Αρκεί να μυριστεί στη φωνή σου μια κάποια αμφιβολία ως προς τις θέσεις του

ή να διαγνώσει πως τα επιχειρήματά σου

διέπονται από μια λογική έξω από τη δική του

και αμέσως αισθάνεται απειλημένος.

Αλλά δεν είναι η διαφωνία

αυτή καθ’αυτή που τον ενοχλεί·

Αλίμονο, κάθε ορθοδοξία χρειάζεται αντιπάλους.

Εκείνο που τον βγάζει από τα ρούχα του είναι η επιμονή σου

για το πόσο σημαντικές είναι οι αποχρώσεις,

η πίστη σου στην αναγκαιότητα των συνθέσεων

που αναγνωρίζει την ύπαρξη τεράστιων γκρίζων ζωνών

γεμάτες νοήματα εκεί όπου ο ίδιος

βλέπει μόνο άσπρο και μαύρο,

που ως γνωστό αποτελούνται αποκλειστικά από καθαρές αλήθειες.

 
Τείνω να πιστέψω πως η λύσσα με την οποία παλιότερα

οι περισσότεροι υπερασπίζονταν το δικαίωμά τους να μη σκοτίζονται για τίποτα,

τα τελευταία πέντε- έξι χρόνια έχει αντικατασταθεί από έναν άλλο δογματισμό

εξίσου περιοριστικό, κοντόφθαλμο και επικίνδυνο.

Από το ανεύθυνο «έτσι κάνουν όλοι»

φτάσαμε στο οπαδικό «έτσι είμαστε εμείς και σε όποιον αρέσει».

Φυσικά μπορεί κανείς να κλειστεί στο στενό κύκλο του,

να περιοριστεί στα ειδικά ενδιαφέροντά του

ή να αρκεστεί σε σαχλοκουβέντες

που κι αυτές βέβαια χρειάζονται μα σκέφτομαι, τι ζωή θα ήταν αυτή; 

Νομίζω πως οι κοινωνίες αποτυγχάνουν και δυστυχούν

όταν τείνουν να γίνουν μια τεράστια ομάδα ομοίων,

η συγκολλητική ουσία της οποίας δεν είναι η υπό συνεχή διαμόρφωση κοινές ιδέες

ή κάποιες από κοινού κατακτημένες αξίες,

αλλά η συλλογική απέχθεια προς κάθε τι, έστω αμελητέα, διαφορετικό.

Και η δική μας κοινωνία πλην ελαχίστων φοβάμαι εξαιρέσεων,

από τον πιο ριζοσπαστικό ως τον πιο συντηρητικό πόλο της,

με πρόσχημα τις «έκτακτες συνθήκες» που,

πολύ φοβάμαι επίσης, αρχίζουν να βολεύουν όλο και περισσότερους,

ξέμαθε εντελώς τι πάει να πει μη προσυμφωνημένη συνδιαλλαγή.

*Ο Κωνσταντίνος Δ. Τζαμιώτης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1970 και σήμερα ζει στην Αθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο. Εργάστηκε στην τηλεόραση, στη διαφήμιση και στον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια διευθύνει την πολιτιστική έκδοση "Highlights". Έχει γράψει τα βιβλία: "Η συνάντηση" (Ίνδικτος, 2002), "Βαθύ πηγάδι" (Ίνδικτος, 2003), "O βαθμός δυσκολίας" (Ίνδικτος, 2004), "Παραβολή" (Καστανιώτης, 2006), "Η εφεύρεση της σκιάς" (Καστανιώτης, 2008), και έχει λάβει μέρος σε συλλογικά, θεματικά λογοτεχνικά εγχειρήματα. Τελευταίο του βιβλίο είναι το "Η πόλη και η σιωπή" ( Καστανιώτη, 2013) και το θεατρικό "Τερματικός σταθμός" ( Εξάρχεια, 2015).