Με την ευκαιρία της δυνατότητος να πάμε σε άλλο δήμο, πήγαμε σήμερα μια βόλτα στον Πειραιά! Βόλτα, Ταχυδρομείο - Πασαλιμάνι - Ναυτικό Μουσείο και πάλι πίσω, να δούμε αν κουνιούνται οι βάρκες (κουνιούνται). Αρκετός κόσμος στην παραλία, όλοι σχεδόν με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ στο χέρι, λες πια και χωρίς καφέ δεν μπορούμε να περπατήσουμε, μπερδευόμαστε και χάνουμε το βήμα μας. Νέες εποχές νέα ήθη σκέφθηκα ως παλαιός! Βλέποντας λοιπόν τον κόσμο με το καφέ στο χέρι θυμήθηκα μια παλιά ιστορία.
Κάπου κοντά στη διασταύρωση Β. Γεωργίου και Βασ. Σοφίας (Λαμπράκη τώρα), υπήρχε το μαγειρείο των Αδελφιών Πα...κη. Ο ένας από τα δυο αδελφούς έλεγε λίγο περίεργα το σίγμα. Ερχόταν με την καρό πετσέτα στην πλάτη και ρωτούσε τι θα ήθελε ο πελάτης.
Πελάτης: Κυρ Νίκο έχει σούπες;
Κυρ Νίκος: Έχω κρέασσσ σσσούπα, έχω σσσσφυρίδα σσσούπα, έχω...
Πελάτης: ( αφού είχε ακούσει τα σσσ που ήθελε). Καλά φέρε μας μια μπάμιες και ολίγο ρύζι με σάλτσα από ψητό.
Τώρα, που τα θυμήθηκα τα αδέλφια με το που είδα τον κόσμο να περπατάει με τον καφέ στο χέρι. Όταν οι αδελφοί Πα...κη πήραν σύνταξη και έκλεισαν το μαγειρείο κυκλοφορούσαν με την καρό πετσέτα στον ώμο γιατί αλλιώς έχαναν το βήμα τους!
Διακρίνω το Γαλλικό ινστιτούτο.
Το δόλωμα ήταν κομμάτια ψωμί και τα ψάρια κέφαλοι!