Έτσι, κάτι που εν δύναμει υποθέτω ότι δεν το είχα μέσα μου, δεν το απόκτησα ποτέ μου έστω και ελλειματικό. Γι'αυτό τα χέρια μου είναι ντιπ ηλίθια κι εγώ ουδεμία καλή σχέση απέκτησα με κατσαβίδια, βίδες και όλα τα παρεμφερή. Φαντάζομαι πως αυτό σημαίνει να είμαι λιγότερο ευτυχισμένος από όσο θα μπορούσα. Και λιγότερο ανεξάρτητος.

Οι κατασκευές που γίνονται με τα χέρια στις οποίες το μάτι είναι ο συνέταιρος του, συνέπεια μιας χρόνων εξάσκησης και μιας καλλιέργειας κάποιας ειδικής δεξιοτεχνίας, έχουν ένα άμεσο και διόλου ευκαταφρόνητο αποτέλεσμα. Το αντικείμενο του μόχθου μας κάποια στιγμή βρίσκεται εκεί μπροστά μας, έτοιμο προς χρήση. Κι αυτό νομίζω ότι στους περισσότερους ανθρώπους γεννάει την ατόφια χαρά. Έχει προηγηθεί μια συγκέντρωση για ώρες, για μέρες ίσως, έχει ενισχυθεί η αρχέγονη διάθεση να υπάρξει τώρα κάτι που δεν υπήρχε πριν. Κάπως έτσι νομίζω πως σιγά σιγά διαμορφώνεται στους τεχνίτες μια στάση που έχει ιδιαίτερη σημασία και για την ψυχική τους υγεία. Να κάνουν δηλαδή καλά τη δουλειά τους κι αυτό να είναι ο κύριος στόχος. Όλα τα άλλα να έπονται.

Τους ανθρώπους που πιάνουνε τα χέρια τους και κόβει το μάτι τους, δηλαδή αυτοί που μάτι και χέρι έχουν μια ανοιχτή επικοινωνία με το μυαλό τους, πάντα τους θαύμαζα. Πολύ θέλω λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι να πληθαίνουν σε όλο τον κόσμο. Ιδού μια μικρή ευκαιρία που μας την "κερνάει" ο αρθρογράφος μας Νίκος Παπαδάκης, μέσα από το μπλογκ του 2step.gr. Αν λοιπόν, είχα μικρή κόρη η γυιο, θα καθόμουνα μαζι τους όσες ώρες χρειαζόντουσαν τώρα που έχουμε απόκριες, για να φτιάχναμε μαζί έναν αετό. Κι ο θεός βοηθός.

Πατώντας   εδώ  και  εδώ  θα σας εμφανιστούν οι αναλυτικές οδηγίες. Καλή επιτυχία.