Ελάχιστοι δήμαρχοι τα τελευταία σαράντα χρόνια δώσανε σημασία στους δήμους τους σε όλα όσα έχουν να κάνουν με το πράσινο και τους δημόσιους χώρους. Από τα δένδρα στους δρόμους έως τα πάρκα και τα παρκάκια και από τους πεζόδρομους, τις παιδικές χαρές έως τις αυλές των σχολείων και τις πλατείες.

Σε άλλες χώρες μιλάνε επιπλέον και για πράσινες διαδρομές και ποδηλατόδρομους. Για το πράσινο η κουβέντα γίνεται από πολλές απόψεις. Ποια δένδρα φυτεύουμε και από που τα προμηθευόμαστε, για ποιο λόγο τα φυτεύουμε, ποιος είναι ο απώτερος στόχος μας, πως τα φροντίζουμε και τα περιποιούμαστε, τι εικόνα φτιάχνουμε μ'αυτά, πως καταπολεμάμε τις ασθένειές τους κι όλη αυτήν την ατέρμονη αλυσίδα, που αυτοί που την βλέπουν ισχυρίζονται ότι οι κρίκοι της είναι κατασταλαγμένες σοφίες αιώνων μαζί με νέες δοκιμασμένες επινοήσεις.

Για τους από πάνω της εξουσίας στη χώρα μας δεν το συζητάμε. Υπουργοί, διευθυντές, γεν.γραμματείς και απίθανοι παρατρεχάμενοι, όλοι πάρ' τον ένα και χτύπα τον άλλον στο θέμα αυτό. Λες κι έχουν αλλεργία με το πράσινο που οξύνεται από τις δοσοληψίες που γίνονται κάτω από το τραπέζι. Τα ελάχιστα πάρκα που διαθέτει το λεκανοπέδιο, βασικά είναι έργο κάποιων πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων που έδωσαν μεγάλες μάχες για να τα δημιουργήσουν, να τα προστατέψουν, να τα σώσουν και να τα φροντίζουν όσο ζούσαν. Σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες όλο αυτό το πακέτο της περιποίησης και της αύξησης του πράσινου και των ελεύθερων χώρων γίνεται σχεδόν αβίαστα από τις αρμόδιες υπηρεσίες, που έχουν αποδεχτεί πως αυτή είναι η δουλειά τους και την κάνουν όσο καλά μπορούν. Από τον πρώτο έως τον τελευταίο. Όποιος έχει ταξιδέψει στη δύση και έχει παρατηρήσει γύρω του τους ελεύθερους χώρους και το αστικό πράσινο, από το αποτέλεσμα, αυτό το συμπέρασμα θα πρέπει λογικά να βγάζει. 

Οι τελευταίοι και οι πιο σημαντικοί, εδώ στην χώρα μας, δηλαδή οι κηπουροί που είτε είναι υπάλληλοι των δήμων, είτε του κράτους, δεν διακρίνονται ιδιαιτέρως για την εργατικότητά τους. Ρωτήστε όποιον κάτοικο θέλετε σε όποιο δήμο και αν μένει και αν σας δηλώσει ότι ναι, πιστεύει ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους οι κηπουροί, ρωτήστε τον μετά τι δουλειά κάνει. Κηπουρός μήπως; Φυσικά για αυτήν την λευκή απεργία (μία πατέντα εντελώς ελληνική) που έχει κηρύξει μια σημαντική μερίδα των εν Ελλάδι κηπουρών, έχουν ευθύνη οι ίδιοι, οι διοικητικοί προϊστάμενοί τους και οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους. Τους τελευταίους ή δεν τους απασχολεί καθόλου το θέμα αυτό ή δε θέλουν να χαλάσουν με τίποτα τη ζαχαρένια τους αποφεύγοντας πάση θυσία να συγκρουστούν με τους υφιστάμενούς τους ή έχει κοκαλώσει το μυαλό τους από την γενικότερη ιδεολογική συμπάθεια για την εργατική τάξη. Στο δια ταύτα όλα αυτά καταλήγουν σε ουσιαστική αδυναμία να πείσουν και να εμπνεύσουν την υπηρεσία πρασίνου για να κάνει καλά αυτό για το οποίο πληρώνονται οι υπάλληλοί της. 

Στη Δραπετσώνα δεν μπορώ να σας απαντήσω με σιγουριά αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Χθες Κυριακή περπατώντας την πόλη με την ιστορική ξενάγηση που έγινε, διαπίστωσα πάλι ότι το πράσινο είναι παραμελημένο σ'αυτήν την πόλη. Το κακό είναι ότι πολλά χρόνια αυτή είναι η εντύπωσή μου. Και δεν είναι μόνο δικιά μου. Φίλοι, γνωστοί και γείτονες την ίδια γνώμη έχουν. Όμως δεν είμαι σε θέση να σας απαντήσω με σιγουριά για τους κηπουρούς, διότι δε γνωρίζω αν υπάρχουν κηπουροί για να φροντίζουν το πράσινο. Έχω καταλήξει ότι η περιποίηση έχει αφεθεί στη μάνα φύση, στον οικολογικό πατριωτισμό κάποιων κατοίκων και σε περαστικούς εξωγήινους από άλλους δήμους. Χρόνια κυκλοφορώ στην πόλη πολύ συχνά με τα πόδια, όμως είναι αδύνατον να θυμηθώ μία εικόνα κηπουρού που να εργάζεται. Ίσως βγαίνουν πολύ πρωί ή αργά το βράδυ. Ίσως νάναι κι αόρατοι. Πάντως ας είναι καλά οι άνθρωποι όπου και αν είναι και ας ευχαριστιώνται αυτό που κάνουν.

Αυτό που θυμάμαι ακόμα ότι με είχε εντυπωσιάσει, είναι η δουλειά που γινόταν στο πράσινο στο δήμο του Ρέντη. Ένας γνωστός μου που ζει εκεί με είχε ξεναγήσει πριν αρκετά χρόνια στους κήπους και στα άλση του Ρέντη και μου εξηγούσε αναλυτικά για το πόσο καλή και μεθοδική δουλειά γίνεται από την υπηρεσία πρασίνου αυτού του δήμου. Ας ελπίσουμε ότι μετά από κάποια χρόνια αυτό το πνεύμα θα μετοικήσει και στο δικό μας δήμο και σε όλους όσους το πράσινό τους λιγοστεύει και αυτό που απομένει έχει τα κακά του χάλια. Σε όλους τους δήμους όπου οι ελεύθεροι χώροι τους έχουν αφεθεί στην μοίρα τους ή καταλαμβάνονται εν ψυχρώ από τους ιδιοκτήτες μαγαζιών για ιδιωτική χρήση. 

Το άρθρο που ακολουθεί είναι σχετικό με τις παραπάνω παρατηρήσεις, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enallaktikos.gr και έχει ως θέμα την επίδραση γενικότερα των δημόσιων χώρων στους κατοίκους της πόλης. Δημοσιεύτηκε στις 4.10.14, και γράφτηκε από τον κ. Γιώργο Καλλή, που είναι καθηγητής πολιτικής οικολογίας στο αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Πατώντας   εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο αυτό.