Σκορσέζε είπατε; Ναι, Μάρτιν Mαρκαντόνιο Λουτσιάνο Σκορσέζε. Μάλιστα, τον θυμάμαι αμυδρά μικρό. Συχνά έρχονταν εδώ για να δει ταινίες, μάλιστα πολλές φορές ερχόταν μόνος του. Σπάνια όμως έβγαινε έξω απ΄το σπίτι του. Είχα ακούσει πως κάτι είχε. Από μένα τι άλλο θέλετε παρακαλώ; Αν γνωρίζετε κάποια άλλα βιογραφικά του στοιχεία. Μόνο ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε εδώ, στη Μικρά Ιταλία. Α, κι ότι σύχναζε και στην εκκλησία. Τίποτα άλλο.

Τον Μάιο, που θα γίνουν οι δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές και ίσως και οι εθνικές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει κλείσει δύο χρόνια από τη στιγμή που οι ψηφοφόροι τον έστειλαν από τα χαμηλά στα ψηλά. Θα έχει επίσης κλείσει ένας χρόνος από το ιδρυτικό του συνέδριο. Όμως ένας χρόνος σούπα αραιωμένη της δεκαετίας του '90 δεν είναι ίδιος με έναν πυκνό κι αλαφιασμένο χρόνο από την τετραετία 2010 -2014. 

Ωνάσης, υποστηρίζουν αυτοί που γνωρίζουν τι σημαίνουν τα επώνυμά μας, πάει να πει στα τούρκικα ( oynas ) ο συμπαίκτης, ο εραστής. Ο Σμυρνιός αυτός πρόσφυγας, κατάφερε να καταγραφεί στη λαϊκή συνείδηση ως ένας βασιλιάς των ωκεανών, των αιθέρων και της πιάτσας, ως μάγκας, καραμπουζουκλής, γλεντζές και ιδιοφυής στο επιχειρείν. Ανταποκρίθηκε με το παραπάνω στο όνομά του. Ξεκινώντας από το Άλφα του εξέλιξε τον εαυτό του ως το Ωμέγα του και ως εφοπλιστής και ως συμπαίκτης και εραστής και γι'αυτό έχει περάσει ως μύθος στην ιστορία μας. 

Καλέ τι τίτλος είναι αυτός; Ζάρωσα μόλις τον διάβασα. " Οφφίκιο του Άρχοντα Κουροπαλάτου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας". Και ποιον τίμησαν με τον τίτλο αυτό εν έτει 2014; Τον Δημήτρη Μελισσανίδη παρακαλώ. Και ποιος του τον απένειμε; Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως παρακαλώ, και πιο συγκεκριμένα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Μια μέρα που οδηγούσα το αμάξι άρχισε το ράδιο να παίζει μια άρια. Ήταν σαν ξαφνικός έρωτας. Από το πρώτο λεπτό μου κόπηκε η ανάσα, έγινα ένα μ’αυτήν. Πάρκαρα, έριξα το κάθισμα έκλεισα τα μάτια και σε άγνωστα υγρά βυθίστηκα. Αυτό που μπορώ να πω μετά από τόσα χρόνια, είναι ότι μια μελαγχολία, αφόρητα γλυκιά, με τύλιξε στην αγκαλιά της.

Η Ομάδα Πολιτισμού του Λιμανιού της Αγωνίας

μας προσκαλεί

την Τετάρτη 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014 στις 8.45

στο Στέκι της στον Πειραιά,

Ελ. Βενιζέλου και Πραξιτέλους 78

στην προβολή της ταινίας

Όποιον κι αν ρωτήσεις, αν έχει κάποια σχέση ο τζόγος με την μάθηση, θα πρέπει να είναι πολύ κόντρα ψαγμένος ή αβάσταχτα επιπόλαιος, για να σου απαντήσει, πως ναι, έχει. Το κανονικό είναι πως, ακόμα κι αν είναι σχεδόν αδύνατο, δεν πρέπει να έχει. Γιατί; Διότι το μπορεί και διότι έτσι όλοι μπορούν να ελπίζουν ότι θα ευεργετηθούν από τα δώρα της. Τι επιδιώκει η μάθηση; Να κάνει έναν άνθρωπο αυτόνομο, να μην τον αφήσει εφ'όρου ζωής ξύλο απελέκητο.

Αν ήμουν Άγγλος εθνικιστής ή βαμμένος κυβερνητικός κι άκουγα την ομιλία που έκανε ο Άγγλος κωμικός και συγγραφέας Στίβεν Φράι τον Νοέμβριο του 2013, σε μία εκδήλωση του Intelligence, επιχειρηματολογώντας υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Αθήνα, νομίζω, πως αν δεν ήμουν τελείως πωρωμένος, θα το ξανασκεφτόμουνα σοβαρά το θέμα.

Ταινίες, ταινίες παντού. Ταινίες σε κινηματογράφους, ταινίες που προβάλλουν τα κανάλια - οι περισσότερες σκουπίδια - ταινίες από νοικιασμένα DVD ή αγορασμένα από τους πλανόδιους Πακιστανούς, ταινίες κατεβασμένες από τη διεθνή των πειρατών. Ο αριθμός των εισιτηρίων που κόβουν οι κινηματογράφοι πέφτει στο παγκόσμιο χωριό μας, αλλά αν συνυπολογίσουμε και τις άλλες τρεις κατηγορίες, τότε και κατ'εκτίμηση σοβαρών εταιρειών, οι θεατές αυξάνονται πιο γρήγορα από την αύξηση του πληθυσμού.

Να πω κατ' άρχήν το δικό μου. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης ( Αλεξάνδρεια, 1863 - 1933) είναι ο μόνος ποιητής που μ'αρέσει συνεχώς από τότε που ήμουν έφηβος και τον πρωτοδιάβασα. Παρόλο που κατά περιόδους μου άρεσε κι άλλων η ποίηση, ο Καβάφης παρέμεινε σταθερή αξία και τον διαβάζω ακόμα. Φέτος η χώρα μας γιόρτασε τα 150 χρόνια από τη γέννησή του και τα 80 από τον θάνατό του. Πάλι καλά.