Τότε είπα μέσα μου, έτσι δίχως σκοπό και λόγο, παιχνίδι του μυαλού δηλαδή, α, να καλέ η μία από τις δέκα, μένει τώρα να βρω και τις άλλες εννιά των Ξυδάκη - Γκόνη. Κάπως έτσι ξεκίνησε η "σχέση" μου μ' αυτή τη μικρή λεύκα και όποτε περνούσα από εκεί συχνά από μέσα μου την χαιρετούσα. Μάλιστα μια φορά, τότε στην αρχή, τη ρώτησα, εσένα καλέ ποιος σε φύτεψε;

Κάποια χρόνια αργότερα συσχέτισα την Λεύκα, πρωταγωνίστρια της εξαιρετικής τριλογίας της Ζατέλη «Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους», με τη δική μου λεύκα και άντε τώρα να εξηγήσεις πως ταύτισα την πραγματική λεύκα με τη φανταστική των βιβλίων. Το σίγουρο ένα είναι, δέθηκα περισσότερο μ'αυτό το δένδρο της γειτονιάς μου. Με κάτι τέτοια χαζομαγικά, που μην νομίζετε, παίζουν με το μυαλό τους αρκετοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, άσχετα που δυσκολεύονται να το ομολογήσουν σε τρίτους. 

Τα ρέστα. Παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας του Περιβάλλοντος ένιωσα το τσίμπημα και μετά από μερικές μέρες το σκέφτηκα. Ρώτησα λοιπόν τον εαυτό μου, γιατί κόψανε αυτή τη λεύκα που δεν ήταν μπροστά από κανένα σπίτι, ούτε κοντά σε κάποιο παράθυρο, ούτε σε πεζοδρόμιο. Απλά ήταν δίπλα στον τοίχο της αποθήκης του Μασούτη. Απείχε επίσης αρκετά από τα καλώδια του τρόλεϊ και δεν είχε ξεραθεί. Όπως παρατήρησα τα φύλλα της ήταν καταπράσινα από την μια ασημένια από την άλλη. Ποιος ο λόγος λοιπόν να την κόψουνε; Μ'αυτά που ξέρω απάντηση δεν κατάφερα να μου δώσω. 

Το θέμα είναι ποιοι την κόψανε, ποιος το ζήτησε και γιατί; Απ'όσα ξέρω, ο μόνος που δικαιούται να κόψει δημόσιο δένδρο είναι ο δήμος, αρκεί βεβαίως να είναι αιτιολογημένη η απόφασή του. Μπορεί όμως και ιδιώτες παράνομα να κόψουν δημοτικά δένδρα  και που ξέρεις όλα είναι δυνατά, να δρα υπογείως και αυτόνομα μία ομάδα υπαλλήλων που γενικώς κόβει με ευκολία τα ψηλά και τα χοντρά δένδρα για κάποιους δικούς της λόγους. Να κάτι που μπορεί να γίνει θέμα της Δημοτικής Αστυνομίας ή μήπως κάνω λάθος;

Θυμήθηκα τώρα που έγραψα για τα καλώδια του τρόλεϊ, πως λίγο πιο κάτω στην Αριστοτέλους μπροστά από το "Ποντιακό" ένα μαγαζάκι που φτιάχνει πιροσκί, είχα παρατηρήσει πριν δυο τρία χρόνια περίπου ένα θεόρατο πεύκο που τα κλαδιά του είχαν αρχίσει να πλησιάζουν επικίνδυνα τα καλώδια του τρόλεϊ, κάτι που όντως είναι πρόβλημα. Τότε έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Να δεις σκέφτηκα, που θα το κόψουμε τελείως το πεύκο και δεν θα το κοντύνουνε δεν θα το συμμαζέψουν, που μια εφικτή επιλογή είναι κι αυτή, μην πω η σωστή και φανώ σαν ξερόλας. Και στοιχημάτισα στο κόψιμο λίγο πάνω από τη ρίζα, γιατί έχω σχηματίσει την άποψη ότι οι δημοτικοί του πράσινου είναι της άποψης του "όλα ή τίποτα", ενδιάμεσες λύσεις δεν διαθέτει το ρεπερτόριό τους. Έτσι κι έγινε και κέρδισα το στοίχημα χάσαμε όμως ως πόλη ένα πανέμορφο πεύκο.

Μια σκηνή με μήνυμα. Λέγοντας ενδιάμεσες λύσεις μου ήρθε αίφνης στο μυαλό μια γειτόνισσά μου που για καιρό την παρατηρούσα να παλεύει να θεραπεύσει μια μουριά της και τελικά τα κατάφερε. Μια μέρα τη ρώτησα, γιατί καλέ γειτόνισσα παιδεύεσαι και δεν απευθύνεσαι στο δήμο και μου απάντησε, Λάκη αυτοί είναι της συνομοταξίας "πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι", που πάει να πει ότι όταν έρθουν θα την κόψουν. Από τις άπειρες κομμένες μουριές της πόλης η απορία που μου έχει προκύψει είναι αν η υπηρεσία πρασίνου δεν διαθέτει αρκετό προσωπικό με γνώσεις για θεραπείες άρρωστων δένδρων ή τέτοια επιλογή δεν διαθέτει στο ρεπερτόριό της. Θα ήθελα κάποτε να μου λυθεί αυτή η απορία, έτσι για το γαμώτο αλλά και για να προχωρήσουμε παραπέρα.   

Τώρα τι τρέχει με μια λεύκα που απ'ότι φαίνεται πήγε η καημένη τσάμπα και βερεσέ; Μέσα σε όλα αυτά τα ακραία και απείρως πιο σημαντικά που ζούμε, δικαιολογημένα θα σκεφτεί ο καλοπροαίρετος αναγνώστης "σιγά τα λάχανα ρε φίλε".  Αν κι εδώ που τα λέμε κομμένο δένδρο εδώ καπάκι κομμένο δένδρο δίπλα στο τέλος χάνεται ένα δάσος και δεν είναι μακριά η μέρα που αυτή η πόλη θα έχει ως προσωνύμιο "η πόλη των κομμένων δένδρων". Ένας λόγος πάντως που το "σιγά τα λάχανα" κερδίζει αβίαστα πόντους είναι, όπως εκτιμώ, ότι η πλειονότητα των δημοτών αν δεν είναι εχθρικοί με το πράσινο είναι στην πλειονότητά τους αδιάφοροι. Έτσι οι όποιες ας πούμε αντιπράσινες επιλογές της δημ.αρχής, ακόμα κι αν παίξουν ένα ρόλο στο να χαθούν ψήφοι, ελάχιστη θα είναι η συμβολή τους.

Θα μπορούσε φυσικά να ήταν από μόνος του πιο μαζεμένος ο δήμος, πιο οικολογικός, αν βεβαίως πίστευε στα ευεργετικά αποτελέσματα του πράσινου ή αν πιεζόταν από κάποια παράταξη. Που συστηματικά και συγκροτημένα δούλευε με σχέδιο υπέρ του δημοτικού αστικού πρασίνου και που ως στενός κορσές της υπηρεσίας πράσινου και γυρίζοντας στην πόλη μυρίζοντας τους δημότες που το παλεύουν, ανάμεσα στα άλλα ζητούσε όχι μόνο στοιχεία για τα δένδρα που φυτεύονται, και που για να λέμε την αλήθεια κάποια λίγα έχουν αρχίσει και φυτεύονται τελευταία, αλλά και γι'αυτά που κόβονται και που πολλές φορές απ' ότι φαίνεται η κοινή πράσινη λογική έχει ενστάσεις για το κόψιμό τους. Μόνο που περνάμε μία φάση τώρα που η όποια κοινή λογική, ως αυτά που ονομάζουμε αυτονόητα, χάνει πατόκορφα στο κοινωνικό πεδίο κι έτσι οι ενστάσεις της έχουν αχνά αποτυπώματα, τουτέστιν κανένα αντίκρισμα.

Όσο για τις δενδροφυτεύσεις του δήμου πόσο δύσκολο είναι μία καλώς οργανωμένη υπηρεσία πράσινου να ανακοίνωνε έναν ετήσιο ή έστω εξαμηνιαίο πρόγραμμα δενδροφυτεύσων για το που θα γίνονται με ποια δένδρα και με ποια κριτήρια ώστε να μπορούμε κι εμείς να σχηματίζουμε μία άποψη; Μια άποψη που θα βοηθάει όλους να κρίνουν τις πολιτικές, αν στο κατά πόσο δηλαδή, επιτεύχθηκαν οι στόχοι και στις περιπτώσεις των αποτυχιών τι είναι αναγκαίο να αλλάζει κάθε φορά ώστε να προκύπτει η επίτευξη του όποιου στόχου.  

This is the end. Ας ελπίσουμε ότι σήμερα το Άγιο Πνεύμα θα φωτίσει άρχοντες, αρχοντόπουλα, διεθυντές, προϊσταμένους, επικεφαλής και λοιπούς δημοτικούς συμβούλους, αλλά και δημότες και δημότισσες μικρούς και μεγάλους, έτσι ώστε να αποκτήσουμε όλοι μια από μέσα μας εξ αποκαλύψεως αλήθεια στο να επιλέγουμε τις καλύτερες και πιο σωστές λύσεις για όλα τα προβλήματα της αρμοδιότητάς μας. Μόνο ας έχουμε υπόψη ότι πάντα υπάρχει ένα αόρατο νήμα που δένει τους τρόπους που επιλέγουμε για την αντιμετώπιση των ασήμαντων των μεσαίων και των σημαντικών θεμάτων. Αν παραδείγματος χάριν τα ασήμαντα τα χειριζόμαστε με χαμηλού επιπέδου λύσεις ή δήθεν λύσεις, είναι σχεδόν βέβαιο πως και με τα σημαντικά δυστυχώς το ίδιο θα κάνουμε.   

Υ.Γ. ¨Ολα αυτές οι παραλείψεις, οι ανεπάρκειες, οι απουσίες, τα κλαδέματα που ενίοτε αγγίζουν το πετσόκομμα έγιναν με πρόθεση το καλό ως προς το αστικό πράσινο των πολλών δημοτών, το 99% δηλαδή. Το διευκρινίζω αυτό διότι κυκλοφορούν κουτσομπολιά που αφορούν αυτοδιοικητικούς παράγοντες, μέλη επιτροπών και συλλόγων και εκκλησιών, διάφοροι δηλαδή συνδημότες μας που έχουν τα μέσα και τις άκρες και όπου κάποιοι απ'αυτούς ζητώντας απολαμβάνουν μία έξτρα περιποίηση του αστικού πράσινου στον περιβάλλοντα χώρο της γειτονιάς τους. Κι αυτό βεβαίως δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο μες στην ιστορία των κάθε λογής κοινωνιών. Θέλω να πιστεύω ότι το θέμα για τους πολλούς πολίτες κάθε φορά είναι πως δεν θα συμβαίνει αυτή η προνομιακή μεταχείριση ακόμα και για μικρά κι ασήμαντα θέματα. Διότι αν συμβαίνει για τα μικρά κι ασήμαντα από εκεί και πέρα ένα τσιγάρο δρόμος είναι, άντε δύο, για να αρχίσει να συμβαίνει και για τα μεγάλα και σημαντικά.

  10 λεύκες  των Νίκου Ξυδάκη - Θοδωρή Γκόνη με τη Μελίνα Κανά

Η λεύκα η αργυρόφυλλη είναι ένα από τα πιο δημοφιλή φυτά στην Ελλάδα λόγω του ωραίου φυλλώματός της και της παχιάς σκιάς που αυτό προσφέρει. Τα φύλλα της είναι σχεδόν λοβωτά με πράσινο λαμπερό χρώμα στην πάνω επιφάνειά τους και αργυροασημί στην κάτω. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της είναι ο λευκός-ασημί κορμός της στολισμένος με μικρές σκούρες σχισμές σε σχήμα ρόμβου. Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό φυτό που προτιμάει τα υγρά και αρδευόμενα εδάφη. Αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ παράλληλα δεν επηρεάζεται από τους καύσωνες. Η λεύκα είναι κατάλληλη για παραθαλάσσιες φυτεύσεις, αλλά και για σημεία με δυνατούς ανέμους. Συνήθως θα τη συναντήσουμε σε πάρκα, πλατείες, λεωφόρους και μεγάλους κήπους.