Αυτά τα λόγια μας αρέσουν, και θα θέλαμε να τα είχαμε σκεφτεί εμείς. Δεν είναι ούτε και του Στράτου Μάκρα, που τους πίνακες που ζωγράφισε τον Γενάρη, δηλαδή τους πίνακες που όλους μαζί τους τιτλοφορεί του "Φλεβάρη", μπορείτε αν θέλετε να τους δείτε πατώντας  εδώ .

Είναι σκέψεις του λογοτέχνη και ζωγράφου Φώτη Κόντογλου ( Αϊβαλί, 1895 - Αθήνα, 1965), του οποίου ένα από τα βιβλία του τελειώνει με τα εξής λόγια: " Κι αν είσαι αληθινός τεχνίτης δε φοβάσαι το θάνατο". Ισχύει αυτό κύριε Στράτο μας;

Ο πίνακας που κοσμεί αυτό το άρθρο είναι του κ. Μάκρα. Από τη σοδειά του Φλεβάρη, αυτός μου άρεσε πιο πολύ, διότι μου μεταδίδει την αρμονία του, δίχως να υποκλίνεται στην δύναμη της αληθοφάνειας. Όπως λέει και ο Κόντογλου, το ένα και μοναδικό πρόσωπο δε μοιάζει στο μοντέλο. Εδώ ο ζωγράφος έκανε πράξη αυτό που υπάρχει στην καρδιά της Τέχνης, δηλαδή η ελευθερία του καλλιτέχνη.

Όσο για το "΄σύννεφο" στη θέση του προσώπου του μοντέλου, πως προέκυψε και τι θέλει να μας πει ο "ποιητής"; Εάν δεν έγινε από λάθος - φερ'ειπείν κάτι στράβωσε με τα χρώματα, έγινε μουτζούρα σ'εκείνο το σημείο και για να μην πάει στο βρόντο όλη η προσπάθεια, σκέφτηκε ο ζωγράφος, ας το ασπρίσουμε να φανεί και μοντέρνος, τότε πως και τι; Πολλές υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Μια απ'αυτές έχει να κάνει με μία ερώτηση. Ένα χαλαρό όμορφο και νεανικό, αλλά ακέφαλο σώμα, μπορεί να είναι επιθυμητό; Ή, αλλιώτικα διατυπωμένη. Αν έχετε κάνει έρωτα με μια κοπέλα που είχε κορμάρα και το πρόσωπό της δεν σας άρεσε, το ευχαριστηθήκατε; Θα το ξανακάνατε;

Ο ζωγράφος όμως πως ξέφυγε από τον στεγνό ρεαλισμό; Πως φαντάστηκε μια καρέκλα στην εξοχή, στη μέση του πουθενά ενός ανοιξιάτικου τοπίου; Και μια κοπέλα, που αντί να κάτσει κάτω στο χώμα, κάθεται στην καρέκλα; Μήπως αυτή της η επιλογή είναι αποτέλεσμα του ότι είναι απρόσωπη; Ή μήπως ο ζωγράφος κρύβει από τον εαυτό του και από εμάς, μία οδυνηρή ανάμνησή του; Λέτε αυτή η ύπαρξη να είναι το μυστικό του που δεν θέλει να μας το φανερώσει ακόμα κι όταν παίζει στο γήπεδο της ελευθερίας; Για κάτι κακό όμως πρόκειται, αφού και η άσπρη συννεφένια βούλα είναι αταίριαστη με όλα τα άλλα χρώματα και με τις τονικότητες. Ίσως θα χρειαζόταν κι ένα δεύτερο πρόσωπο για να μην έχει ο συμβολισμός τόσους μεγάλους βαθμούς ελευθερίας. Ίσως.

Ένας από τους άλλους πίνακες του Φλεβάρη, δείχνει ένα καϊκάκι στη θάλασσα κι είναι χειμώνας. Με που τον είδα αισθάνθηκα ένα κρύο να με διαπερνάει. Μου έκανε αισθητό πως το θαλασσινό τοπίο τον χειμώνα σε κάνει να ρωτάς, που'ναι το παλτό μου Παγώνα;