Μια από τις πεποιθήσεις του είναι ότι το σινεμά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μέσα από σχολικά Προγράμματα. Φαντάζεται ένα Αναλυτικό Πρόγραμμα για μαθητές της Δευτεροβάθμιας, με Casablanca και με Cinema Paradiso, με Match Point και με Lord of the Rings, με Θωρηκτό Ποτέμκιν και με Inception, με Κύκλο των χαμένων ποιητών και με Βλέμμα του Οδυσσέα, με Stanley Kubrick και με Jim Jarmous, με Lord of the Rings και με Charlie Chaplin, με Pedro Almodovar και με Hitchcock, με Μικρά Αγγλία και με Quentin Tarantino. 

Και οι δυνατότητές του σινεμά δεν περιορίζονται μόνο στο ότι – όπως και η Πεζογραφία και η Ποίηση - καταγράφει την Πραγματικότητα σε Ενεστώτα, Παρατατικό και Μέλλοντα έτσι ώστε να ψηλαφεί ακόμα και δυσδιάκριτες περιοχές της. Μπορεί ακόμα να ΔΙΝΕΙ ΜΟΡΦΗ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΟΡΑΤΟ, αλλά είναι ανάγκη να γίνει. 

Συνεχίζει ναι μιλάει για Φυσική αλλά νιώθει και την παρόρμηση να σχολιάσει κάποιους από τους θεατές της σκοτεινής αίθουσας που δεν σταματούν να μιλάνε κατά τη διάρκεια του έργου. Να σχολιάσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ενηλίκων και ανηλίκων, που – ενώ συνήθως δεν ακούνε – τους αρέσει να φλυαρούν ακατάπαυστα θεωρώντας πως μόνο έτσι υπάρχουν, να εστιάσει στην αδυναμία τους να σιγήσουν ακόμα και τις στιγμές που η έκσταση το απαιτεί. Να διδάξει την αξία του να είναι κανείς θεατής κινηματογράφου μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα και να συμμετέχει στην ιεροτελεστία της μέθεξης και της συλλογικής σιωπής. Τα σκέφτεται όλα αυτά αλλά πάλι δεν λέει τίποτα. Το μάθημα συνεχίζεται.