Σε πολλούς συνανθρώπους μας είναι πια κοινός τόπος, κάτι σαν μοίρα, να έρχονται σε επαφή με υπάλληλους της συμφοράς που τους ζητούν έγγραφα που τα έχουν καταθέσει και τα έχουν ξανακαταθέσει, να τους στέλνουν δίχως έλεος από τον Άννα στον Καϊάφα, ή να τους ζητούν τον ουρανό με τ'άστρα κάνοντας σκόνη την κοινή λογική και οδηγώντας την απελπισία τους στο ζενίθ. Πρόκειται για μία κατάσταση που ούτε η Δίκη του Κάφκα δεν πιάνει μπάζα μπροστά της.
Παρόλο που όπως λέει με έμφαση η νέα διευθύντρια του Φεστιβάλ Θεσ/νίκης Γαλλίδα Ελίζ, η οποία έχει εργαστεί σε πολλές χώρες εκτός Ευρώπης "...Η Ελλάδα είναι Ευρώπη και οπωσδήποτε η γραφειοκρατία της είναι κάτι διαχειρίσιμο. Πρέπει να εργαστεί κανείς εκτός Ευρώπης για να αντιληφθεί την αξία της Ευρώπης στο ζήτημα αυτό", είναι μεγάλη ανάγκη για να είναι δυνατόν να είναι διαχειρίσιμη και η ψυχική μας υγεία, να ξεκινήσουν από το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας τώρα και αύριο και τον άλλο μήνα και του χρόνου, ουσιαστικές, εις βάθος και ευφυείς αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί η ντόπια γραφειοκρατία και στον αφ'υψηλού τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο.
Ο βουλευτής Σάμου - Ικαρίας του ΣΥΡΙΖΑ Σεβαστάκης Δημήτρης, έγραψε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 10.6.16 στην Αυγή της Κυριακής με αυτό το θέμα. Πατήστε εδώ αν θέλετε να διαβάσετε αυτό το άρθρο, που βοηθάει να δούμε καθαρά για μια ακόμα φορά το πρόβλημα αυτό. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να προχωρήσουμε στην αντιμετώπισή του, να αναμετρηθούμε στα ίσα με τον ντόπιο Μινώταυρό μας.

Σχεδόν όλοι οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας που έχουν εμπλακεί με τις υπηρεσίες του δημόσιου για απλές κατά τεκμήριο υποθέσεις τους, τα έχουν παίξει εντελώς. Αυτό είναι κάτι αδιαμφισβήτητο, μα το κακό είναι ότι αντέχει μέσα στους αιώνες. Είναι απερίγραπτο αυτό που συμβαίνει όταν ανοίγεις δοσοληψίες με το δημόσιο για θέματά σου που πρέπει να λυθούν. Το πιο συνηθισμένο είναι να πέσεις σε ευθυνόφοβους κρετίνους που σου πρήζουν το συκώτι, σε άσχετους γραφειοκράτες που ως πεντάστεροι σαδιστές σε βγάζουν από τα ρούχα σου, σε διακλαδωμένους με ομάδες ύποπτων συμφερόντων ή με πολιτικούς χώρους που σε αντιμετωπίζουν ως ένα ύποπτο τίποτα.