Όποιος δεν έχει σχέση με το χώρο, δεν μπορεί να φανταστεί την έκταση του φαινομένου. Και, δυστυχώς, και οι εντός χώρου δεν μπορούν να φανταστούν το πόσο εγκληματικό παιδαγωγικά είναι. Θα προσπαθήσω να δώσω την άποψή μου σε bullets (νταξ, σεντόνι πάλι, μεγέθους Champions League):
1. Περίπου ένα τέταρτο των μαθητών στα λύκεια (από όπου και η εμπειρία μου) έχουν πραγματική επίδοση κοντά στο 0 (μηδέν, ναι). Όλοι αυτοί παίρνουν βαθμούς (προφορικούς και γραπτούς) από 9-10 και πάνω. Και όχι, δεν είναι παιδιά με μαθησιακά ή οικογενειακά/κοινωνικά προβλήματα, στην πλειονότητά τους.
Σε επίμονες ερωτήσεις μου σε συνεδριάσεις συλλόγων διδασκόντων "Συνάδελφοι, τι βαθμό βάζετε σε μαθητές που έχουν μηδέν επίδοση-μηδέν προσπάθεια-μηδέν δικαιολογίες;", η απάντηση ήταν "ε, 9... 10..." ή εύγλωττη σιωπή.
2. Συνακόλουθα, οι επιδόσεις μετατοπίζονται όλες προς τα πάνω: το (πραγματικό) 12 γίνεται 15 κοκ. Έτσι, καταλήγουν να "στριμώχνονται" στο βαθμολογικό ταβάνι όσοι έχουν (πραγματική) επίδοση 16 και άνω.
3. Το αποτέλεσμα: στις πανελλαδικές έχουμε την (σκληρή) προσγείωση στην πραγματικότητα. Εκεί μαθαίνουμε ότι επί πολλά χρόνια οι δάσκαλοί μας μας κορόιδευαν με πλασματικούς βαθμούς, για να έχουν "το κεφάλι τους ήσυχο". Και, βέβαια, στην πραγματική ζωή που ακολουθεί μαθαίνουμε ότι κανείς (εργοδότης, ας πούμε) δεν θα μας χαρίσει κάτι έτσι εύκολα. Ας μην επεκταθώ περαιτέρω, στο τι μας μένει και ως κοινωνία, γιατί θα θυμηθώ ότι σε αυτήν τη χώρα το 70% δηλώνει σε έρευνες ότι είναι φτωχό. Και δεν θέλω να το θυμάμαι...
4. Πετυχαίνουμε, βέβαια, μια συμπερίληψη: έτσι κρατάμε όλα τα παιδιά στο σχολείο. "Και τι να κάνουμε;", ρωτούσαν οι συνάδελφοι, "να κόψουμε όλους αυτούς τους μαθητές; Και ποιο το κέρδος; Θα σταματήσουν το σχολείο. Θα είναι καλύτερα να είναι εκτός σχολείου;".
Το ενδεχόμενο να μην κάνουμε τίποτα από τα δυο (εικονικοί βαθμοί/απόρριψη) δεν περνάει από το μυαλό πολλών συναδέλφων (ναι: θα γίνω κακός πάλι, αντισυναδελφικός, τέτχιος είμαι!!!). Δεν περνάει από το μυαλό να κινητοποιήσουμε όλα αυτά τα παιδιά με τη μηδενική επίδοση. Ας μην έχουν γνώσεις. Να τα κινητοποιήσουμε, να τα κάνουμε ενεργούς μαθητές. Να έρχονται στην ώρα τους, να υποβάλλουν εργασίες (προσαρμοσμένες στις δυνατότητες και στις δεξιότητές τους), να παρακολουθούν, να ρωτάνε, να μαθαίνουν το ελάχιστο, το άλφα και το βήτα, ρε παιδί μου...
Αδύνατον, ε; Πώς να το κάνει κανείς αυτό...
Να μπει, πχ, στην τάξη πρώτη μέρα και να πει ότι οι βαθμοί τετραμήνου ξεκινάνε από 6. Και ότι το 10 το παίρνει όποιος κάνει τα παραπάνω, έστω και αν δε μάθει/ξέρει τίποτα από την ύλη...
Να κάνει ένα ενδιαφέρον μάθημα, ναι, να το κάνει ενδιαφέρον, αυτή είναι η δουλειά του δασκάλου, εν τέλει, πώς να το κάνουμε... Να εντάξει εργασίες που να κινητοποιούν τα παιδιά, να τα καταστήσει δημιουργικά. Και αν δεν έχει κανένα μέσο στη διάθεσή του γι αυτό (ας πούμε ότι δεν έχει διαδραστικό πίνακα κτλ), να χρησιμοποιήσει τα smartphone των μαθητών. Και μη μου πείτε ότι θα του πει κανένας κάτι γι αυτό... Διψάνε τόσο πολύ οι μαθητές μας για κάτι που να ξεφεύγει από το κλασικό/βαρετόμέχριθανάτου μάθημα, που δεν φαντάζεται κανείς πόσο ανταποκρίνονται.
Να είναι δίκαιος, να θέτει όρια, που τηρεί και ο ίδιος, να σέβεται έμπρακτα τα παιδιά, τόσο όσο ζητάει και τον σεβασμό τον δικό τους, προς το πρόσωπό του και προς τους συμμαθητές τους (ναι ναι, και συμμαθήτριες, μη xesw με τις συμπεριληπτικές πιπεριές).
Να με συγχωρείτε, αλλά έχω δουλέψει σε πολύ "δύσκολα" τμήματα και σχολεία, και μπορώ να το εγγυηθώ αυτό: οι μαθητές κινητοποιούνται όταν συμβούν τα παραπάνω. Τελεία. Αλλά θέλει "σκώτια", γκατς, πώς το λένε... Θέλει να έχει κανείς την προσωπικότητα, για να κάνει τα παραπάνω.
Όταν λέμε ότι το δασκαλίκι είναι λειτούργημα, να ξέρουμε τι λέμε: ότι είναι για ανθρώπους που μπορούν να είναι λειτουργοί. Και όχι ότι όποιος πήρε μια θέση σε σχολείο είναι αυτοδικαίως και λειτουργός, όπως πονηρά έχουμε μεταστρέψει το νόημα της φράσης...
ΚΑΙ