Σούζη Παλαιοκώστα
Orchestre du Nouveau Monde: Η ορχήστρα που διαδηλώνει παίζοντας στους δρόμους του Παρισιού
Mια γυναίκα παίζει βιολοντσέλο με τα μάτια ερμητικά κλειστά, ενώ γύρω της εκατοντάδες άνθρωποι διαδηλώνουν.
Το πρόσωπό της είναι συσπασμένο, σαν να προσπαθεί να συγκεντρωθεί στη μουσική και ταυτόχρονα να αντέξει όσα συμβαίνουν γύρω της.
Λίγο πιο πέρα, ένας νεαρός μαέστρος διευθύνει τους μουσικούς με την ένταση που θα περίμενε κανείς να δει σε μια μεγάλη αίθουσα συναυλιών που έχει βελούδινα καθίσματα, χρυσά θεωρεία και κοινό με βραδινά ρούχα.
Στην πραγματικότητα όμως γύρω της υπάρχουν πανό, συνθήματα, αστυνομικές δυνάμεις και δακρυγόνα.
Ακολούθησε το χρήμα και το post και θα καταλάβεις ποιοι κάνουν τις μεγάλες μπίζνες πίσω από το «εθνικό συμφέρον»; Εξάρχου, Περιστέρης, Τσάκος, Γκιλφόιλ, Παπασταύρου, Τσάφος, του Christos Konstas από το fb
Αυτή ειναι η μεγάλη εικόνα.Αλέξανδρος Εξάρχου, Γιώργος Περιστέρης, Νικόλας Τσάκος, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, Σταύρος Παπασταύρου, Νίκος Τσάφος. Επιχειρηματίες, εφοπλιστές, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και η αμερικανική διπλωματία συναντιούνται γύρω από μια τεράστια αναδιάταξη της ελληνικής ενεργειακής αγοράς.
Μια αναδιάταξη με συμφωνίες δισεκατομμυρίων, προσδοκώμενα επιχειρηματικά κέρδη, δημόσιες ενεργειακές υποδομές που αλλάζουν χρήση ή οδηγούνται σε αποξήλωση και μια κυβέρνηση που παρουσιάζει το σύνολο αυτού του σχεδιασμού ως εθνική επιτυχία.
Ο καθηγητής και πρώην υπουργός Οικονομικών Νίκος Χριστοδουλάκης μιλά στη Βασιλική Σιούτη για «την ευκαιρία του Ταμείου Ανάκαμψης που χάθηκε» και εξηγεί γιατί θεωρεί ότι «η χώρα ξεπουλιέται»
Ο καθηγητής και πρώην υπουργός Οικονομικών Νίκος Χριστοδουλάκης μιλά στο podcast K Politics (52:19) και στη Βασιλική Σιούτη για το Ταμείο Ανάκαμψης, που ήταν «μοναδική ευκαιρία» για τη χώρα, καθώς, διέθεσε στην Ελλάδα περίπου 36 δισ. ευρώ – πόρους μεγαλύτερους από εκείνους του Σχεδίου Μάρσαλ και των προηγούμενων κοινοτικών πλαισίων στήριξης.
Κατά την άποψή του, ο βασικός στόχος του Ταμείου Ανάκαμψης έπρεπε να είναι η δημιουργία υποδομών που θα έκαναν την ελληνική οικονομία πιο ανθεκτική στις μελλοντικές κρίσεις. Αντί γι’ αυτό, υποστήριξε ότι δεν υπήρξε ένας συνολικός στρατηγικός σχεδιασμός και πως κρίσιμες υποδομές, όπως οι σιδηρόδρομοι, τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και νέες βιομηχανικές υποδομές, δεν αναπτύχθηκαν στον βαθμό που θα μπορούσαν.
Γιατί όταν θα γραφτεί η ιστορία αυτών των τρελών πετρελαϊκών χρόνων, θα θυμόμαστε μόνο ένα πράγμα: η Ευρώπη, αυτή, δεν είχε τίποτα να πει.» Ντομινίκ ντε Βιλπέν, πρώην Πρωθυπουργός της Γαλλίας + Θύελλα αντιδράσεων για τη συμφωνία Τραμπ με τον Πούτιν
«Ο Ντόναλντ Τραμπ παραβίασε την κυριαρχία της Βενεζουέλας για μια συμφωνία πετρελαίου. Δεν είπαμε τίποτα. Το βλέμμα γίνεται αυτό που βλέπει, του Nikos Xydakis
Οι ζωές των ανθρώπων που θα θέλαμε να μας διαβάζουν βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, στον δρόμο, στον δρόμο της ζωής
Tο περασμένο σαββατοκύριακο διεξάχθηκε στη Σαμοθράκη το συνέδριο της Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (ΠΟΕΣΥ), με θέμα τις σχέσεις της δημοσιογραφίας με τη γλώσσα και το περιβάλλον. Ξαναβρέθηκα στην άγριας ομορφιάς Σαμοθράκη ύστερα από πολλά χρόνια, από συνέδριο της δεκαετίας του 1990. Αλλος τόπος, άλλος κόσμος τότε. Αλλά και τώρα ψυχωφέλιμες συναντήσεις με συναδέλφους μάχιμους, του πεδίου και του δρόμου. Αναζωογονητικές συναντήσεις.
Δυο τρία λόγια για το πως οι διάφοροι ντόπιοι διαμορφωτές της κοινής μας γνώμης παίρνουν την αλήθεια των μαθητικών αγώνων των Γαλλόπουλων και την εκάνουν ψέμα, από το fb
Τα ΝΕΑ σε ένα βιντεακι αναφέρουν τις "βίαιες μαθητικές
διαδηλώσεις " στη Γαλλία, με ένα ενσταντανέ πυροτεχνηματος όπου
φαίνονται προσωπα " μη λευκών " νέων.
Ένα κίνημα όπου χιλιάδες μαθητές τριες
ακόμα κι από λύκεια σχετικά προνομιούχων περιοχών έχουν
τραγουδησει, διαδηλώσει και μιλήσει με πολλους
τρόπους ( μέχρι και τη Μασσαλιωτιδα τραγούδησαν), " μειώνεται "
σε μπάχαλο. Από το Κέντρο, το υποθετικά
φιλελεύθερο έως κεντροαριστερό.
Θάνατοι*, καύσωνες*, πυρκαγιές*: Κυβερνήσεις, περιφέρειες και δήμοι άραγε πήραν το μήνυμα ότι το φετινό καλοκαίρι είναι «προάγγελος» βάσει των στοιχείων ενός κακού μέλλοντος;
Εκθεση της υπηρεσίας Copernicus της Ε.Ε. δείχνει ότι οι θερμοκρασίες του αέρα στην επιφάνεια, από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, ήταν κατά 2,5°C υψηλότερες από τον μέσο όρο της δεκαετίας
O καύσωνας που έπληξε τη Δυτική Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι ήταν ο χειρότερος που έχει καταγραφεί ποτέ, σύμφωνα με έκθεση, καθώς περισσότερο από το μισό της ηπείρου βρέθηκε αντιμέτωπο με «πολύ ισχυρή» θερμική καταπόνηση, με την αίσθηση της θερμοκρασίας να ξεπερνά τους 38°C.
Να μη γνωρίζεις λοιπόν ποια από τις σημερινές σου κινήσεις θα αποκτήσει κάποτε αυτή την τρομερή ιδιότητα της τελευταίας φοράς, του Manos Lambrakis, από το fb
Να μη θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που σε σήκωσε αγκαλιά η μητέρα σου, να έχεις παίξει ένα απόγευμα με τους φίλους σου στην αυλή και κανείς να μη σας έχει ειδοποιήσει ότι δεν θα ξαναπαίζατε ποτέ όλοι μαζί, να έχεις αφήσει ένα καλοκαίρι τα παιχνίδια σου στην άκρη χωρίς να υποψιάζεσαι ότι μόλις τελείωνε η παιδική σου ηλικία, να έχεις κοιμηθεί για τελευταία φορά στο μικρό σου κρεβάτι, να έχεις ακούσει τη γιαγιά σου να σε φωνάζει από την κουζίνα και να μην έχεις απαντήσει επειδή παρακολουθούσες τηλεόραση, να θυμάσαι ακόμη τη μυρωδιά του φαγητού της αλλά να δυσκολεύεσαι πια να ανακαλέσεις τη φωνή της, να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς σταμάτησε ο πατέρας σου να σε κρατά από το χέρι όταν διασχίζατε τον δρόμο, πότε έπαψε κάποιος να σε περιμένει στο παράθυρο, πότε ήταν η τελευταία φορά που γυρίσατε όλοι μαζί από τη θάλασσα με τις πετσέτες βρεγμένες, την άμμο κολλημένη στα πόδια και τα καθίσματα του αυτοκινήτου να καίνε από τον ήλιο, να έχουν περάσει σαράντα χρόνια και να θυμάσαι ακόμη ποιος καθόταν δίπλα στον οδηγό, να μη θυμάσαι όμως τι φάγατε εκείνο το βράδυ, ούτε τι συζητήσατε, ούτε αν ήσασταν ευτυχισμένοι, επειδή τότε δεν χρειαζόταν να το γνωρίζετε, Για μια ξαπλώστρα αδειανή, της Αννέτας Καββαδία
Ένας 76χρονος σκοτώνει στο ξύλο έναν 82χρονο για μια ξαπλώστρα. Την ίδια ώρα, ένας 14χρονος βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο ύστερα από άγριο ξυλοδαρμό από συνομήλικό του.
Δύο πράξεις βίας διαφορετικές μεταξύ τους, με διαφορετικές αφετηρίες, ηλικίες, κοινωνικές διαδρομές, τις οποίες φυσικά δεν μπορούμε να αποδώσουμε σε μία και μοναδική αιτία.
Υπάρχει ωστόσο ένα ερώτημα που επιμένει: τι συμβαίνει σε μια κοινωνία όταν η επιθετικότητα μοιάζει να γίνεται όλο και περισσότερο ο προσφιλής τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι διαχειρίζονται τη διαφωνία, την προσβολή, τη ματαίωση, την αίσθηση αδικίας;
Η απάντηση δεν μπορεί να αναζητηθεί αποκλειστικά στην ψυχολογία του ατόμου.
Φυσικά η ατομική ευθύνη, ιδίως όταν η βία γίνεται πράξη, δεν εξαφανίζεται επειδή αναζητούμε τις κοινωνικές της προϋποθέσεις. Αλλά μια κοινωνία δεν είναι απλώς άθροισμα ατομικών παθολογιών. Η βία έχει και κοινωνικό υπόβαθρο.
Η νέα στρατηγική του Ιράν
Η ιρανική εξουσία έχει μετατοπιστεί από την ιδεολογία της επανάστασης του 1979 σε πιο πραγματιστικές θέσεις. Αυτό, όμως, δεν εγγυάται ούτε την επίτευξη των στόχων της ούτε την απάλυνση του καθεστωτικού αυταρχισμού.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΥΜΑΤΑΙ τον Αμερικανό γερουσιαστή Τζορτζ Άικεν μόνο από τη φράση που του αποδίδεται «ας κηρύξουμε τη νίκη και ας επιστρέψουμε σπίτι μας», η οποία ειπώθηκε στις αρχές του πολέμου στο Βιετνάμ. Και μπορεί στην πραγματικότητα να μην την είπε ποτέ, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να αναδειχθεί σε σοφή συμβουλή απεμπλοκής από μια αποτελματωμένη πολεμική σύγκρουση. Αν πιστέψουμε τη «Wall Street Journal», συζητείται σοβαρά σε ανώτερους αμερικανικούς κύκλους, ο δε Ντόναλντ Τραμπ δεν την αποκλείει ως διέξοδο από το βάλτωμα στο οποίο ο ίδιος έχει οδηγήσει τη χώρα του και την υφήλιο με την παράνομη και απερίσκεπτη απόφασή του να κηρύξει τον πόλεμο στο Ιράν.