Όσοι από τους πρώτους άντεξαν, τριγυρνούσαν στο ημίφως μέσα σε χώρους μικρούς και απόκεντρους, όπου η λιτότητα ήταν το ένα κρατούμενο και η με αφοσίωση σκληρή δουλειά το άλλο. Οι δεύτεροι, η πλειονότητα από τους δεύτερους, αγαπημένα τέκνα της ευμάρειας, της αλόγιστης σπατάλης, του λάιφ στάιλ και της γκλαμουριάς, λίγα έδωσαν και ως εκ τούτου τσαλαβουτούσαν πιο πολύ σε ρηχά νερά.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν και οι χορευτικές ομάδες που το πάλεψαν εκείνη τη δεκαετία, διαμορφώνοντας σιγά σιγά και την ελληνική αλφαβήτα ενός νέου υβριδίου, του μοντέρνου χοροθεάτρου. Στα μέσα της δεκαετίας του '80, ανάμεσα σε όλες τις ομάδες που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια στις γειτονιές της Αθήνας, ήρθαμε σε επαφή και με την ομάδα χοροθεάτρου "Εδάφους εδάφους".

Σ'αυτήν τα πρώτα βιολιά ήταν οι χορευτές και χορογράφοι Δημήτρης Παπαϊωάννου και Αγγελική Στελλάτου. Θυμάμαι ότι αφίσες τους κολλούσαν στον πίνακα ανακοινώσεων του σχολείου μας κάποιοι φαν, μαθητές ή καθηγητές, ποτέ δεν έμαθα. Ακόμα έχω την αίσθηση από την έξαψη της "Μηδεία" του, του "Ενός λεπτού σιγή" και από τον "Δράκουλα". Ήταν παραστάσεις πρωτόγνωρες για μένα που με πήραν και με σήκωσαν μαζί με άλλους ψηλά.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου έγινε πασίγνωστος όταν ανέλαβε τη σκηνοθεσία της έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας και της τελετής λήξης. Τότε πιστεύω ότι κέρδισε με το σπαθί του ένα θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα από το πανελλήνιο.

Μετά συνέχισε τις χορογραφίες του, και δύο απ'αυτές, το "Για πάντα" και το "2", τις βρήκα εξαιρετικές. 

Την τελευταία του, το "Still Life" στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, την χειροκρότησα, αλλά ενώ με πήρε δε με σήκωσε όπως προηγούμενες δουλειές του. 

Με το έργο αυτό ξεκινάει ο Δημήτρης Παπαϊωάννου στις 16 Σεπτεμβρίου μία παγκόσμια περιοδεία.

Ξαναδουλεμένη και με ανανεωμένο δυναμικό, η παράσταση θα παρουσιαστεί αρχικά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για δέκα βραδιές, από τις 16 ως τις 19 και από τις 23 ως τις 27 Σεπτεμβρίου.

Το έργο είναι αποτέλεσμα μιας σειράς καλλιτεχνικών αναζητήσεων του θεατρικού σκηνοθέτη και χορογράφου, η οποία ξεκίνησε το 2009 με το «Πουθενά» και συνεχίστηκε με το «Μέσα» (2011) και την «Πρώτη Ύλη» (2012).

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Η καταγωγή του είναι από τα Ψαρά. Εκτός από το χορό έχει σκηνοθετήσει και όπερες και ανέβασε μουσικές παραστάσεις όπως Νεφέλη (1995) και Δέντρο (1998) με τη Χάρι Αλεξίου, Ηφαίστειο (1998) και Παραμύθι (2000) με την Αλκήστη Πρωτοψάλτη.

Ο Παπαϊωάννου είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος από την εφηβεία του 

Την εξαιρετική συνέντευξη που ακολουθεί την έδωσε στην Στέλλα Χαραμή και δημοσιεύτηκε στην Athens Voice (537/10.9.15) με τον τίτλο "Θέλω να γουστάρω πολύ". Αν θέλετε να την διαβάσετε πατήστε  εδώ 

Κι  εδώ  μια επίσης καλή συνέντευξη που έδωσε στην Βένα Γεωργακοπούλου και δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ στις 13.9 με τον τίτλο "Θέλω να είμαι προσωπικός, ερωτικός και πολιτικός ταυτόχρονα"

My life is still / trying to get up that great big hill og hope, από το τραγούδι 

What's upτων 4 Non Blondes που με κάποιο έμμεσο τρόπο συνδέεται με τον τίτλο του έργου.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το βίντεο του "2" που διαρκεί 100'.