Στη Β' Πειραιώς η Χρυσή Αυγή βγήκε τρίτο κόμμα με ποσοστό 8,4% ( 12.616 ψήφοι έναντι 13.922 του Γενάρη που αντιστοιχούσαν τότε σε 7.8%) και εξέλεξε ως βουλευτή τον Ιωάννη Λαγό.

Ακόμα πιο ειδικά, στο Κερατσίνι, όπου ζούσε και δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας από τον Χρυσαυγίτη Ρουπακιά, το ποσοστό της είναι 8,09 ( 3.234 ψήφοι, έναντι 3.527 του Γενάρη που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 8.61%). Τέλος στην Δραπετσώνα όπου ο ΣΥΡΙΖΑ με 46,11 έπιασε ένα από τα υψηλότερα πανελλαδικά ποσοστά του, η Χρυσή Αυγή ως τέταρτο κόμμα κατέγραψε ποσοστό 7,42% ψήφοι 564 έναντι 576 του Γενάρη.

Φαίνεται λοιπόν, πως όσες οργισμένες αντιφασιστικές διαδηλώσεις και αν γίνουν το ποσοστό αυτό δύσκολα θα πέσει. Κι αυτή η διαπίστωση είναι δεμένη με το δεύτερο ανησυχητικό φαινόμενο της πολιτικής μας ζωής, που είναι η άνεση με την οποία η Χ.Α περνάει στην κεντρική πολιτική ατζέντα τις επιλογές της. Αυτό που είναι αυτονόητο είναι πως όσο δεν δρομολογούνται αξιόπιστες λύσεις των προβλημάτων εξ αιτίας των οποίων αντλεί ψηφοφόρους, το ποσοστό της θα παραμένει σταθερό. Πρόκειται για έναν κόσμο που πιστεύει ακράδαντα ότι οι ντόπιες διαπλεκόμενες ελίτ τον φτύνουν και πως οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι απεργάζονται την υποτέλειά μας. 

Ίσως όμως διαφορετικές δράσεις και προτεραιότητες σε τοπικό επίπεδο είναι πιθανόν να περιορίσουν την επίδραση που έχει το κόμμα αυτό. Μια προτεραιότητα που νομίζουμε ότι μπορεί να αποβεί αποτελεσματική σε βάθος χρόνου και να δημιουργήσει την ασπίδα στην Χρυσαυγίτικη προπαγάνδα, πέρα από την ποιοτική λειτουργία των κομμάτων και την αναβάθμιση του πολιτικού μας συστήματος και του προσωπικού που το υπηρετεί, είναι αυτή που υποστηρίζει ο Rob Riemen στο βιβλίο του "Η αέναη επιστροφή του φασισμού". Στο βιβιαράκι αυτό ο Rieman αναφέρει με έμφαση δράσεις, στάσεις και σχέσεις που αν ευδοκιμήσουν σιγά σιγά βοηθούν στον αντιφασιστικό αγώνα. Με την προϋπόθεση να ενσωματωθούν στην παιδεία των πολιτών η προτίμηση της αλήθειας, της καλοσύνης, της ομορφιάς, της φιλίας, της δικαιοσύνης, της συμπόνιας και της σοφίας θεωρεί ότι είναι τα ισχυρά αντιβιοτικά του φασιστικού ιού που μεταδίδεται μέσω της μνησικακίας και της βίας που γεννά. Άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από τέτοια στοιχεία, που η προσωπικότητά τους έχει συγκροτηθεί μέσω αυτών, είναι πολύ δύσκολο να υποκύψουν στις φασιστικές σειρήνες της Χ.Α, όσο δύσκολη να είναι η ζωή τους. Ακόμα και αν δεν βρίσκουν ελπίδα σε κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα και σχήματα, θα την παράγουν οι ίδιοι μέσα από τις προσωπικές τους διαδρομές, τη δημιουργικότητά τους και από την αγάπη για τη ζωή που θα αναβλύζει από την ύπαρξή τους. Αυτά τα στοιχεία για να περάσουν στο πλατύ κοινό είναι απαραίτητο εκτός των άλλων να τα εκπέμπουν διαρκώς και οι πολιτικοί σχηματισμοί που αποκαλούνται αντιφασιστικοί. 

Ακολουθεί το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα που με τον τίτλο

"Με άλλοθι τους ψηφοφόρους"

δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 24.9.15 

Τρία ήταν αυτήν τη φορά τα κόμματα που πολιτεύτηκαν με την προσδοκία ότι θα εκτοπίσουν από την τρίτη θέση τη θρονιασμένη Χ.Α. Αλλά ούτε η Δημοκρατική Συμπαράταξη τα κατάφερε, παρά την άνοδο του γεναριάτικου αθροίσματος του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ούτε το εξωιστορικά στάσιμο ΚΚ, ούτε το «Ποτάμι», που κινήθηκε στα πολύ ρηχά, βάλτωσε μάλλον. Τη Χ.Α. την ψήφισαν 388.387 Ελληνες (καθαροί και γνήσιοι, τι άλλο) τον Ιανουάριο και 379.581 προχθές. Θα ήταν παρηγοριά στον άρρωστο αν λέγαμε ότι περίπου 10.000 άνθρωποι την απέρριψαν μετά βδελυγμίας και αποχώρησαν από τις τάξεις των ψηφοφόρων της. Επί της ουσίας, η τεράστια αποχή ελάχιστα την επηρέασε, αν δεν την ευνόησε, αφού το ποσοστό της ανέβηκε στο 6,99% από 6,28%. Και προστέθηκε έτσι μία έδρα στις ήδη 17.

Τα υψηλά χρυσαυγίτικα ποσοστά στα εκλογικά τμήματα των Αμπελοκήπων, όπου ψηφίζουν αστυνομικοί και ΜΑΤ, δεν αιφνιδίασαν κανέναν. Δεν πρέπει άλλωστε να είναι πολλοί όσοι πιστεύουν ότι στα σαράντα χρόνια μετά την επιστροφή στη δημοκρατία επιχειρήθηκε ποτέ σε βάθος και με κόστος ο εκδημοκρατισμός των δυνάμεων ασφαλείας. Ουδείς αιφνιδιάστηκε επίσης από την αύξηση του ποσοστού της στα νησιά που βρέθηκαν στην καρδιά των προσφυγικών κυμάτων, την Κω, τη Λέρο, τη Σάμο, τη Λέσβο. Τολμώ μάλιστα να πω ότι εκείνη που αιφνιδιάστηκε και δυσαρεστήθηκε είναι η ίδια η Χ.Α. Σίγουρα ανέμενε να δρέψει περισσότερους μαύρους καρπούς στο Αιγαίο, όπως άλλωστε και στην Αθήνα, όπου – γεγονός σχετικά παρήγορο – παρέμεινε στάσιμη.

Αρκετές από τις ψήφους που κέρδισε η Χ.Α. στα νησιά θα μπορούσαμε να τις θεωρήσουμε περιστασιακές, της στιγμής και της έξαψης ή της αγανάκτησης, άρα αναιρέσιμες. Δεν έχουμε όμως πια το δικαίωμα να χαρακτηρίζουμε «παρορμητικές» και «θυμικές» ή «απολίτικες» και «ανιδεολογικές» τις ψήφους που δίνουν σταθερά πια ποσοστό 5,5-6% σε ένα κόμμα-εγκληματική οργάνωση, με αίμα και με θάνατο στο ποινικό του μητρώο. Και με απροσχημάτιστη τη λατρεία του για τον χιτλερισμό. Συμπαγής ο κορμός αυτός, αδιαφορεί για ό,τι προκαλεί φρίκη στους υπόλοιπους: για τη σβάστικα, για τις παραστρατιωτικού τύπου επιχειρήσεις κατά μεταναστών, προσφύγων και κάθε κατηγορίας αδυνάμων (ίσα ίσα, αυτός ο «ελληνοτσαμπουκάς» τούς ενθουσιάζει), για τον φιλοχουντισμό, την εβραιοφαγία και την ισλαμοφαγία των χρυσαυγιτών. Ακόμα και για το αίμα και τον φόνο. Ελάχιστοι ψηφοφόροι της Χ.Α. ντράπηκαν ή κλονίστηκαν ακούγοντας τον κ. Μιχαλολιάκο να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά, που τάχα δεν τον ήξεραν οι «συναγωνιστές» του.

Ελάχιστοι ένιωσαν συνένοχοι ή ηθικοπολιτικοί συναυτουργοί. Ο κορμός, πλήρως ταυτισμένος πια με τον φυρερίσκο του, ασπάζεται και τις ιδέες του και την απορρέουσα βιαιότατη πρακτική. Όσoι τον αποτελούν είναι το ισχυρότερο άλλοθι της Χ.Α. στην αργόσυρτη, υπονομευόμενη δίκη της.

Πηγή: Καθημερινή