Σούζη Παλαιοκώστα
Τα ελληνικά φυτά του Δεκεμβρίου πριν τον Οθωνικό έλατο καλό είναι να τα μάθουμε; Του Manos Lambrakis, από το fb
Στον ελληνικό πολιτισμικό ορίζοντα, πριν ακόμη το νεοσύστατο κράτος του Όθωνα εισαγάγει τις δικές του «εθιμικές κανονικότητες», ο εορταστικός χρόνος του Δεκεμβρίου δεν είχε ως κεντρικό άξονα το έλατο αλλά ένα άλλο, οργανικά εντοπισμένο, βαθιά ριζωμένο τρίπτυχο πρασίνου: τη μυρτιά, τη δάφνη και τον σχίνο. 2η Πανελλαδική Έρευνα του "Σημείου": Ο «καθρέφτης» της Ακροδεξιάς για το 2025
Εισαγωγικά
Η πανελλαδική έρευνα του Σημείου για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς, σε συνεργασία με την about people, επιχείρησε να ανιχνεύσει την απήχηση ακραία συντηρητικών ιδεών και στάσεων στον γενικό πληθυσμό, δυόμισι χρόνια μετά την τελευταία έκθεση («Πού βρισκόμαστε το 2022; Ακροδεξιές τάσεις της ελληνικής κοινωνίας», Ιούνιος 2022). Στη φετινή έρευνασυμμετείχαν 1.153 άνδρες και γυναίκες άνω των 17 ετών (το δείγμα σταθμίστηκε ως προς το φύλο, την ηλικία και τα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών). Καθώς οι περισσότερες από τις ερωτήσεις της έρευνας είναι ίδιες με της έρευνας του 2022, μπορούμε να δούμε την εξέλιξη της κοινής γνώμης ως προς τις υπερ-συντηρητικές ιδέες. Τέλος, στη φετινή έρευνα προστέθηκε μια ακόμη ενότητα, η οποία δημοσιεύεται ξεχωριστά, που καταγράφει στάσεις και αντιλήψεις σχετικές με την εκπαίδευση και τη νεολαία.
Κλέλια Ρενέση από συνέντευξη: Η ελληνική οικογένεια είναι ένα γκέτο
Βασιλική Τσεβελέκου. Αντισυμβατική, ακτιβίστρια, ανήσυχο πνεύμα, ζωηρή κι ευαίσθητη κοινωνικά γυναίκα, είναι φυσικά και μια γνωστή ηθοποιός, που δεν προτάσσει την ομορφιά της, αλλά το τσαγανό και την απόφασή της να ζει ανεξάρτητη. Τη συναντήσαμε με αφορμή τη συνεργασία της με τον Γιάννη Οικονομίδη για τη «Σπασμένη φλέβα», που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη
Αντισυμβατική, ενεργή στα κοινωνικά, αφοπλιστικά ειλικρινής, χωρίς ίχνος βεντετισμού, η Κλέλια Ρένεση είναι εξαιρετική ηθοποιός σε ό,τι έχει κάνει σε σινεμά και τηλεόραση. Και πολύ ωραία γυναίκα. «Δεν είμαι ωραιομανής» μου λέει, και φαίνεται. Εξάλλου οι αληθινά ωραίες γυναίκες ποτέ δεν είναι. Ενα πρωινό καθημερινής με υποδέχτηκε ξυπόλυτη στο σπίτι της, στο πιο ωραίο και το πιο πράσινο σημείο της Καισαριανής.
Η κλιματική ταυτότητα της Aθήνας αλλάζει δραματικά κάτι που και τα στοιχεία το αποδεικνύουν και τα σημάδια είναι πλέον ορατά ακόμα και στους καλοπροαίρετους αρνητές της κλιματικής αλλαγής
Η Ντίνα Καράτζιου συζητά με τη Δήμητρα Φουντά, Διευθύντρια Ερευνών στο Ινστιτούτο Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, για την κλιματική ιστορία και το μέλλον της πρωτεύουσας. Με οδηγό το εξαιρετικής αξίας ιστορικό αρχείο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, το οποίο καταγράφει αδιάλειπτα το κλίμα της Αθήνας από τα μέσα του 19ου αιώνα, η κ. Φουντά αποκαλύπτει άγνωστες πλευρές του περίφημου αττικού κλίματος και τις εντυπωσιακές μεταβολές που έχουν συντελεστεί.
Γιατί σχεδόν όλοι στην Ευρώπη λένε πια όχι στην καύση των σκουπιδιών και οι δικοί μας κυβερνητικοί την έχουν κορώνα στο κεφάλι τους;
Λένα Κυριακίδη. Ανεπιθύμητες σε Ελλάδα και Ευρώπη οι καταστροφικές για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία μονάδες καύσης σκουπιδιών, που αντιβαίνουν στην προτεραιότητα του περιορισμού των αποβλήτων, στην προαγωγή της ανακύκλωσης και στη λογική της κυκλικής οικονομίας, αλλά προωθούνται από την κυβέρνηση της Ν.Δ. - ακόμα μία στρατηγική υιοθέτησης ενός μοντέλου προηγούμενων δεκαετιών σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος αλλά προς όφελος μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων.
Τούμπα τούμπα τρα λα λα και για άλλη μια φορά μια κυβερνητική κωλοτούμπα, του Κώστα Καλλίτση
Η σταθερότητα τείνει να εκλείψει όταν μια κυβέρνηση στερείται στρατηγικής για τη χώρα και κινείται με βάση εσωτερικές αγωνίες και δημοσκοπήσεις, που συχνά συνοδεύονται από μεγάλες διαχειριστικές αδυναμίες.
Καθ΄ ημάς, ενίοτε υπάρχει άγνοια των στοιχειωδών. Παράδειγμα: Οι αγρότες εισπράττουν τις αποζημιώσεις στα τέλη Οκτωβρίου. Φέτος, αυτό δεν συνέβη. Το αρμόδιο υπουργείο έλεγε ότι θα καταβληθούν μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου τα πρώτα 500-600 εκατ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει εγκριθεί από την Κομισιόν το σχέδιο δράσης για την ανάκτηση της χαμένη αξιοπιστίας του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αλλά την περασμένη Πέμπτη, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, ο αρμόδιος Επίτροπος δήλωσε ορθά κοφτά ότι η καταβολή των επιδοτήσεων είναι ευθύνη των κρατών, δεν εξαρτάται από την έγκριση του σχεδίου δράσης, άρα μπορούν να καταβληθούν από εθνικούς πόρους. Το υπουργείο φάνηκε ότι δεν το γνώριζε…
«Την αντρική ματσίλα βίας την έχουμε στο σπίτι μας»
Ιωάννα Σωτήρχου. Η Ζωή Χατζηαντωνίου υπογράφει τη σκηνοθεσία σε μία από τις δυνατότερες θεατρικές παραστάσεις που μας έρχεται από την προηγούμενη σεζόν, αποσπώντας από το καστ οριακές ερμηνείες. Οσο διαρκεί, ο θεατής νιώθει σαν να τρώει ξύλο: βιώνεται άραγε διαφορετικά η ακραία επιθετικότητα των πληγωμένων εφήβων, των μη προνομιούχων νέων;
Το έργο είναι «Η μέρα της φούστας». Διαδραματίζεται στη σχολική αίθουσα μιας μάλλον υποβαθμισμένης γειτονιάς, όπου η καθηγήτρια Λογοτεχνίας Σόνια -συγκλονιστική στον ρόλο η Θεοδώρα Τζήμου- πασχίζει να κάνει το μάθημά της σε μια τάξη που κοχλάζει από την καθημερινότητα μιας κοινωνίας σε ακραία κατάσταση.
Δεν είναι το κλασικό φρικιό - Ο Ζοχράν Μαμντάνι και η επαναστατική μεταρρύθμιση στη Νέα Υόρκη
Κωστής Καρπόζηλος. Toν Νοέμβριο του 1973 –στον απόηχο της φοιτητικής αναταραχής, στην κορύφωση του αντιπολεμικού κινήματος, στην απαρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης– ο Νόρμαν Ολιβερ ήταν ο σοσιαλιστής υποψήφιος για το αξίωμα του δημάρχου στη Νέα Υόρκη. Επεισε μόλις 2.282 συμπολίτες του. Το 0,13%. Τα πουλημένα κοσμήματα, της Ελεάννας Βλαστού - Συνελήφθησαν δύο από τα τέσσερα άτομα της ληστείας - τα κοσμήματα παραμένουν άφαντα
Η γαλλική είναι «χαμηλής εμπιστοσύνης» κοινωνία, αυτή ήταν η σκέψη μου όταν επισκέφθηκα πριν από δέκα ημέρες το μουσείο του Λούβρου. Μια παρατήρηση άνευ αξίας εάν δεν ήταν επίκαιρη. Μιάμιση ώρα πριν κλείσει το μουσείο, γύρω στις 7.30 μ.μ. το βράδυ της Τετάρτης, πέρασα τον πρώτο έλεγχο, μετά πέρασε η τσάντα μου το τεστ, ανέβηκα στην πτέρυγα Denon, όπου και απορρίφθηκα στον τρίτο έλεγχο γιατί η κάρτα των φίλων του μουσείου ήταν σε ηλεκτρονική και όχι σε «φυσική» μορφή. Η συζήτηση κράτησε αρκετά λεπτά, η κυρία κοίταξε το πρόσωπό μου προσεκτικά, μετά ζούμαρε τη φωτογραφία της κάρτας και με αυτό το γαλλικό ξεφύσημα –λίγο απαυδισμός, λίγο να τελειώνουμε– συναίνεσε και με άφησε να περάσω. Στη φωτό η επιχρυσωμένη Galerie d'Apollon του μουσείου.
Γυναίκες με αξύριστες μασχάλες της Φωτεινής Ναούμ & Τρίτη ηλικία - Τεχνολογία 1- 6, της Ελένη Ξένου, από το fb
Fotini Naoum. Να μαστε πάλι με την τέλεια υποκρισία μας. Από τη μία, φωνάζουμε ότι «όλα τα σώματα είναι όμορφα», ότι «αγαπάμε τον εαυτό μας όπως είναι» και πως «οι ατέλειες μας κάνουν μοναδικούς».
Από την άλλη, μια κοπέλα τολμά να εμφανιστεί σε εκπομπή με τρίχες στις μασχάλες, κάτι απολύτως φυσικό, ανθρώπινο, παλιότερα αυτονόητο, και ξαφνικά όλοι σοκάρονται, την κοιτάζουν λες και διέπραξε ιεροσυλία.
Η ίδια κοινωνία που κηρύττει την αποδοχή, βγάζει αφρούς μπροστά στο σώμα όπως πραγματικά είναι: ανεπεξέργαστο, ακατέργαστο, φυσικό.
Λίγα χρόνια πριν, οι γυναίκες δεν έτρεχαν πανικόβλητες να ξυριστούν παντου, για άντρες δεν το συζητάμε καν, ούτε ένιωθαν ντροπή για κάτι τόσο φυσιολογικό όσο οι τρίχες.