Την Ντόλι Πάρτον, την δημοφιλή Αμερικανίδα τραγουδοποιό που ξεπέρασε τα όρια της country, δεν την ήξερα. Τώρα που πέθανε στα 80της την γνώρισα και πολύ θα το ήθελα να την μάθαινα χρόνια πριν
Πώς η «βασίλισσα της country» αφηγήθηκε την ιστορία της ζωής της μέσα από έξι εμβληματικά τραγούδια
Η Ντόλι Πάρτον (Dolly Parton), η πολυαγαπημένη Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, ηθοποιός και φιλάνθρωπος, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά που ξεπερνά τα όρια της country μουσικής.
Γνωστή ως η «βασίλισσα της Country», η Πάρτον κατάφερε να μετατρέψει τις προσωπικές της εμπειρίες σε τραγούδια που μίλησαν για τη φτώχεια, την αγάπη, την απώλεια, την πίστη, την ανεξαρτησία και τη γυναικεία δύναμη.
Μεγαλωμένη στο Τενεσί, σε μια οικογένεια με 12 παιδιά, ξεκίνησε από ταπεινές συνθήκες και κατάφερε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 να γίνει μία από τις σημαντικότερες φωνές της αμερικανικής μουσικής. Η πορεία της χαρακτηρίστηκε από τη μοναδική ικανότητά της να γεφυρώνει την country με την pop, ενώ παράλληλα παρέμενε πιστή στις ρίζες και στην προσωπική της ιστορία.
Έξι τραγούδια αποτυπώνουν χαρακτηριστικά διαφορετικές πλευρές της ζωής και της καριέρας της.
“Jolene”: Η ζήλια, ο φόβος και η ευαλωτότητα
Αν υπάρχει ένα τραγούδι που ταυτίζεται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο με τη Ντόλι Πάρτον, αυτό είναι το “Jolene”. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1973 και γεννήθηκε από ένα περιστατικό στην προσωπική της ζωή. Η Πάρτον είχε φοβηθεί ότι μια όμορφη κοκκινομάλλα υπάλληλος τράπεζας φλέρταρε με τον σύζυγό της, Carl Dean.
Αντί να παρουσιάσει μια γυναίκα αποφασισμένη να εκδικηθεί την αντίζηλό της, η Πάρτον επέλεξε να δείξει την ευάλωτη πλευρά της. Η ηρωίδα του τραγουδιού παρακαλεί την Jolene να μην της πάρει τον άνδρα. Η ιστορία, ωστόσο, δεν ήταν τόσο δραματική όσο αφήνει να εννοηθεί το τραγούδι. Η ίδια η Πάρτον είχε εξηγήσει ότι ήταν περισσότερο μια στιγμή ζήλιας που τελικά της έδωσε την ιδέα για ένα τραγούδι.
Το “Jolene” έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της Πάρτον και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα country τραγούδια όλων των εποχών. Το 2024, η Beyoncé το επανερμήνευσε στο άλμπουμ της “Cowboy Carter”, δίνοντάς του μια πιο σύγχρονη και δυναμική προσέγγιση.
“Coat of Many Colors”: Η φτώχεια που έγινε πλούτος
Το “Coat of Many Colors”, που κυκλοφόρησε το 1971, ήταν ένα από τα πιο προσωπικά τραγούδια της Πάρτον και, όπως είχε πει η ίδια, το αγαπημένο της. Το αυτοβιογραφικό τραγούδι αφηγείται την παιδική της ηλικία και τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες στις οποίες μεγάλωσε. Η μητέρα της, Avie Lee Parton, έφτιαξε για εκείνη ένα παλτό από πολύχρωμα κομμάτια υφάσματος, ένα απλό ρούχο που όμως απέκτησε τεράστια συναισθηματική αξία.
Το τραγούδι δεν μιλά μόνο για τη φτώχεια. Μιλά για την αγάπη, την αποδοχή, την οικογένεια και τον πόνο του παιδικού εκφοβισμού. Η ίδια η Πάρτον το περιέγραψε ως μια «μικρή ιστορία» που κρύβει μέσα της έναν ολόκληρο κόσμο. Το “Coat of Many Colors” έγινε αργότερα παιδικό βιβλίο, ενώ το 2015 μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση ως ταινία βασισμένη στη ζωή της. Το ίδιο το παλτό που ενέπνευσε το τραγούδι απέκτησε θέση σε μουσείο στο Dollywood, το θεματικό πάρκο της Πάρτον στο Τενεσί.
“I Will Always Love You”: Ένας αποχαιρετισμός που έγινε παγκόσμιος ύμνος
Παρά τον ρομαντικό τίτλο του, το “I Will Always Love You” δεν γράφτηκε αρχικά ως ερωτικό τραγούδι. Η Πάρτον το έγραψε το 1974, όταν αποφάσισε να αποχωρήσει από την επαγγελματική της συνεργασία με τον μουσικό παραγωγό και παρουσιαστή Porter Wagoner. Η σχέση τους ήταν σημαντική για την καριέρα της, όμως η ίδια αισθανόταν ότι έπρεπε να προχωρήσει μόνη της και να αναπτύξει τη δική της καλλιτεχνική ταυτότητα. Το τραγούδι ήταν ουσιαστικά ένας τρυφερός αποχαιρετισμός. Η Πάρτον δεν επέλεξε την αντιπαράθεση, αλλά τη συναισθηματική ειλικρίνεια.
Το 1982 το ηχογράφησε ξανά για την ταινία “The Best Little Whorehouse in Texas”. Ωστόσο, η εκδοχή που το μετέτρεψε σε παγκόσμιο φαινόμενο ήταν εκείνη της Whitney Houston, για την ταινία “The Bodyguard” του 1992.
Η ερμηνεία της Houston έγινε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μπαλάντες της σύγχρονης μουσικής. Η ίδια η Πάρτον είχε διηγηθεί ότι όταν την άκουσε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο συγκινήθηκε τόσο πολύ, ώστε χρειάστηκε να σταματήσει το αυτοκίνητό της.
“Light of a Clear Blue Morning”: Η ελπίδα μετά τη δυσκολία
Μετά τον επαγγελματικό χωρισμό της από τον Wagoner, η Πάρτον βρέθηκε μπροστά σε μια νέα περίοδο της ζωής της. Από αυτή την αλλαγή γεννήθηκε το “Light of a Clear Blue Morning”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1977. Η έμπνευση ήρθε σε μια συμβολική στιγμή. Η Πάρτον είχε φύγει από το γραφείο του Wagoner μέσα σε καταιγίδα. Καθώς οδηγούσε, τα σύννεφα άρχισαν να υποχωρούν και ο ουρανός να καθαρίζει. Για εκείνη, η εικόνα αυτή συμβόλιζε την ελευθερία και την ελπίδα που ακολουθούν μια δύσκολη περίοδο. Έχοντας μεγαλώσει τραγουδώντας στην εκκλησία, η πίστη αποτελούσε πάντοτε σημαντικό κομμάτι της ζωής της. Το τραγούδι έγινε έτσι ένα είδος προσωπικού ύμνου απελευθέρωσης και αισιοδοξίας.
“9 to 5”: Η φωνή των εργαζόμενων γυναικών
Το 1980 η Ντόλι Πάρτον έκανε ένα ακόμη μεγάλο βήμα, περνώντας από τη μουσική στον κινηματογράφο. Πρωταγωνίστησε μαζί με τις Jane Fonda και Lily Tomlin στην κωμωδία “9 to 5” και έγραψε το ομώνυμο τραγούδι. Το τραγούδι έγινε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα της καριέρας της και ταυτόχρονα ένας ύμνος γυναικείας ενδυνάμωσης.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία τριών εργαζόμενων γυναικών που αποφασίζουν να αντιδράσουν απέναντι σε έναν σεξιστή και καταπιεστικό εργοδότη. Η Πάρτον μετέφερε αυτή την ιστορία στη μουσική, δημιουργώντας ένα τραγούδι γεμάτο ενέργεια και αποφασιστικότητα. Ακόμη και ο χαρακτηριστικός ρυθμός στην αρχή του τραγουδιού έχει μια ιδιαίτερη ιστορία: προέρχεται από τον ήχο των ακρυλικών νυχιών της Parton, τα οποία χρησιμοποίησε σαν κρουστό για να μιμηθεί τον ήχο μιας γραφομηχανής.
Το “9 to 5” γνώρισε τεράστια επιτυχία, χάρισε στην Πάρτον δύο βραβεία Grammy και υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ αργότερα αποτέλεσε τη βάση για μιούζικαλ του Broadway και ντοκιμαντέρ.
“Islands in the Stream”: Η δύναμη μιας συνεργασίας
Η τελευταία από τις έξι χαρακτηριστικές επιτυχίες είναι το “Islands in the Stream”, το ντουέτο της Πάρτον με τον Kenny Rogers. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1983 και αρχικά είχε γραφτεί από τους Bee Gees με διαφορετικό μουσικό προσανατολισμό. Η συνεργασία της Πάρτον και του Rogers, όμως, δημιούργησε ένα από τα πιο αγαπημένα country-pop ντουέτα όλων των εποχών. Το τραγούδι ανέβηκε στην κορυφή τόσο των country όσο και των pop charts, ενώ εξελίχθηκε σε διαχρονικό karaoke classic. Η Πάρτον είχε χαρακτηρίσει τη συνεργασία της με τον Rogers ως μία από τις στιγμές για τις οποίες ήταν περισσότερο περήφανη στην καριέρα της. Η χημεία μεταξύ των δύο καλλιτεχνών αποδείχθηκε καθοριστική για την επιτυχία του τραγουδιού.
Μια κληρονομιά πολύ μεγαλύτερη από τη μουσική
Τα έξι αυτά τραγούδια αποκαλύπτουν έξι διαφορετικές πλευρές της Ντόλι Πάρτον: το παιδί που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, τη γυναίκα που φοβήθηκε ότι θα χάσει τον σύντροφό της, την καλλιτέχνιδα που διεκδίκησε την ανεξαρτησία της, τη βαθιά θρησκευόμενη και αισιόδοξη προσωπικότητα, τη γυναίκα που ύψωσε τη φωνή της απέναντι στον σεξισμό και, τέλος, τη συνεργάτιδα που μπορούσε να δημιουργήσει μαγικές μουσικές στιγμές με άλλους καλλιτέχνες.
Η Πάρτον κατάφερε να μετατρέψει τις προσωπικές της εμπειρίες σε ιστορίες που έγιναν παγκόσμιες. Η δύναμή της δεν βρισκόταν μόνο στη χαρακτηριστική φωνή ή στη μοναδική της παρουσία, αλλά στην ικανότητά της να αφηγείται ανθρώπινες ιστορίες με απλότητα και ειλικρίνεια.
Από τα φτωχικά παιδικά της χρόνια στο Τενεσί μέχρι την κορυφή της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, η Ντόλι Πάρτον έδειξε ότι ένα τραγούδι μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από μια επιτυχία: μπορεί να γίνει ανάμνηση, παρηγοριά, μήνυμα και κομμάτι της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το σημαντικότερο μέρος της κληρονομιάς της. Η Ντόλι Πάρτον δεν τραγούδησε μόνο για τη ζωή της. Τραγούδησε για όσα κάνουν τη ζωή ανθρώπινη.
KAI Στοιχεία από το φιλανθρωπικό έργο και τις δράσεις της Ντόλυ Πάρτον
Anna Bitsani
Η Dolly Parton γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1946, στο Sevier County του Tennessee και μεγάλωσε στο ορεινό Locust Ridge των Great Smoky Mountains.
Είχε έντεκα αδέρφια και η οικογένειά της ήταν πάμφτωχη.
Ζούσαν δύσκολα, αλλά παρόλα αυτά η Ντόλι γεννήθηκε για να τραγουδάει. Στα δεκατρία της είχε ήδη τραγουδήσει στο Grand Ole Opry και την επομένη μέρα της αποφοίτησής της από το σχολείο, το 1964, έφτιαξε βαλίτσες και έφυγε για το Nashville.
Και δεν σταμάτησε να τραγουδά για 70 χρόνια.
Έγραψε περίπου 3.000 τραγούδια και πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους. Αυτή έγραψε το Coat of Many Colors, το Jolene, το 9 to 5 και το I Will Always Love You που τραγούδησε η Witney Huston youtu.be/ ΕΔΩ . Tο είχε γράψει σχεδόν 20 χρόνια πριν το κάνει επιτυχία η Whitney Houston.
Το Jolene γράφτηκε για μια όμορφη κοκκινομάλλα υπάλληλο στην τράπεζα όπου πήγαινε ο Carl Dean, ο άντρας της. Η Ντόλι έβλεπε ότι η κοπέλα (που δεν λεγόταν Jolene) φλέρταρε με τον Carl και ζήλευε.
Όταν ένα μικρό κοριτσάκι με κόκκινα μαλλιά της ζήτησε αυτόγραφο μετά από μια συναυλία, η Ντόλι εντυπωσιάστηκε από το όνομά της -Jolene- το επανέλαβε μερικές φορές και της είπε ότι θα έγραφε ένα τραγούδι με το όνομά της.
Τον Carl Dean τον γνώρισε την πρώτη ημέρα που έφτασε στο Nashville, το 1964, έξω από το Wishy Washy Laundromat.
Η Ντόλι ήταν 18 ετών. Στις 30 Μαΐου του 1966 παντρεύτηκαν στην Georgia, με παρόντες μόνο τη μητέρα της, τον ιερέα και τη σύζυγό του.
Ο Carl ήταν το εντελώς αντίθετό της. Η Ντόλι ζούσε μέσα στα λούσα, τις περούκες, τα στρας και τις κάμερες και εκείνος είχε μια επιχείρηση ασφαλτοστρώσεων και απέφευγε με συνέπεια τη δημοσιότητα και για τα 60 χρόνια που έζησαν μαζί.
Δεν έκαναν παιδιά. Η ίδια είχε πει πολλές φορές ότι αυτό της επέτρεψε να διαθέσει ένα τεράστιο μέρος της ζωής της στα παιδιά των άλλων.
Ο Carl πέθανε τον Μάρτη του 2025, σε ηλικία 82 ετών.
Ο θάνατός του την διέλυσε. Η Ντόλι είχε πει ότι μετά τον χαμό του έπρεπε να ξαναχτίσει τον εαυτό της συναισθηματικά, πνευματικά και σωματικά.
Και μάλλον δεν τα κατάφερε.
Η Ντόλι έφτιαξε το Dollywood, το "χωριό της Ντόλι", ένα ολόκληρο σύμπαν αφιερωμένο στα Smoky Mountains, στην κουλτούρα των Απαλαχίων, στους τεχνίτες, στη μουσική και στις παραδόσεις της περιοχής όπου μεγάλωσε.
Εκεί υπάρχει ακόμη και αναπαράσταση του σπιτιού των παιδικών της χρόνων. Το Dollywood εξελίχθηκε στο μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο του Tennessee, δημιουργώντας τεράστια οικονομική δραστηριότητα και θέσεις εργασίας στην περιοχή.
Το 1988 δημιούργησε τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Dollywood Foundation, αρχικά για να βοηθήσει τα παιδιά της γενέτειράς της να τελειώσουν το σχολείο και να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Με το Buddy Program, υποσχέθηκε προσωπικά 500 δολάρια σε μαθητές εφόσον εκείνοι και ο "buddy" τους ολοκλήρωναν το λύκειο. Το ποσοστό εγκατάλειψης του σχολείου έπεσε στο 6% από 35% και στην συνέχεια έφτιαξε και πρόγραμμα υποτροφιών για τους μαθητές του Sevier County.
Και το 1995 δημιούργησε ίσως το σημαντικότερο έργο της ζωής της, το Dolly Parton’s Imagination Library.
Η ιδέα γεννήθηκε εξαιτίας του πατέρα της, Robert Lee Parton, που ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος και εργατικός άνθρωπος, που όμως λόγω φτώχειας είχε εγκαταλείψει το σχολείο και δεν έμαθε ποτέ να διαβάζει και να γράφει.
Η κόρη του αποφάσισε στην μνήμη του να δημιουργήσει κάτι ώστε άλλα παιδιά να έχουν την ευκαιρία που εκείνος δεν είχε.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε από το Sevier County, τη γενέτειρά της. Κάθε παιδί, από τη γέννησή του μέχρι τα πέντε του χρόνια, λάμβανε κάθε μήνα δωρεάν με το ταχυδρομείο, ένα καινούργιο βιβλίο κατάλληλο για την ηλικία του, στο δικό του όνομα, ανεξάρτητα από το εισόδημα της οικογένειάς του.
Η πρώτη αποστολή ήταν μόλις 1.760 βιβλία.
Τριάντα χρόνια αργότερα, το πρόγραμμα λειτουργούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία και την Ιρλανδία και μέχρι τον Ιούνιο του 2026 είχαν ταχυδρομηθεί περισσότερα από 325 εκατομμύρια δωρεάν βιβλία.
Ο πατέρας της πρόλαβε να δει την αρχή του προγράμματος πριν πεθάνει το 2000. Και η Ντόλι έλεγε ότι από όλα όσα είχε πετύχει, εκείνος ήταν περήφανος όταν τα παιδιά άρχισαν να την αποκαλούν The Book Lady.
Όταν οι καταστροφικές πυρκαγιές του 2016 έπληξαν το Sevier County και τα Smoky Mountains, η Ντόλι δημιούργησε αμέσως το My People Fund.
Οικογένειες που είχαν χάσει την κατοικία τους έπαιρναν 1.000 δολάρια τον μήνα επί έξι μήνες και στην τελευταία καταβολή το ποσό αυξήθηκε στα 5.000 δολάρια. Συνολικά 8,9 εκατομμύρια δολάρια δόθηκαν απευθείας στους πυρόπληκτους και επιπλέον χρήματα διατέθηκαν για τη μακροπρόθεσμη αποκατάσταση της περιοχής και για υποτροφίες μαθητών των οποίων οι οικογένειες έχασαν τα σπίτια τους.
Στήριξε επί δεκαετίες την υγειονομική περίθαλψη στην περιοχή της. Το Dollywood Foundation και η ίδια, βοήθησαν στην ενίσχυση τοπικών νοσοκομειακών υπηρεσιών, ενώ η Ντόλι υπήρξε επίτιμη πρόεδρος του Dr. Robert F. Thomas Foundation, που υποστηρίζει το LeConte Medical Center.
Το 2020, μέσα στην πανδημία, δώρισε 1 εκατομμύριο δολάρια στο Vanderbilt University Medical Center, για την έρευνα κατά της COVID-19. Χρήματα από τη δωρεά της χρηματοδότησαν κρίσιμα πρώιμα στάδια έρευνας που συνδέθηκαν με τις δοκιμές του εμβολίου mRNA-1273 της Moderna.
Μια γυναίκα που προερχόταν από τον βαθιά θρησκευόμενο και συντηρητικό αμερικανικό Νότο, στάθηκε δίπλα στην LGBTQ+ κοινότητα.
Η Ντόλι ήταν χριστιανή και αυτό το χρησιμοποίησε ως επιχείρημα εναντίον της καταδίκης των άλλων.
Από το 2009 είχε ταχθεί δημόσια υπέρ του γάμου μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου, λέγοντας ότι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να "υποφέρουν όπως κι εμείς οι υπόλοιποι".
Το 2014 μίλήσε για την αγάπη της προς τους gay θαυμαστές της δηλώνοντας ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να μπορεί να είναι αυτός που είναι και να αγαπά αυτόν που αγαπά, προσθέτοντας ότι οι χριστιανοί που καταδικάζουν τους άλλους διαπράττουν οι ίδιοι το αμάρτημα της κρίσης.
Στήριξε δημόσια την ισότητα στον γάμο και στην Αυστραλία, αντιτάχθηκε στη λογική των περιορισμών για τα transgender άτομα στις τουαλέτες και, όταν αργότερα το Tennessee ψήφισε σειρά νόμων που αφορούσαν τα τρανς άτομα, επανέλαβε ότι αυτό που θέλει είναι οι άνθρωποι να αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Το 2005 έγραψε το Τravelin’ Thru, για την ταινία Transamerica, μια ιστορία με πρωταγωνίστρια μια τρανς γυναίκα. Το τραγούδι προτάθηκε για Όσκαρ.
Η Ντόλι δεν προσπάθησε ποτέ να παρουσιάσει τον εαυτό της ως "ακτιβίστρια". Η στάση της ήταν πιο απλή και ίσως γι’ αυτό τόσο ισχυρή. Απλά άσε τον άλλον να υπάρχει ως αυτό που είναι.
Ηταν μια πανέξυπνη γυναίκα, εκπληκτική επιχειρηματίας, είχε μάθει να αυτοσαρκάζεται πριν προλάβει οποιοσδήποτε άλλος να την ειρωνευτεί και είχε πλήρη έλεγχο της εικόνας που είχε φτιαξει.
Έκανε την υπερβολή τέχνη. Τεράστια ξανθά μαλλιά, μακριά νύχια, ψηλά τακούνια και δεν απολογήθηκε ποτέ γι’ αυτά.
Η Ντόλι έγραψε τραγούδια για τη φτώχεια, για τις γυναίκες, για τη δουλειά, για την εγκατάλειψη, για τη ζήλια και για την αξιοπρέπεια.
Το 9 to 5 έγινε ο ύμνος των εργαζόμενων γυναικών. Το Coat of Many Colors πήρε τη ανάμνηση της φτώχειας και την έκανε ιστορία για την αξιοπρέπεια. Το I Will Always Love You έδειξε ότι ένας χωρισμός μπορεί να υπάρξει χωρίς μίσος.
Κέρδισε 11 Grammy, τιμήθηκε με Grammy Lifetime Achievement Award, μπήκε στο Country Music Hall of Fame και στο Rock & Roll Hall of Fame, υπήρξε υποψήφια για Oscar και Tony και έγινε μία από τις ελάχιστες καλλιτέχνιδες που έχουν λάβει υποψηφιότητες και από τους τέσσερις μεγάλους αμερικανικούς θεσμούς, Emmy, Grammy, Oscar και Tony.
Το 2022 τιμήθηκε με το Carnegie Medal of Philanthropy για τη φιλανθρωπική της προσφορά, και τον Νοέμβριο του 2025 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου της απένειμε το Jean Hersholt Humanitarian Award, το τιμητικό Όσκαρ που απονέμεται για εξαιρετική ανθρωπιστική δράση.
Μετά τον θάνατο του Carl Dean τον Μάρτιο του 2025, η υγεία της άρχισε να την περιορίζει. Τον Μάιο του 2026 αναγκάστηκε να ακυρώσει την πολυαναμενόμενη σειρά συναυλιών της στο Las Vegas. Παρόλα αυτά επέμενε ότι ανταποκρινόταν στη θεραπεία και ότι δεν σκόπευε να σταματήσει να δουλεύει.
Η τελευταία δημόσια εμφάνισή της ήταν στις 24 Ιουνίου 2026, στα εγκαίνια του Dolly’s Tennessean Travel Stop στο Cornersville του Tennessee. Έκοψε την κορδέλα, συνάντησε κόσμο, αστειεύτηκε όπως έκανε πάντα.
Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα εμφανιζόταν μπροστά στο κοινό.
Στις 19 Αυγούστου, έξι ημέρες πριν από τον θάνατό της, τιμήθηκε στα ACM Honors με το Poet’s Award, ένα βραβείο για τη σπουδαία συνεισφορά της στη σύνθεση τραγουδιών.
Δεν μπόρεσε να παρευρεθεί και το παρέλαβε μέσω βίντεο.
Μίλησε για τη μουσική ως τη θεραπεία της και για τον τρόπο με τον οποίο έβγαζε από μέσα της όσα αισθανόταν.
Στις 21 Αυγούστου, τέσσερις ημέρες πριν πεθάνει, μίλησε για τα σχέδια που είχε μπροστά της. Ειπε πως είχε περάσει δύσκολα με την υγεία της και ότι είχε παραμελήσει τον εαυτό της όσο φρόντιζε τον Carl. Εξακολουθούσε να μιλά για τη δουλειά της και για τα πράγματα που ήθελε ακόμη να προλάβει να πραγματοποιήσει.
Και στις 25 Αυγούστου 2026 η Ντόλι πέθανε στο Nashville, σε ηλικία 80 ετών.
Αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι για μένα η Ντόλι ήταν μια Θεά, πραγματική Θεά, με δική της θρησκεία, που δίδαξε ότι δεν αρκεί να πραγματοποιήσεις το δικό σου όνειρο, αλλά οφείλεις να ανοίγεις τον δρόμο για να μπορέσει να ονειρευτεί και ο επόμενος.
Πώς η «βασίλισσα της country» αφηγήθηκε την ιστορία της ζωής της μέσα από έξι εμβληματικά τραγούδια
Η Dolly Parton γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1946, στο Sevier County του Tennessee και μεγάλωσε στο ορεινό Locust Ridge των Great Smoky Mountains. 