμη και πηγαία αμεσότητα. Βεβαίως και μία υπέροχη ορχήστρα που έβγαζε τις ροκ και τις τζαζ πλευρές των τραγουδιών του στις περισσότερες περιπτώσεις με εξαιρετικές διασκευές, δίχως φυσικά να διαγράφει τις καταβολές από την κάψα του μεγάλου κάμπου και τη δροσιά που του χαρίζουν οι γύρω βουνοπλαγιές. 

Είπε και μερικά καινούργια τραγούδια ο χαλαρός και γλυκός όπως πάντα Θανάσης. Μας εντυπώθηκε πιο πολύ ένα που μιλάει για τους Έλληνες που δεν ντρέπονται για το πως φέρονται στους μετανάστες εδώ και την ιερότητα του ικέτη την έχουν γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια. Και μας συγκίνησε το άλλο το παλιό που μας ταξιδεύει στην Αμερική μαζί με την Μαρίκα, τον Δούσια το Κωστή, που τραγουδάει για τους δικούς μας μετανάστες του προηγούμενου αιώνα. Κάποια στιγμή αφιέρωσε τη συναυλία του ο Θανάσης σ'έναν Έλληνα Γεράσιμο (;), φυλακισμένο στο Περού.

Το άλλο στοιχείο που έφτιαχνε κατάσταση ήταν τα νεαρά παιδιά που είχαν γεμίσει το κοίλον. Κάτι θερμό και ζαχαροκαραμελένιο απλωνόταν από αυτά τα νεαρά πλάσματα που είχαν αφήσεις τις θέσεις τους και είχαν στηθεί μπροστά στη σκηνή. Κι όταν έφτασε η ώρα της αλήθειας τους ανέβηκαν πάνω κι άρχισαν να τραγουδούν και να χορεύουν. Αρκετές χόρευαν και στις θέσεις τους. Ωραίο θέαμα. Το ζηλέψαμε ( με την καλή έννοια, εννοείται). Μια ωραία εκδήλωση που την έφτιαχνε πιο όμορφη ο κόσμος, επιστρέφοντας τη χαρά που του προκαλούσε. Εκδήλωση που σίγουρα άξιζε τα 12 ευρώ, μιας και ήταν απ' αυτές που πιο πολύ τις ευχαριστιέσαι. Και μόνο όταν τελείωσε συνειδητοποίησες ότι είχε επηρεάσει το μέσα σου να επιτρέψει να ξεχυθούν οι κρυμμένοι μπαξέδες μιας ευτυχίας που μοιράζεται. Φυσικά και δεν ξεχνάμε τις σηκωμένες γροθιές που πολλές φορές φώναξαν ότι "Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ'όλα τα κελιά" και μια φορά, όταν τελείωσε το "Ερώτηση κρίσεως", το "Φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες". Γεια σου ρε Θανάση, καλά να'σαι, είτε υπάρχει χρόνος είτε όχι.

Σχόλιο: Ένα αίσθημα που το νιώθω κάθε φορά σε συναυλίες του Παπακωνσταντίνου, είναι αυτό του μετέωρου στα σύνορα. Δηλαδή σε κάποιες φάσεις γίνομαι ένα με όλους και ταυτόχρονα νιώθω να μην χάνω την ατομικότητά μου. Έχω σκεφτεί πως αυτό ίσως συμβαίνει, διότι όπως είπε κι ο Ορέστης, σπάνια ο Παπακωνσταντίνου στα τραγούδια του μιλάει σε πρώτο πρόσωπο. Κι έχω διαπιστώσει πως αυτός ο μετεωρισμός και μου πάει και με φτιάχνει.

Δυο όμορφες στιγμές. Ένα κορίτσι που καθόταν οκλαδόν και σε μικρή απόσταση από τον καθιστό Παπακωνσταντίνου που τραγουδούσε, σηκώθηκε τον πλησίασε και του έσκασε με χάρη και φυσικότητα ένα φιλάκι στο μάγουλο. Και ξαναγύρισε στη θέση της σαν κοριτσάκι του παλιού καιρού. Και η δεύτερη, όταν κάποια στιγμή στο τέλος ξαναμπήκε η Ματούλα - ζούμε για να σε παντρευτούμε, σύνθημα της πλατείας - στη σκηνή, την ακολουθούσαν δυο άσπρα σκυλάκια, που όπου πήγαινε αυτή, από πίσω της κι αυτά κουνώντας την ουρά τους.

Υ.Γ. Η παραγωγή ήταν του Passport που ανήκει στην οικογένεια του Δραπετσωνίτη κ. Χουρδάκη Την άλλη φορά κ.Χουρδάκη μας αν γίνεται και που όπως όλοι μας ξέρουμε αν το θέλουμε γίνεται σ'αυτά τα θέματα, ας έχετε και μειωμένες τιμές για τους άνεργους και για τα προαγορασμένα. Από ότι έχουμε παρατηρήσει, σχεδόν όλοι το κάνουν. Κι εσείς, ως Δραπετσωνίτης, δε θα έπρεπε πρώτος και καλύτερος να το είχατε κάνει;