Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Τα σονέτα στον Ορφέα (δίγλωσση έκδοση, ελληνικά-γερμανικά), εισαγωγή - μετάφραση από τα γερμανικά: Μαρία Τοπάλη, Πατάκη, Αθήνα 2025, 150 σελ.

Όταν ένας ψυχαναλυτής ακούει το όνομα του Ρίλκε, ο νους του πάει  αμέσως σ’ ένα πολύ σύντομο κείμενο του Φρόυντ, Το Εφήμερο[1] (1916).  Στο  δοκίμιο που ακολουθεί συναντιέται η Ψυχανάλυση με την Ποίηση, ο Φρόυντ με τον Ρίλκε των Σονέτων του Ορφέα, που σ’ εμάς έφτασαν στην εκλεκτή, και τόσο σύγχρονη, μετάφραση της Μαρίας Τοπάλη. Ενας μεγάλος ποιητής ανήκει σε όλους, πόσο μάλλον στους μεταφραστές του, που τον ξαναγράφουν, τον μολύνουν με το προσωπικό τους ύφος. Ετσι παραδόξως το έργο, αν και διαμεσολαβημένο,  αποκτά μεγαλύτερη αμεσότητα για τον αναγνώστη. 

Η Γερμανίδα συγγραφέας που γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το «Γυμναστήριο», ένα μυθιστόρημα-θρίλερ για την εμμονή με την αυτοβελτίωση και την κουλτούρα της γυμναστικής, μιλά στον Θοδωρή Αντωνόπουλο. 

Όταν ολοκλήρωνε αυτό το μυθιστόρημα-θρίλερ γύρω από την κουλτούρα των γυμναστηρίων, των συμπληρωμάτων διατροφής και των αναβολικών και τον άγριο ανταγωνισμό για το ποιο σώμα και ποιοι μύες θα «γράψουν» καλύτερα στα σόσιαλ, δεν διανοούνταν ότι θα είχε τέτοια επιτυχία: το βιβλίο της έγινε μπεστ σέλερ στη Γερμανία κι έχει μέχρι σήμερα μεταφραστεί σε 12 γλώσσες, πράγμα που προφανώς σχετίζεται, πέρα από το ταλέντο της, με το γεγονός ότι από πλευράς θεματολογίας «χτύπησε φλέβα» – το γυμναστήριο, η γυμναστική γενικά, δεν είναι σήμερα απλώς μια υγιεινή συνήθεια αλλά ένα απαραίτητο αξεσουάρ στο πλαίσιο της κουλτούρας μιας διαρκούς, εμμονικής αυτοβελτίωσης αφενός, αναγνωρισιμότητας και αποδοχής από τον κοινωνικό περίγυρο ειδικά στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο των σόσιαλ αφετέρου.