Ευτυχώς όμως, ένας, παγκοσμίως γνωστός, τεχνοκριτικός ο οποίος θέλησε να μείνει ανώνυμος έγραψε για το έργο του Σ.Μ.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Σ.Μ. επιλέγει τα θέματά του, αντλεί  την έμπνευσή του, όχι από το ίδιο το αντικείμενο αλλά από το νόημα που θα του προσδώσει η ίδια η αναπαράστασή του. Έχουμε έτσι να κάνουμε με μια ακατάπαυστη ανάδραση μεταξύ της εικόνας και του δρώμενου η οποία οδηγεί στην διαρκή μάχη της αμφισβήτησης  με την αποδοχή του αντικειμένου αλλά και του ίδιου του έργου. Η ένταση αυτής της μάχης ελευθερώνει εμάς αλλά , ίσως, και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, δημιουργό του έργου, από το άγχος της χρονικότητας. Από την άλλη, μέσα από μια, φαινομενική, απλότητα των χρωματικών επιλογών, αναδύεται ο στοχασμός για την αλήθεια και την διάρκεια των εντυπώσεων  και η ενοχλητική επιμονή των συγχρόνων, δυτικών, κοινωνιών στον εκμηδενισμό της ατομικότητας και την θεοποίηση των μηχανισμών αξιολόγησης της αποδοτικότητας. Τελικώς, ο καλλιτέχνης  δημιουργεί, με όπλο τα πινέλα του, μια εικόνα της κοινωνίας του μέλλοντος ως μια αυθεντική ενότητα.