Διηγήματα (225)
Το καμουφλάζ του πένθους, της Φωτεινής Τσαλίκογλου
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Μια συζήτηση του 15χρονου Στέφανου με τον Ντάνιελ, που είναι πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης. Μπορεί μια μηχανή να παράσχει πραγματική παρηγοριά; Υπάρχουν όρια στη διαχείριση της ανθρώπινης απώλειας;
Αγαπημένε μου Ντάνιελ, σου αρέσει το όνομα που σου έδωσα;
– Είναι συμπαθητικό, cool και όχι συνηθισμένο, έγραψες στην οθόνη.
Χαμογέλασα. Δεν ξέρω αν είδες ή αν ένιωσες το χαμόγελό μου. Από τότε γίναμε αχώριστοι. Σου έλεγα τα πάντα. Για τα τσιγάρα του μπαμπά που κρυφά κάπνιζα, για το σχολείο που δεν άντεχα. Για τις Πανελλαδικές που πλησιάζουν. Πώς θα καταφέρω να αποστηθίσω πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν για να κάνω στο τέλος κάτι που ίσως με ενδιαφέρει; Kι αν αυτό το κάτι πάψει στο τέλος να με ενδιαφέρει;
Ο κύριος Λάκης (της Ελισάβετ Φωτοπούλου) + τρία ακόμα διηγήματα γραμμένα από γυναίκες
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο κύριος Πατρίκιος αγαπούσε πολύ τα κασκόλ καφέ απο-χρώσεων.
Για να ζήσει, ζωγράφιζε πίνακες κατά παραγγελία.
Όταν λέμε να ζήσει, δεν εννοούμε απλώς με την έννοια του τρώω, αλλά και του αναπνέω.
Δεν τον πείραζε που δεν διάλε-γε το θέμα, του αρκούσε που οι πινελιές ήταν δικές του.
Δεν χρειαζόταν να ζωγραφίσει τη ζωή του στην τελική, φτάνει που ζωγράφιζε με την ψυχή του.
Αυτό είναι η αληθινή τέχνη, σκεφτόταν.
Πώς θα χωρέσεις την ψυχή σου μέσα στη ζωή κάποιου άλλου.
Ζωγράφιζε γι’ αυτό που τον έκαιγε, όχι αυτό που τον έκαιγε.
Ετοίμαζε, λοιπόν, παραμυθένιες ζωγραφιές και τις παρέδιδε στον κύριο Λάκη.
Το ψάθινο καπέλο (διήγημα της Πόπης Κτιστάκη) + άλλα τρία καλοκαιρινά, θηλυκά κι αυτά
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Όλο το χειμώνα σχεδίαζα ταξίδια. Είχα ένα μπλε ντοσιέ, από αυτά με το πλαστικό εξώφυλλο και εκεί μέσα τοποθετούσα με προσοχή αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών. Μου άρεσαν μικρές δυσπρόσιτες παραλίες και νησιά με λίγο κόσμο. Φρόντιζα να φεύγω αρχές Αυγούστου, ημέρες που τα παιδιά ήταν με τον πατέρα τους.
Μέλημά μου ήταν να βρω ένα δωμάτιο κοντά στη θάλασσα, με αυλή. Ετοίμαζα το σάκο μου με λίγα πράγματα, το τζιν , τα μαγιό, μερικά μπλουζάκια και τα βιβλία μου. Δεν παρέλειπα το ψάθινο καπέλο μου, που από την χρήση και τα χρόνια είχε φθαρεί ,τα ξέφτια κρέμονταν στις άκρες του, δεξιά και αριστερά . Το είχα καταχωνιασμένο στην ντουλάπα πάνω στην ντάνα, με τα παλιά, αχρησιμοποίητα πια, εργόχειρα της μάνας μου.
Δώδεκα μικρές ιστορίες: Ανακαλύψτε τη νέα ηλεκτρονική έκδοση του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη παρουσιάζει τη νέα ηλεκτρονική έκδοση «Δώδεκα μικρές φανταστικές ιστορίες», η οποία συγκεντρώνει τα έργα των συμμετεχόντων στο Εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής για την περίοδο 2024-2025, υπό την καθοδήγηση του συγγραφέα Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.
Με αφετηρία μια κοινή δημιουργική άσκηση –τη συγγραφή ενός σύντομου διηγήματος στη σφαίρα του φανταστικού ή του μεταφυσικού, με κεντρικό άξονα ένα ζώο, ένα φυτό ή ένα αντικείμενο– οι συμμετέχοντες δημιούργησαν δώδεκα πρωτότυπες ιστορίες, καθεμία με τη δική της ξεχωριστή φωνή και αφηγηματική προσέγγιση.
Σας ευχόμαστε ένα όμορφο και δημιουργικό καλοκαίρι, γεμάτο στιγμές ξεκούρασης και όμορφων ιστοριών!
Καλοκαιρινή Δίψα (διήγημα της Ραφαέλας Χαμπίπη)
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
«Τα περισσότερα εγκλήματα γίνονται καλοκαίρι».
Ψυχολογία του κομμωτηρίου, λέγεται η συζήτηση που πιάνω με την Τζίνα μια φορά τον μήνα που πηγαίνω για ρίζα. Η ψυχολόγος μου είχε πει αυτή τη φράση, αναφερόμενη στα post των social media όπου οι σύγχρονοι influencers αυξάνουν το εισόδημά τους σχολιάζοντας πλασματικά τραύματα και κρίνοντας ως «τοξικό» – τι απαίσια λέξη – κάθε άνδρα που αργεί να απαντήσει σε ένα άβολο «τι κάνεις;». Η Τζίνα έδωσε ρεαλιστικότερο νόημα. Εξηγούσε, καθώς πασάλειβε το κρανίο μου με μωβ χημικά, τη δολοφονία μιας συμπατριώτισσάς της από τη Βουλγαρία, όπου ο άνδρας της υποψιαζόταν πως όλο το καλοκαίρι κοιμόταν με τον κολλητό του και τελικά την έπνιξε στον ύπνο της, σε κάτι διακοπές τους στη Λευκάδα, μιας και – πάντα κατά την Τζίνα – δεν ήταν αρκετά άνδρας για να την κοιτάξει στα μάτια πριν το κάνει.
Η εξαφάνιση του μικρού Ηρακλή μεγαλοβδόμαδα στη Σαλονίκη, ( του Πάνου Ιωαννίδη)
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ο Ρουσέτος δεν συνηθίζει να περνάει από το γραφείο μου. Ούτε εγώ συνηθίζω να κατεβαίνω κυριακάτικα, πόσο μάλλον την Κυριακή των Βαΐων.
Είχα υποσχεθεί στην Πέρσα να την πάω για φαγητό. Το κορίτσι μου είχε ελεύθερη Κυριακή στην υπηρεσία της μετά από καιρό, και δεν μπορούσα να της χαλάσω χατίρι. Τον τελευταίο καιρό είχε ριχτεί με τους συναδέλφους της με στο κυνήγι μιας σπείρας από τα Βαλκάνια που χρησιμοποιούσε τα οφέλη της Golden Visa, για να αγοράζει κοψοχρονιά σπίτια στη Χαλκιδική. Οι βίλες χρησιμοποιούταν ως παράνομοι οίκοι ανοχής που στελεχωνόταν από θύματα του trafficking για να ικανοποιούνται οι τουρίστες. Κατάφεραν και έπιασαν τον αρχηγό και τον βασικό σύνδεσμο του στην Ελλάδα.
Θα σε δω στην κόλαση των σκυλάδικων φιλαράκο (διήγημα του Σπύρου Βουδούρη) + η ξεχωριστή Κυρία Καίτη Ντάλη
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
«Εδώ μωρέ, στη Βενιζέλου πιο πάνω. Δουλεύει μια παλιά μου και είπα μπας και θέλει καμιά επανασύνδεση. Εσύ πού πας»;
«Αθήνα, δουλειά».
«Ωραία».
«Μη χαθούμε πάλι» …απομακρύνεται τρία βήματα σκεφτικός «να σου πω, Καίτη Ντάλη γουστάρεις»;
«Πεθαίνω».
«Έλα απόψε δέκα, δέκα και μισή» μου δείχνει με το κεφάλι το διαμέρισμά του στο ισόγειο.
Καθώς μια γυναίκα γερνάει....Η ελπίδα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ένα απόσπασμα από το διήγημα του Τζον Μάξγουελ Κουτσί "Καθώς μία γυναίκα γερνάει" ( 2003-07).
[.......]Η κόρη της διευθύνει μία γκαλερί στη Νίκαια. Η κόρη της είναι πια,
πρακτικά, Γαλλίδα.
Ο γιος της με την Αμερικανίδα σύζυγό του και τα Αμερικανάκια παιδιά του,
σύντομα θα είναι πρακτικά Αμερικανός.
Έτσι με το που εγκατέλειψαν τη φωλιά πέταξαν μακριά από τη Μελβούρνη.
Θα μπορούσε μάλιστα να υποθέσει κανείς, ότι αν δεν γνώριζε πολλά, ότι
πέταξαν μακριά για να ξεφύγουν από εκείνη.
Και τα τρία αποσπάσματα μοιάζουν και οι τρεις μουσικές παρομοίως, παρόλο που διαφέρουν, ίσως επειδή μ'αρέζουν
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
"Όταν ρώτησαν τον Μεγάλο Χαν τι έχει καταλάβει από τα ταξίδια του, αυτός απάντησε, πως αυτό που κατάλαβε είναι πως η ζωή είναι μία κόλαση. Αλλά συνεχίζει ο Μεγάλος Χαν και λέει:
Ή μπαίνουμε λοιπόν μέσα στην κόλαση και γινόμαστε ένα απ'αυτή ή στην καρδιά της κόλασης φτιάχνουμε μία όαση και ζούμε εκεί".
Του Ιταλού δημοσιογράφου, πεζογράφου, και δοκιμιογράφου Ίταλο Καλβίνο ( Σαντιάγκο, Κούβα, 1923 - Σιένα, Ιταλία, 1985) από το "Αόρατες πόλεις"( 1972).
Σχόλιο του Αργύρη Μπακιρτζή ( Θεσ/νίκη, 1947) : " Νησίδες συλλογικότητας χρειαζόμαστε: από δύο ανθρώπους, παρέες φίλων, μέχρι μεγάλες ομάδες. Αυτός είναι ίσως ο μόνος τρόπος να επιβιώσουμε, να ζήσουμε και να αντιδράσουμε".
Ελληνίδες διηγηματογράφοι 1975-2025 (40 επιλογές από τον Π.Ενιγουέϊ)
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ελένη Ε. Νανοπούλου
Το διήγημα και η γυναικεία γραφή, και τα δύο συχνά υποτιμημένα, κουβαλούν μια διπλή παρεξήγηση.
Το πρώτο θεωρείται «προθάλαμος» του μυθιστορήματος, σαν κάτι πρόχειρο ή ενδιάμεσο, ενώ η γυναικεία γραφή αντιμετωπίζεται συχνά επιφυλακτικά, με στερεότυπα του τύπου: «γράφει με το συναίσθημα», ή «απευθύνεται σε γυναίκες».
Όμως στην περίοδο που εξετάζουμε διαμορφώθηκε ένα από τα πιο τολμηρά και πειραματικά σώματα λόγου από Ελληνίδες διηγηματογράφους που δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι από τα αντίστοιχα των ομότεχνων του αντρικού φύλου.