Κι αυτό γιατί στην Αθήνα, στο κάλεσμα που έκανε η Avaaz παραβρέθηκα και ήμουν ένας από τους 300 Αθηναιοπειραιώτες που από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ζητήσαμε από τον κόσμο, από τις κυβερνήσεις, από τα μεγάλα συμφέροντα, μα πάνω απ'όλα από τους εαυτούς μας, 100% καθαρή ενέργεια. Όχι για πλάκα και λόγω ιδεολογίας, αλλά για να μην μας πάρει η κάτω βόλτα στα θέματα του περιβάλλοντος και της κλιματικής ισορροπίας.

Όμως δεν είμαι 100% βέβαιος ότι τα αποτελέσματα του φαινομένου του θερμοκηπίου θα είναι τόσο δραματικά όσο τα παρουσιάζουν οι επιστήμονες και προπάντων η πλειονότητα των οικολόγων. Ποιος όμως μπορεί να το αποδείξει αυτό μαθηματικά; Ουδείς. Εξ άλλου ισχύει και το γνωστό, αυτό που λέει ότι μπορούμε βάσει στοιχείων και μοντέλων να προβλέπουμε το αύριο. Που όμως, όσο πιο μακρινό γίνεται, τόσο πιο δύσκολα επαληθεύεται η πρόβλεψη. Ιδιαίτερα οι σκεπτικιστές λένε σπανίως. Το σπανίως προσοχή, έχει διπλή όψη. Που σημαίνει ότι άλλοτε συμβαίνει πολύ χειρότερα από αυτό που είχαμε υπολογίσει, κι άλλοτε κάπως καλύτερα. Κι αυτό διότι το απρόοπτο είναι το ψωμοτύρι που μας ταΐζει η ιστορία και την ταΐζουμε κι εμείς με τις πράξεις μας. Πράξεις που ουδεμία συνάφεια έχουν και που δεν υπακούουν σε κάποιο παγκόσμιο σχέδιο. Άλλοτε συνειδητές κι οργανωμένες, άλλοτε αυθόρμητες και παρορμητικές, μα και λογικές, αλλά και παράλογες, που και που βάσει κάποιου σχεδίου, συχνά πυκνά ιδιοτελείς ως εκεί που δεν παίρνει άλλο και σπανίως συλλογικές για το κοινό καλό. Μα πάνω απ'όλα είναι εκείνες οι νέες εφευρέσεις που φέρνουν τα πάνω κάτω και αλλάζουν την όψη και την κόψη του κόσμου.

Τότε γιατί ανησυχώ και ήμουν ένας από τους 300 της Διονυσίου Αεροπαγείτου; Μήπως με έπιασε το φύλαγε τα ρούχα σου για να'χεις τα μισά; Μάλλον κάτι τέτοιο. Πηγαίνοντας απαντούσα στον εαυτό μου, ότι πρόκειται για μία ακόμα μάχη που το κακό που μπορεί να προκαλέσει είναι αμελητέο μπροστά στο καλό που υπόσχεται. Μιλάμε για τη μάχη που στόχο έχει να αποφευχθούν οι καταστροφές  που προφητεύουν οι σύγχρονοι προφήτες , πριν ν'αρχίσει ο πλανήτης μας να ψήνεται στον πυρετό μέσα σε μια τεράστια λιμνοθάλασσα που θα βράζει.

Έχει περάσει ο καιρός που αυτή η δυστοπία ήταν ένα ακόμα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τα πρώτα σημάδια του ξηλώματος της ισορροπίας του κλίματος έχουν ήδη εδώ και καιρό αρχίσει να εμφανίζονται. Συχνοί και πιο δυνατοί τυφώνες, λιώσιμο των πάγων, άνοδος της στάθμης της θάλασσας και διάφορα άλλα που δείχνουν ως φονιά, το διοξείδιο του άνθρακα. Όποιος όμως δε μένει στο δένδρο και δει και το δάσος, σύντομα θα καταλάβει πως πίσω απ' το φονικό αέριο είμαστε εμείς και ο τρόπος ζωής μας, εμείς και η δύναμη της αδράνειας, εμείς κι όλοι οι καπιταλισμοί μας. Αμερικάνικοι, Ευρωπαϊκοί, Κινέζικοι και Ινδικοί, Γιαπωνέζικοι, Βραζιλιάνικοι και Ρώσικοι, όλοι για το κέρδος με άλλοθι την πρόοδο. Η φύση μόνη της απροσταύτευτη  κε εμείς όλοι εναντίον της, που αν το καλοεξετάσεις, στην πράξη σημαίνει εναντίον μας.

Οι κινητοποιήσεις όλες σε ένα σημείο επιμένουν. Αν δεν λάβουμε από τώρα μέτρα, αν δεν μειώσουμε τις εκπομπές του διοξειδίου, αν δεν ρίξουμε τα στάνταρ κατανάλωσης και οι μικρές και μεγάλες εταιρείες τα κέρδη τους, τότε το πιο πιθανόν φαίνεται να είναι πως είμαστε σε φάση αυτοκαταστροφική, όπου βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Γι'αυτό ήμουν ένας από τους 300 σ'αυτήν τον ωραίο πεζόδρομο, όπου το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης με οδήγησε. Για να μειωθούν οι πιθανότητες να συμβεί το πιθανό μοιραίο.

Στην Αθήνα διοργανωτής ήταν η Avaaz. Συμμετείχαν επίσης η Greenpeace, η WWF, η Κίνηση πολιτών Ηλιούπολης, Οικολόγοι - πράσινοι, οι Φίλοι της Φύσης και διάφορα παιδάκια που ζωγράφιζαν όμορφα ότι τους κατέβαινε.

Πάντως είναι φανερό ότι τα κόμματα, οι ενώσεις και οι κινήσεις, τα ΜΜΕ και τα σχολεία, δεν έχουν εκπαιδεύσει ούτε στο ελάχιστο τον κόσμο τους για αυτά τα θέματα, δεν έχουν καλλιεργήσει μια συνείδηση οικολογική που θα είναι ευαίσθητη και σε τέτοια πρωταρχικά ζητήματα.

Επί του παρόντος, οι 9 στους 10 Έλληνες, που σε μια πρόσφατη έρευνα δήλωσαν ότι τους ενδιαφέρουν τα περιβαλλοντικά θέματα και τα θεωρούν μείζονος σημασίας, δεν έχουν φτάσει στο σημείο να βρουν τρόπους για να κάνουν τη θεωρία τους και τις αρχές τους πράξη. Και πράξη πολιτική και πράξη ατομική ενταγμένη στην καθημερινότητα. Ούτε φυσικά έχουμε αντιληφθεί το ΥΠΕΚΑ ( υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και - άκουσον άκουσον - Κλιματικής Αλλαγής) να προωθεί νόμους και δράσεις για την αποτροπή της Κλιματικής Αλλαγής. Ίσα ίσα, το αντίθετο πράττει διαρκώς. Οποτέ αν ο πλανήτης μας περιμένει από εμάς να σωθεί, τότε βράσε ρύζι καλέ μου.

Τα επίσημα ρεπορτάζ μας λένε ότι με διαδηλώσεις και πορείες σε περισσότερες από 2.600 πόλεις σε 166 χώρες, εκατομμύρια πολίτες προσπάθησαν να ευαισθητοποιήσουν τη διεθνή κοινότητα απέναντι στη δραματική κλιματική αλλαγή, ζητώντας παράλληλα από τις κυβερνήσεις να λάβουν δραστικά μέτρα για τη μείωση των ρύπων που ευθύνονται για απειλητική αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη.  Οι διαδηλώσεις έγιναν καθ' όλη τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας ( Κυριακή, 21/9/14) εν όψει της αυριανής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στην οποία 125 ηγέτες θα αναζητήσουν τρόπους μείωσης των εκπομπών που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Όπως πάντως, επισημαίνει η «Guardian», η αυριανή συνάντηση της Νέας Υόρκης δεν αποτελεί μέρος της επίσημης διαπραγματευτικής διαδικασίας για τη μείωση των εκπομπών, η οποία έχει προγραμματιστεί για το 2015 στο Παρίσι, με στόχο κατ' αρχήν τον καθορισμό του σχετικού πλαισίου.

Πατώντας  εδώ  θα εμφανιστούν πολλές φωτογραφίες και λίγες λέξεις από τις χθεσινές κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο. Στη φωτό της Avaaz απ'την Αθήνα, αν έχετε ώρα και ψάξετε και με βρείτε, κερδίζετε... Η Avaaz πάντως, τελικά κατάφερε και μάζεψε 2 εκατομμύρια υπογραφές απ'όλο τον κόσμο στο ψήφισμα που προωθούσε τους τελευταίους μήνες. Κι αυτό σαν αρχή είναι οπωσδήποτε μία επιτυχία, που οφείλεται στη δουλειά που έκαναν χιλιάδες άνθρωποι εδώ κι εκεί και παραπέρα. Πάντως, ας θυμόμαστε που και που, πως δεν υπάρχει πουθενά καμία εγγύηση ότι στους αιώνες των αιώνων θα εξακολουθούμε να υπάρχουμε. Εννοώ, εμείς και ο πλανήτης που μας φιλοξενεί. Που σημαίνει, αυτός, εσύ κι εγώ.