Η μόνη σαφής ανάμνηση που έχω είναι μία ηχογράφηση του "Child in time", πειρατική, από το Ντούισμπουργκ το 1970, ο ήχος των Klipschorn ήταν πραγματικά εξαιρετικός, αισθητικά ίσως η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου, θέλω να το επισημάνω σε περίπτωση που μπορεί να χρησιμεύσει σε τίποτα η ομορφιά , τέλος πάντων πρέπει να το παίξαμε τριάντα ή σαράντα φορές, κάθε φορά μαγεμένοι απ'τον Ίαν Γκίλαν που, με φόντο την ήρεμη αυτοκυριαρχία του Τζον Λόρντ, περνούσε πετώντας κυριολεκτικά από την ομιλία στο τραγούδι, μετά απ'το τραγούδι στο ουρλιαχτό και ξανά πίσω στην ομιλία, αμέσως μετά ακολούθησε το μεγαλειώδες σόλο του Ίαν Πέις, είναι αλήθεια πως ο Τζον Λόρντ το υποστήριξε με τον συνδυασμό της αποτελεσματικότητας και της μεγαλοπρέπειας, πάντως το σόλο του Ίαν Πέις ήταν σκέτη απόλαυση, μάλλον το ομορφότερο σόλο στην ιστορία του ροκ, μετά επέστρεφε ο Γκίλαν και τέλειωνε το δεύτερο μέρος της θυσίας, ο Ίαν Γκίλαν πετούσε ξανά απ΄την ομιλία στο τραγούδι, μετά στο καθαρό ουρλιαχτό, και δυστυχώς λίγο μετά το κομμάτι τελείωνε και δεν είχαμε παρά να ξαναβάλουμε τη βελόνα απ'την αρχή για να συνεχίσουμε να ζούμε αιώνια έτσι, αιώνια δεν ξέρω, ήταν μάλλον αυταπάτη αλλά ωραία αυταπάτη, θυμάμαι ότι είχα πάει με τον Αιμερίκ σε μία συναυλία των Ντιπ Πέρπλ στο Παλαί ντε Σπορ, ωραία συναυλία ήταν, πάντως όχι τόσο καλή όσο αυτή στο Ντούισμπουργκ, είμασταν γέροι, οι στιγμές θα γίνονταν όλο και λιγότερο σπάνιες , όλα αυτά όμως θα μας ξανάρχοταν τη στιγμή του θανάτου μας, του δικού του όπως και του δικού μου, σε μένα θα ταν και η Καμίγ, πιθανόν και η Κέιτ, δεν ξέρω πως τα κατάφερα να γυρίσω πίσω, θυμάμαι πως είχα πάρει μαζί μου ένα κομμάτι χωριάτικο λουκάνικο και το μασούλαγα για ώρα, στο τιμόνι της Μερσεντές μου, χωρίς να νιώθω στ'αλήθεια τη γεύση του. 

Σ.Δ*lifo.gr/vivlio/ Γιατί η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ ήταν ένα από τα πιο διαβασμένα βιβλία του φετινού καλοκαιριού  Ο κυνικός και δαιμόνιος Γάλλος συγγραφέας επιστρέφει με το πιο υπαρξιακό βιβλίο του –έναν κρυφό ύμνο στον ρομαντισμό –, καταγγέλλοντας τον σύγχρονο πολιτισμό και τα αδιέξοδά του. Τίνα Μανδηλαρά, 2019.                            

                                                                                          child in time by Deep Purple (live) 1972

ΚΑΙ 

Για τους επισκέπτες του άρθρου και λόγω της Ημέρας της ένα τραγουδάκι δωράκι, που πιστεύουμε ότι θα αρέσει και στην Χάρη της. Μιλάμε για το τραγούδι που γράφτηκε κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς και που θεωρείται από πολλούς ο ύμνος του ροκ, τι λέτε, αντέχει ακόμα;  youtu.be/ Deep Purple - Smoke on the Water (Live 1972)