Ήταν απ'αυτούς τους ανθρώπους που φέρναν αβίαστα έναν αέρα φρέσκο, ελαφρύ και πλούσιο σε οξυγόνο. Α, ναι και μυρωδάτο. Ανοιχτός τύπος και αλέγρος, που είχε μία ικανότητα να συνδυάζει τα αταίριαστα με ένα πολύ κομψό τρόπο και να βρίσκεται απέναντι στα καθιερωμένα με τρόπο νηφάλιο. Αλλά και κατόπιν, όταν τελειώσαν οι συναντήσεις σε εκδρομές και σε σπιτικά μαζέματα, δεν τον έχασα. Συνέχισα να διαβάζω τα εξαιρετικά κείμενά του που τα περισσότερα είχαν την έννοια να οργώσουν, να κλαδέψουν και να ποτίσουν μια οικολογία ταιριαστή με τον τόπο μας και την ιστορία μας, στην οποία έδινε με σαφήνεια προτεραιότητα στις επιστημονικές γνώσεις. Και ταινίες. Παραλίγο να το ξεχάσω. Ο Λουλούδης έγραφε με ένα πολύ προσωπικό τρόπο, πριν τριάντα τόσα χρόνια εξαιρετικά άρθρα, για ταινίες. Εν ολίγοις, δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω κάποιο άρθρο του και να μην νιώσω ότι κάτι καλό μου συνέβη, κάτι που με τσίμπησε και με γιάτρεψε την ίδια στιγμή. Ο Λεωνίδας Λουλούδης, αυτός ο γνωστός άγνωστός μου, πέθανε την Κυριακή σε ηλικία 67 χρονών.

Ο φίλος του Αριστείδης Μπαλτάς έτσι τελείωσε ένα άρθρο που έγραψε στην Κυριακάτικη Αυγή.

Να προσθέσω απλώς κάτι σαν τηλεγράφημα για όσους δεν γνώρισαν τον Λεωνίδα. Που άλλοι θα αναπτύξουν καλύτερα.

Λεωνίδας Λουλούδης, λοιπόν. Πειραιώτης. Καθηγητής της Γεωπονικής. Γεωπόνος και βιολόγος, και ειδικός της αγροτικής οικονομίας. Με ιδιαίτερα πλούσιο και πολυδιάστατο επιστημονικό έργο. Ερευνητής επιστήμονας. Συστηματικός και ορθολογιστής. Με τοποθετήσεις πάντοτε εξαντλητικά τεκμηριωμένες. Με μια γραφή που σπάζει κόκαλα.

Αριστερός ανέκαθεν. Της ανανεωτικής, πάντοτε, Αριστεράς. Πρωτομάστορας της οικολογικής σκέψης στην Ελλάδα. Ίσως ο σημαντικότερος. Από τους εγκυρότερους μελετητές του αγροτικού κόσμου. Πρωτεργάτης της αναμόρφωσης του ελληνικού πανεπιστημίου από τις πρώτες δύσκολες μέρες. Συμπολίτης στον Πολίτη. Με απόψεις συχνά αιρετικές. Που δεν έβρισκαν σύμφωνους αρκετούς. Ενόσω όλοι τού αναγνώριζαν πάντα την άνευ όρων ανιδιοτέλεια. Και τη σπάνια ικανότητα να πείθεται. Να αλλάζει γνώμη και να αναγνωρίζει την αλλαγή.

Με ένθερμα ενδιαφέροντα ανοιχτά σε όλους τους ορίζοντες. Με θεμελιώδες μέλημα τη γλώσσα και τη γραφή. Με πνεύμα που οι προκλήσεις το έκαναν να βγάζει σπίθες. Σαγηνευτικός σε όλα.

Φίλος απολύτως αξιόπιστος. Παρά τις περιπέτειες του βίου. Του δικού του και των άλλων. Τυχεροί εκείνοι που τον γνώρισαν. Γιατί πλούτισαν θέλοντας και μη από τη συναναστροφή μαζί του. 

Και στο περιοδικό Book's Journal, ο Ηλίας Κανέλλης που τον έζησε από κοντά, έγραψε στις 14/7, ένα άρθρο με τίτλο "Λεωνίδας Λουλούδης: ένας αταξινόμητος αριστερός δημοκράτης". Αν θέλετε να το διαβάσετε πατήστε  εδώ.

Δυο μέρες πριν μας άφησε κι ο Τσάρλι Χέιντεν σε ηλικία 76 ετών. Αυτόν δυστυχώς δεν τον γνώρισα. Τον άκουσα όμως σε διάφορες εποχές, όχι με πάθος, μα όπως συναντάς στον ύπνο σου μερικούς φίλους, που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί η σχέση σας και χαίρεσαι που ξανασυναντιόσαστε και τα πράματα προχωράνε ακόμα λίγο, έστω και στα όνειρα. Μπασίστας ήταν ο κύριος. Και μουσικός και συνθέτης. Και από τι πέθανε; Από πολιομυελίτιδα που τον ταλαιπωρούσε από τα εφηβικά του χρόνια και μάλιστα του είχε καταστρέψει τις φωνητικές του χορδές κι έτσι αποφάσισε να μάθει κοντραμπάσο. Αυτή η πληροφορία ήταν που με έκανε να τον προσέξω πριν πολλά χρόνια. Μετά ήρθαν τα μουσικά του. Και αργότερα διάβασα πως αυτός ο τζαζίστας έμπαινε στη μύτη διάφορων μεγαλόσχημων τύπων και αγωνιζόταν με πάθος εναντίον του ρατσισμού και της κοινωνικής αδικίας και του πολέμου. Η τελευταία φορά που διάβασα γι'αυτόν ήταν όταν επί Μπους και της εισβολής στο Ιράκ, κυκλοφόρησε έναν δίσκο με τίτλο " Not in our name", απευθυνόμενος στα γεράκια που έκαναν τους πατριώτες με ένα όργιο από ψέμματα. 

Αν θέλετε να διαβάσετε λίγα περισσότερα γι'αυτόν τον εξαιρετικό μουσικό και άνθρωπο όπως λένε όσοι τον γνώρισαν πατήστε εδώ και θα σας εμφανιστεί ένα καλογραμμένο άρθρο του Δημήτρη Κανελλόπουλου από την εφημερίδα των Συντακτών. 

Λοιπόν, τους έβαλα μαζί μέσα σε μια σταγόνα, ως μικρασιάτικο βουντού, και να δείτε που θα πιάσει και θα βρεθούν στο ίδιο ου μέρος. Αφού τα πουν, τα πιούν και αγκαλιαστούν, μετά ο Χέιντεν θα πάρει το όργανό του και θα παίξει μαζί με τον κιθαρίστα Pat Metheny εξαιρετικά αφιερωμένο στον Λεωνίδα το Cinema Paradiso. Άντε και να είσαστε καλύτερα απ'ότι εδώ πέρα. Εις το επανιδείν.