Είναι εντυπωσιακό που κάθε χρόνο είναι συνεπής στο ραντεβού του και μας περιμένει με μια καινούργια ταινία. Αν περιοριστούμε στις ταινίες που γύρισε στον 21ο αιώνα, το Cafe Society, δεν θα την συμπεριλαμβάναμε σ'αυτές που τις είχαμε βρει υπέροχες - "Ματς Πόιντ" και "Βίκυ, Χριστίνα, Βαρκελώνη" - αλλά στις άλλες, τις εξαιρετικές - "Μεσάνυχτα στο Παρίσι" και "Θλιμμένη Τζασμίν".

Και βέβαια μας έχει περάσει από το μυαλό η ιδέα να χωρίσουμε τις ταινίες του Γούντι Άλλεν σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Στην μία ανήκουν αυτές που είναι βουτηγμένες στην ποίηση έτσι όπως την όρισε ο Αργύρης Χιόνης, δηλαδή σαν ζαχαρωμένο βότσαλο / που πάνω που θα'χεις γλυκαθεί / να σπας τα δόντια σου. Και οι άλλες είναι αυτές που σου δημιουργούν μια παρόρμηση να λούσεις το αγαπημένο πρόσωπο, σε όση απόσταση κι αν βρίσκεται, με ένα φως τρυφερότητας. Το Cafe Society, μια ταινία που βουτάει, κρατώντας την ψυχραιμία της, στη δεκαετία του '30, μάλλον προς την δεύτερη ομάδα πλέει.

Έχουμε λοιπόν, ένα φιλμ με αρκετές υπέροχες ατάκες πάνω σε όλα τα γνωστά θέματα/εμμονές του Γούντι Άλλεν, μια απίστευτα καλή φωτογραφία ( Βιτόριο Στοράρο), ηθοποιούς που τους δίνεται η ευκαιρία να ξεδιπλώσουν το δυνατό ταλέντο τους (Τζέσε Αΐζενμπεργκ, Κρίστεν Στιούαρτ). Η ταινία διατείνεται πως η ζωή έχει πλουσιότερη φαντασία από τους ανθρώπους και τα έργα τους, ακόμα κι αν αυτοί ζουν την κάθε μέρα τους σαν να είναι η τελευταία. Κάπως έτσι σε προκαλεί να ενστερνιστείς τη θέση πως στον έρωτα εν τέλει όλα είναι σωστά και λάθος μαζί και πως η κάθε επιλογή, ακόμα κι αν αυτή είναι η καλύτερη, έχει πάντα ένα τίμημα που το πληρώνουν πολλές φορές κρυφά μόνο οι παθόντες. Και που αν καταφέρουν και το διαχειριστούν εντίμως τότε αποκτούν εκείνο το βάθος της μελαγχολικής ονειροπόλησης που τους επιτρέπει να ξεφεύγουν από τον σωρό.

Μας άρεσε επίσης που κόντρα στα προγνωστικά και στην προϊστορία μας, μας οδήγησε, ανάμεσα στο φωτεινό και ζεστό Χόλιγουντ του Λος Άντζελες όπου οι άνθρωποι ζουν για τον σινεμά, το σεξ και το χρήμα και το υγρό και κρύο Μανχάταν της Νέας Υόρκης όπου όλα, ακόμα και οι σφαίρες, ανακατεύονται και παίζονται λες και είναι ζαριές, να διαλέξουμε το Μανχάταν. Τέλος, σοφή αποδεικνύεται η επιλογή του εισαγωγέα των ταινιών του Γούντι Άλεν να τις βγάζει στην αγορά καλοκαίρι.  

Το παρασκευοσαββατοκύριακο 9.9 -11.9 το Cafe Society θα παίζεται στο σινέ "Μάρθα Καραγιάννη", Βύρωνος και Χιλής, Χαραυγή, Κερατσίνι, με εισιτήριο 3 ευρώ. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μια μικρή συνέντευξη του κ.Άλεν που δημοσιεύτηκε στον Guardian με τον πιασάρικο τίτλο "Θέλω να ανταγωνιστώ τον Γιουσεΐν Μπολτ".

Και πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο με κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του " Ο Γούντι Άλεν για τον Γούντι Άλεν" και τη συμβουλή του για ποιες 10 ταινίες να δούμε πριν γεράσουμε.