Μια παράνοια, μια υστερία κι έναν πανικό τα είχε ανέκαθεν ο Ιούλιος για μας τους τσιμεντουπολίτες, ειδικά τους εργαζόμενους – για τους άλλους, μικρή η διαφορά… Όντας «προθάλαμος» για τις κουτσουρεμένες για τους περισσότερους θερινές διακοπές –που, ελλείψει και ικανού ρευστού, δεν συνδέονται απαραίτητα με κάποιο ταξίδι, διακοπές, όμως μπορεί να είναι κι ότι απλώς αράζω σπίτι και κωλοβαράω, γενικώς ειπείν χαλαρώνω, ξαποσταίνω, θυμάμαι ότι δεν ζω μόνο για να δουλεύω–, είναι πιθανά ο δυσκολότερος του χρόνου:
νεύρα, νέφος και θερμοκρασίες τραβάν την ανηφόρα, η εφορία ακονίζει νύχια, λογαριασμοί και υποχρεώσεις φωνάζουν «τέλειωνε!», οι δουλειές εν όψει αυγουστιάτικης μισο-σχόλης ζητάνε υπερπαραγωγές, τα παιδιά, αν έχεις, γυρεύουν «διακοποδάνεια» (αλήθεια, τα θυμάται κανείς;), βασικά όλοι σου ζητάνε τα… αζήτητα αυτόν ειδικά τον μήνα, ενόσω εσύ δεν προλαβαίνεις να μετράς αναστατώσεις, απώλειες και περικοπές.
Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο του Θοδωρή Αντωνόπουλου που δημοσιεύτηκε στη lifo στις 6.7.2016.
