ο Πρίσλεϊ, όλες οι ταινίες (προπάντων σε καλοκαιρινά σινεμά), ο γύρος του θανάτου, οι λουκουμάδες με μπόλικη κανέλα, η θρεψίνη, το πινγκ πονγκ, η μπάλα, όλη η γειτονιά κάτω από τα πεύκα δίπλα στη θάλασσα με κεφτεδάκια, πατατούλες, φέτα, ντομάτες κι αγγουράκια, ο Ολυμπιακός και καμιά φορά και η ΑΕΚ, οι φίλοι μου, οι φίλοι μου με παγωτά, οι φίλοι μου σε παιχνίδια στους δρόμους και στις αλάνες , οι φίλοι μου με πατίνια και μετά με ποδήλατα, το ποδοσφαιράκι με τους γύφτους, η μπάλα. Δεν με τραβούσαν τα πατριωτικά ποιήματα, οι εθνικές γιορτές, ούτε οι παρελάσεις και οι σημαίες. Τίποτα. Το σωστό είναι, πως αδιαφορούσες για όλα αυτά με τα σημαιάκια και τους δεκάρικους, έτσι δεν είναι; Ναι, βαριόμουνα.

Αργότερα πολλά πράγματα σε έσπρωξαν να πλησιάσεις το '21 και το '40 και την ιστορία γενικά; Συγκεκριμένα δε θυμάμαι κάτι να ξεχωρίζει. Το υπερπολιτικοποιημένο κλίμα της δεκαετίας του '70 που έσβησε στα μέσα της δεκαετίας του '80, ήταν η αιτία. Τότε διαβάσαμε άναρχα, αλλά σιγά σιγά νομίζω πως φτιάξαμε το παζλ μας. Για το '21 έχεις κάτι να μας πεις; Απ'αυτά που διάβασα και λίγο σκέφτηκα, ότι όλοι αυτοί οι, αγριεμένοι και με το δίκιο τους, μακρυμάλληδες και μουστακοφόροι που κρεμόντουσαν στους παιδικούς μας τοίχους, απόκτησαν σάρκα και οστά, αλλά μακράν από τις σχολικές αγιογραφίες ( διάβασε  εδώ αν θέλεις κάποιες διαφορές του Ν.Δήμου ).Όμως, κάποιες φορές το αίμα απ' τις πληγές τους με πιτσίλισε κι εγώ πριν το σκουπίσω, το φίλησα. Ότι τους υποκλίθηκα, τους υποκλίθηκα, αλλά μέχρις εκεί. Στην ζωή μου, συγγνώμη, αλλά δεν μπόρεσα να τους κάνω παρέα. Σαν να ήταν από την άλλη μεριά του καθρέπτη. Δυο τρεις φορές με είδα με φουστανέλα και καριοφίλι να την ανάβω στους δικούς μας Τούρκους που μας παίδευαν καθημερινά και αυτό ήταν όλο.

Κανονικά δε θα έπρεπε να ήσουν στη σκιά τους, να ένιωθες συνέχειά τους; Ναι, αν το σκεφτώ από την πλευρά της ιστορίας, ναι. Όμως αυτό αν είναι να συμβεί, το ωραίο είναι να γίνει όπως ο αέρας που σηκώνει τη φούστα της Μέρλιν Μονρόε. Δεν μου συνέβη να με φυσήξει ο αέρας τους, δεν έτυχε να μεθύσω από το αθάνατο κρασί του '21. Μέθυσα, αλλά με άλλα και για άλλα και πιο πολύ γιατί τις φορές που έγινα τύφλα κάτι χαρούμενο μέσα μου το ήθελε πολύ. Κάτι που έμοιαζε με το "Ελευθερία ή θάνατος", που σε κάνει να μην δίνεις σημασία στα πράγματα, στα αξιώματα και στους τίτλους, στη δόξα και στα πλούτη, αλλά συνάμα και κάτι που έφερνε προς το "κάνε έρωτα κι όχι πόλεμο", που πάει να πει αγάπησε όσο μπορείς τον εαυτό σου, τη ζωή και 'κεινη τη μουρλή, τ'άστρο της αυγής. 

Με τα χρόνια, κάνοντας ταμείο, κέρδος ή ζημιά; Τίποτα, γιατί ούτε αγόρασα ούτε πούλησα τσάμπα πατριωτισμό. Όπως κι οι περισσότεροι μετράω την 25η Μαρτίου ως αργία σε εκδρομές, αργία να ξυπνάω αργά, αργία να βολτάρω ή να κάνω τις δουλειές που δεν πρόλαβα να τις τελειώσω. Τα τελευταία χρόνια που οι φίλοι και γνωστοί αριστεροί τρέχουνε στις παρελάσεις καμαρώνοντας περίεργα, το μόνο που κατάφερα - εγώ, που ζήτημα είναι αν είχα παρακολουθήσει πέντε παρελάσεις στη ζωή μου - ήταν να πάω για να τους δω, μήπως και καταλάβω τι τρέχει, μήπως και μπορέσω να μας σκεφτώ σ'αυτήν τη φάση που θ'αργήσει πολύ να τελειώσει.

Τι άλλο; Ε, το ελάχιστο. Δηλαδή; Να, μπακαλιάρος τηγανητός, παντζάρια, μαρουλοσαλάτα, σκορδαλιά οπωσδήποτε και κρασάκι. Αυτά και αν είμαι και με φίλους, τότε ελπίζω να μας βλέπουν ο Καραϊσκάκης, ο Παπαφλέσσας, ο Μπάιρον, ο Κολοκοτρώνης, όλα εκείνα τα ηρωικά παιδιά, και να ευφραίνεται η καρδία τους. Άντε, στην υγειά μας παιδιά κι ας βρίσκεστε εκεί κάτω στου άδη τη σκοτεινιά Έλληνες, Αλβανοί και άλλοι επαναστάτες, να ζήσουμε να σας θυμόμαστε κι άσπρο πάτο ομορφούλες μας. Θυμάσαι στη Χούντα, εκείνο το τραγουδάκι του Κουγιουμτζή που έλεγε "...και να κρατάω τις νύχτες με τ'αστρα / μια Τουρκοπούλα αγκαλιά"; Πως ξέφυγε αυτό από τη λογοκρισία; Επειδή το είχε γράψει η Τσώτου; Πλάκα όμως είχε μετά, που μάζεψαν τους δίσκους με την Τουρκοπούλα και βγάλανε με την ομορφούλα στη θέση της. Όταν λοιπόν, έφτανε σ'εκείνο το σημείο του δίσκου, ομορφούλα έλεγε ο Νταλάρας, Τουρκοπούλα όλη η ταβέρνα. Θα μας αφιερώσεις ένα τραγούδι; Ναι, γιατί όχι. Και ο "Καραϊσκάκης" του Σαββόπουλου ταιριάζει με τη μέρα. Λέω όμως να σας βάλω ν'ακούσετε το "Να σε κάνω ταίρι μου ( εργάτης τιμημένος)", του Τούντα με το Ρούκουνα. Τραγούδι του '32, μουσική, στίχοι, ερμηνεία, όλα έξοχα. Ιδιαίτερα μ'αρέσει εκεί που ο εργάτης ο τιμημένος και τεχνίτης προκομένος, λέει σ'αυτήν που θέλει να την κάνει ταίρι του, με μια εξαιρετική φυσικότητα και αμεσότητα " Θα σου χτίσω ένα σπίτι γύρω με σκαλώματα / ν’ ανεβαίνεις να μου κάνεις αμάν αμάν ααχ / σκέρτσα και καμώματα." Τέλειο, ε;