Αλλά δεν σ' αφήνει να φύγεις αυτή η ζεστή κουβέρτα του οικείου, η γλώσσα που μιλάς πηγαία χωρίς να μαϊμουδίζεις, ο ψεύτης ήλιος που δεν εννοεί να καταλάβει πως πάει και ξοδεύει τις αχτίδες του σε έναν τόπο που βυθίζεται στο σκοτάδι, η ελπίδα πως πάλι θα τη βγάλουμε καθαρή, η διάχυτη μαλακία που μας δέρνει, που με μισό αστείο έχει λουφάξει η λύπη, που καθόμαστε ακόμα και μιλάμε ο ένας στον άλλο με τις ώρες αντί να τρώμε τα -λιγοστά εξάλλου- λεφτά μας στους Ψ, που ξελαμπικάρουμε ακόμα σε αμέτρητες σκηνές με live, θέατρα, σινεμά, που πάντα θα υπάρχει ένα κρασί ντόπιας παραγωγής να κεράσουμε τους φίλους, πάντα θα υπάρχει κάποιος ταξιτζής να αποφαίνεται για το πολιτικό σκηνικό με παρρησία και άνεση πολιτικού αναλυτή του Guardian, πάντα θα υπάρχει ένα ανίκανο, αστοιχείωτο και κομπλεξικό βόιδι να σου το παίζει αφεντικό και να σου γαμεί σαδιστικά την καθημερινότητα, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα παρκάρει καβαλώντας τα πεζοδρόμια, ποτέ δε θα υπάρχουν πεζοδρόμια, πάρκα, άλση, ποταμάκια, γεφυρούλες και όλες οι ανάσες του ευρωπαϊκού αστικού τοπίου να ξαλεγράρουν την ένταση του καπιταλισμού, πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο άχρηστος από σένα να σου τρώει τη θέση εργασίας γιατί είναι πιο βυσματωμένος, πάντα θα ζεις πλάι σε πατροπαράδοτους φασίστες, πάντα θα υπάρχει η Εκκλησία να ευλογεί το κόλπο γκρόσο που στήνεται στο πιο σύντομο ανέκδοτο μαύρου χιούμορ: ελληνικό κράτος.

Κι όσο για το υποβολιμαίο ερώτημα, σε ποια χώρα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, η απάντηση είναι πως κάναμε θαυμάσια επιλογή να παλλινοστήσουμε και δεν θα το κουνήσουμε ρούπι.

Θα τα σπουδάζουμε μέχρι τα 35 (πτυχίο, δύο μεταπτυχιακά, διδακτορικό και ένα ποστ- ντοκ). 'Επειτα θα βγουν στην αγορά εργασίας, θα περάσουν μήνες, χρόνια ώσπου να βρουν δουλειά. Αν βρουν. Που δε θα βρουν. Και ή που θα παραμείνουν άνεργα ή θα ετερο-υπασχολούνται και θα αμείβονται με ψίχουλα. Οπότε;

Οπότε θα μένουν για πάντα με τη μανούλα! Γιούπι! Θα είναι ευνουχισμένα, συντετριμμένα, εσαεί καθηλωμένα στη φωλίτσα μας! Τι όμορφα!