Και να το διάβασαν το όνομά της στη βάση της προτομής της, Λέλα Καραγιάννη, μάλλον δεν θα τους θύμισε τίποτε. Λέλα Καραγιάννη; Και ποια είν’ αυτή; Ηθοποιός; Πολιτικός; Αθλήτρια; Στο σχολείο, όσο κι αν το προχώρησαν, και επιμελείς αν ήταν, δεν θ’ άκουσαν τίποτε σχετικό. Οπότε; Γιατί να διστάσουν; Γιατί να ξανασκεφτούν αν έχει «επαναστατικό» νόημα ο άθλος που ετοιμάζονταν να διαπράξουν; Βαριοπούλα λοιπόν, σκοινί, σπάσιμο, τράβηγμα: αποκεφαλισμός.

Η Αριάν φτιάχνει φυλαχτά που σου δείχνουν το Βορρά σου. «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη» λέει. Το στυλ είναι το κουκούλι των προοδευτικών ψυχών και τα φυλαχτά είναι η ρετρό προστασία τους.

Η Αριάν Λαζαρίδη έχει κάτι να μας πει επ' αυτού. "Αθηναία στιλάρα" και με πολλά αφιερώματα, σε περιοδικά, για τον ξεχωριστό αέρα της, στο ενεργητικό παρελθόν της η Αριάν καταπιάστηκε με τις μικρές, καθημερινές ασπίδες εναντίον του κακού.  

Μιας και δεν μου έταξες ταξίδια – μιας και δεν μου πήρες δώρα – μιας και δεν μου έσκαγες χαμόγελα τα πρωινά – πέρασε έτσι ο καιρός, χαμένος, σκοτεινός. Σε ένα παλιογκισέ μιας παλιοτράπεζας, να σε κοιτώ και να σπαράζω. Κάθε μέρα στο γκισέ σου – και όταν άδειαζε άλλη ουρά, όταν μου έκανε νόημα άλλος υπάλληλος, έκανα πως χτυπούσε το κινητό μου (το δάχτυλο πάντα κολλημένο στην ψευδή κλήση) και το σήκωνα, κι έλεγα στον εαυτό μου που γελούσε στην άλλη άκρη του ακουστικού

Έφτανα στου κυρ Τζώνη, έστριψα, και είδα στο βάθος όπου χώριζε ο δρόμος το κτήμα με τις φιστικιές του Γούλα.

Ο κυρ Τζώνης είχε πάει να ζήσει είκοσι χρόνια στη Μόσχα και είχε γυρίσει μια μέρα με τη γυναίκα και την πεθερά του που ’ταν Ρωσίδες τον καιρό που κανείς δεν έφευγε από τη Σοβιετική Ενωση, αγόρασε το οικόπεδο απ’ τον Ντούνη, σήκωσε πάνω σε μια κοντή βάση από τσιμεντόλιθους ένα λυόμενο από κίτρινο τσίγκο σαν του Γούλα κι έμεινε εκεί μέχρι που πέθανε.

να πάνε στο σχολείο μαζί με τα δικά τους παιδιά. Ο,τι και να φοβούνται, ο,τι και να θέλουν να αποτρέψουν ένα είναι το σίγουρο. Τη μεγαλύτερη ζημιά που μπορούν να κάνουν στα δικά τους παιδιά, την κάνουν με αυτήν την άρνηση. Η φθορά είναι ήδη μέσα στο νου και στη καρδιά τους και με αυτήν την άρνηση τη διασπείρουν και στο νου και στη καρδιά των παιδιών τους.

Οι Γάλλοι στήνουν μελίσσια και κήπους στις ταράτσες, οι Σουηδοί ανακυκλώνουν την συντριπτική ποσότητα των σκουπιδιών τους, οι Ολλανδοί κινούνται με ποδήλατο, οι Ιάπωνες αγροτοποιούν τις μεγαλουπόλεις τους, οι Γερμανοί χρησιμοποιούν ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Κι εμείς τσιμεντοποιούμε τα πάντα, κινούμαστε με υπερβολικά και μεγάλα οχήματα, έχουμε ατελείωτες χωματερές, είμαστε κατά κάθε είδους βελτίωσης, βαλτωμένοι σε πρακτικές άλλων εποχών. Η Ελλάδα για ακόμα μια φορά έμεινε πίσω.

Tο 1991, το ηλικίας 5.000 ετών μουμιοποιημένο πτώμα ενός θύματος δολοφονίας ανακαλύφθηκε μέσα σε πάγους που έλιωναν σε μια πετρώδη ρεματιά, ψηλά στις Ιταλικές Άλπεις. Ο άνδρας, περίπου 45 ετών, που ονομάστηκε από τους επιστήμονες «Ότζι» (από την οροσειρά Ότζαλ, όπου ανακαλύφθηκε) ήταν απίστευτα καλά διατηρημένος, όπως και τα υπάρχοντά του.