Καλημέρα! Άργησα λίγο, αλλά να ' μαι!

Ο Κόντογλου ήταν αληθινός καλλιτέχνης. Για μένα δεν ξέρω. Τώρα, αν αυτό που είπε ο Κόντογλου, ότι δηλαδή " Κι αν είσαι αληθινός τεχνίτης δε φοβάσαι το θάνατο", με ρωτάς αν ισχύει. Ενδεχομένως, αλλά δυστυχώς, όπως το διατυπώνει ο Κόντογλου, πρόκειται για ένα  κριτήριο για το ποιος δεν φοβάται τον θάνατο . Ισχύει άραγε το αντίστροφο της πρότασης ; Προφανώς όχι, άρα ποιος είναι ο αληθινός τεχνίτης;

Όσο για το "΄σύννεφο" στη θέση του προσώπου του μοντέλου, πως προέκυψε και τι θέλει να μας πει ο "ποιητής"; Εάν δεν έγινε από λάθος - φερ'ειπείν κάτι στράβωσε με τα χρώματα, έγινε μουτζούρα σ'εκείνο το σημείο και για να μην πάει στο βρόντο όλη η προσπάθεια, σκέφτηκε ο ζωγράφος, ας το ασπρίσουμε να φανεί και μοντέρνος, τότε πως και τι; Πολλές υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Μια απ'αυτές έχει να κάνει με μία ερώτηση. Ένα χαλαρό όμορφο και νεανικό, αλλά ακέφαλο σώμα, μπορεί να είναι επιθυμητό;  

Τι να σου πω βρε Λάκη, πολλοί έχουν περίεργα γούστα. Να σου πω όμως και ότι, αντίθετα με ότι συμβαίνει στις ακουαρέλες, στις ελαιογραφίες, όλα διορθώνονται! Από την άλλη οι μικρές διαστάσεις του πίνακα δεν μου επέτρεψαν να  δώσω στο πρόσωπο την έκφραση που ήθελα και έτσι σκέφτηκα : αφού έτσι κι αλλιώς θέλω να είναι στα «σύννεφα» ας το εκφράσω ρεαλιστικά. Πάντως  μια και έθεσες το θέμα θα δείς το πρόσωπο της κοπέλας, που δεν είναι ακέφαλη, στα του Μαρτίου!

Ο ζωγράφος όμως πως ξέφυγε από τον στεγνό ρεαλισμό; Πως φαντάστηκε μια καρέκλα στην εξοχή, στη μέση του πουθενά ενός ανοιξιάτικου τοπίου; Και μια κοπέλα, που αντί να κάτσει κάτω στο χώμα, κάθεται στην καρέκλα; Μήπως αυτή της η επιλογή είναι αποτέλεσμα του ότι είναι απρόσωπη;

Λοιπόν η ζωγραφική χωρίς μοντέλα είναι σχεδόν αδύνατη γιαυτό και οι μεγάλοι μαιτρ έφτιαχναν αριστουργηματικές φιγούρες, αλλά τα μωρά τα ζωγραφιζαν φρικτά! Τώρα τρέχα να βρεις μοντέλα ! Αν πείσεις κάποιον ή κάποια να φωτογραφηθεί σε μια στάση που φαντάστηκες, χωρίς να παρεξηγηθείς ότι το πας αλλού, (έχει φωτογραφίες και στο Ιντρνετ αλλά είναι ποζαρισμένες και γκλαμούρ) τότε βάζεις κι ένα τοπίο από το μυαλό σου και κάνεις ένα πίνακα. Τώρα γιατί σε καρέκλα. Τι να κάνεις όταν κάτω είναι βρεμμένα; Μην κοιτάς που εδώ στα εύκρατα κλίματα κάθεσαι εύκολα κάτω στη φύση. Κατά τα άλλα σε βεβαιώνω ότι δεν κρύβονται  οδυνηρές αναμνήσεις, αντιθέτως! Είδες ότι πολλές φορές τα πράγματα είναι πιο πεζά από αυτά που φαντάζεται αυτός που κοιτάζει τον πίνακα, γι'αυτό είναι καλύτερα να μην μιλάει «ο ποιητής»!