Χρήστος Μποκόρος (ζωγράφος). Τι ωραία που είν’ η πατρίδα μας! Ακούγεται αστείο θλιβερό μιας κι έχουμε βαλθεί να την ξεκάνουμε. Να βγάζουμε τα μάτια μας, ξεριζωμένοι. Κόβουμε το κλαδί που μας κρατάει σ’ επαφή, νομίζοντας ηρωισμό την άφεσή μας στο κενό. Άλλοι την ξεζουμίζουν στις διαπλοκές του νομιζόμενου πλούτου κι άλλοι την πετροβολούν από μίσος που δεν προκόβουν οι ιδέες τους εδώ και κάνουνε το σπιτικό τους ρημαδιό. Εκούσιοι τυφεκιοφόροι του εχθρού. Κοινότητα δεν είναι οι φυγόκεντρες ομάδες των ομοίων μας, είναι των διαφορετικών οι δύσκολες αθροίσεις, οι κεντρομόλες υπερβάσεις προσφοράς για το κοινό καλό. Χαμένο όμως το κέντρο κι η οδός, άχρηστοι οι οδοδείκτες, κουνημένοι. Οι βάρβαροι έχουν ήδη ευπρεπιστεί αναμεταξύ μας και θα ‘ναι πολύ βαρβαρότεροι οι καιροί που μέλονται να φέρουν.

Στον φίλο μου συντηρητή Γιάννη Πολίτη, την "ψυχή" των ανακτόρων της Κνωσού 

Πως τα ζώα έχουν ψυχή το ξέρουμε. Είναι αυτή που θρηνεί όταν αντιλαμβάνεται το μαχαίρι του σφαγέα. Η σιωπή των αμνών λίγο πριν το τέλος. Το βλέμμα της γαζέλας όταν αφήνεται στα νύχια του αιλουροειδούς. Εκείνη τη στιγμή και νιώθει και ξέρει και υποφέρει. Όμοια όπως ένας άνθρωπος. Και η ψυχή του. 

 Τα φυτά όμως; Έχουν τα φυτά ψυχή; Σίγουρα αισθάνονται, έστω ανακλαστικά, τις κλιματικές συνθήκες και την αλλαγή του καιρού. Σίγουρα αντιδρούν ανάλογα για να επιβιώσουν. Για να προσαρμοστούν στις αντίξοες συνθήκες... Πεινούν, διψάνε, κινούνται προς τον ήλιο, προστατεύονται από τους εχθρούς με αγκάθια κλπ. Διαθέτουν ψυχή όμως;

Ο Μαθιός στον Άγιο Ρωμανό της Τήνου, μισόν αιώνα αγρότης, με συμβουλεύει όταν ποτίζω: 

" Άσε το φυτό να πίνει αλλά να μην χορταίνει. Γιατί τότε οι ρίζες του τεμπελιάζουν και δεν ψάχνουν βαθύτερα για υγρασία. Κι όταν διψάσουν, δεν θα βρίσκουν νερό" (sic). "Διψάνε", "πίνουν", "τεμπελιάζουν", "χορταίνουν". Πρόκειται δηλαδή για τις λειτουργίες ενός οργανισμού που διαθέτει σώμα αλλά και πνευματική δυνατότητα.

Κωστής Γιούργος. «Το 2025 θα μείνει ως η χρονιά κατά την οποία εξανεμίστηκε η ψευδαίσθηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το οικονομικό της μέγεθος, με 450 εκατομμύρια καταναλωτές, της προσέδιδε γεωπολιτική ισχύ και επιρροή στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις». Η μελαγχολική διαπίστωση ανήκει στον Μάριο Ντράγκι, διατυπωμένη στην ομιλία του την περασμένη εβδομάδα στην ετήσια Σύνοδο του Ρίμινι για την Ευρώπη και την ειρήνη.

«Αναγκαστήκαμε», είπε, «να αποδεχτούμε δασμούς που μας επέβαλε ο μεγαλύτερος εμπορικός μας εταίρος και διαχρονικός σύμμαχος, οι Ηνωμένες Πολιτείες. Εξωθηθήκαμε από τον ίδιο σύμμαχο να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες με τρόπους που μάλλον δεν αντιστοιχούν στα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Στις πρωτοβουλίες του Τραμπ για την Ουκρανία η Ευρώπη αφέθηκε στο περιθώριο».

Το καλοκαίρι που έφτασε στο τέλος του άφησε ακόμη μία φορά πίσω του μια Ελλάδα «πληγωμένη» από τις φλόγες. Τα στοιχεία του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (ΕΑΑ) που παρουσιάζει η «Κ» αποτυπώνουν το μέγεθος της καταστροφής από την αρχή της χρονιάς έως τα τέλη Αυγούστου. Από τη Χίο που έχασε περίπου το 15% της έκτασής της μέχρι τα παρθένα δάση του Φενεού που έγιναν στάχτη, οι πυρκαγιές κατέκαψαν συνολικά 468.000 στρέμματα, κατατάσσοντας το 2025 στην 5η θέση ανάμεσα στις πιο καταστροφικές χρονιές της τελευταίας εικοσαετίας.

Οκτώ μεγάλες πυρκαγιές 

Μάρω Βασιλειάδου. Είχε ύψος ενάμισι μέτρο, μια μορφή φτιαγμένη από ορείχαλκο με τα χέρια κολλημένα στο σώμα και τα πόδια ανυπόδητα. Τα μαλλιά ήταν πιασμένα πίσω ή κοντά, το φόρεμα απλό, ριχτό, κοντομάνικο. Το κεφάλι ήταν στραμμένο ελαφρώς προς τα αριστερά, τα χείλια σφιγμένα και δίπλα στο στόμα, δεξιά και αριστερά, είχε δύο βαθιές ρυτίδες.

«Η Γυναίκα του λαού», το άγαλμα που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γιάννης Παππάς το 1984, τοποθετήθηκε το 2016 από τον Δήμο Νικαίας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη στην πλατεία Παιδικής Στέγης, δίπλα στην οδό Πέτρου Ράλλη.

Κάτια Πολυχρόνη. Από την παρθενία ως «τιμή» μέχρι την αρρενωπότητα

ως «απόδειξη», η κοινωνία φορτώνει το σεξ με κανόνες και ταμπού. Η

φεμινιστική σκέψη δείχνει τον άλλο δρόμο: ισότητα, επικοινωνία,

συναίνεση.

Tο προσωπικό είναι πολιτικό» – το γνωστό σύνθημα των φεμινιστριών του ’60 είναι μια υπενθύμιση ότι το πιο κρυφό, το πιο ιδιωτικό, είναι ήδη φορτισμένο με μπόλικη “κοινωνία”. Κι εκεί όπου το σώμα αγγίζει, χαϊδεύει, διεισδύει, η πολιτική ξεγυμνώνεται. 

Οταν κάνεις δημοσιογραφία στην Ελλάδα, μια μικρή χώρα, πάντα θα βρεθεί κάποιος κυβερνητικός παράγοντας ή γνωστός σου που ενδεχομένως έχει θιγεί, κάποιος άλλος που κάποτε σε έχει καλέσει σε ένα ντινερ, ένας γονιός φίλων του παιδιού σου κλπ. Είναι δύσκολο να κλείσεις τα αυτιά και να συνεχίσεις το ρεπορτάζ, το άρθρο γνώμης, τη συνέντευξη. 

Το κάνουν «εμμονικά» (αυτό το επίρρημα επαναλαμβάνεται διαρκώς ως κατηγορία ενώ είναι κοπλιμέντο στην πραγματικότητα) ο Θανάσης Κουκάκης, ο Τάσος Τέλλογλου, η Ελίζα Τριανταφυλλου κι όλα τα παιδιά του InsideStory.

Ο CEO της Volt UK τραυματίζεται στη Μύκονο σε τροχαίο με γουρούνα και πολλαπλά κατάγματα και μεταφέρεται στο Κέντρο Υγείας, διαβάζω στον αγγλικό τύπο. Αντιμετωπίζεται ιατρικά και μάλιστα διασωληνώνεται ίσως και λόγω ενός καρδιακού επεισοδίου που κάπου διάβασα ότι επακολούθησε. 

Άψογη αντιμετώπιση επείγοντος φαίνεται. 

Η συνοδός του αναλαμβάνει να καλέσει την ιδιωτική του βοήθεια να τον πάρει, διαβάζω, η οποία και καταφτάνει με ελικόπτερο αλλά οι ιατροί της ιδιωτικής ασφάλειας <αρνήθηκαν να τον παραλάβουν λέγοντας ότι "αυτός θα πεθάνει "> γράφει ο Υπουργός μας.

Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις πάνω στις μεγάλες ανατροπές που έφεραν τον τελευταίο αιώνα οι φυσικές επιστήμες (Σχετικότητα, Κβαντική Φυσική, Γενετική κ.α.) και ο προβληματισμός για τα όρια και τις θεμελιώδεις αρχές των επιστημών θεωρούνται, από αυτό το ρεύμα σκέψης, έργο αποτυχημένων επιστημόνων, αργόσχολων ή, στην καλύτερη περίπτωση, κάτι παντελώς αδιάφορο για την επιστήμη.

«Φυσική, φυλάξου από τη μεταφυσική!» λέει ένα απόφθεγμα που αποδίδεται ευρέως και κατά πάσα πιθανότητα εσφαλμένα στον Ισαάκ Νεύτωνα, δεδομένου ότι ο θεμελιωτής της κλασικής φυσικής, εκτός από το τεράστιο επιστημονικό του έργο, ασχολήθηκε εκτενώς με τη θεολογία. Σε κάθε περίπτωση, η προτροπή είναι αμφιλεγόμενη.

Μια φέτα καρπούζι γίνεται αφορμή να ξετυλιχτεί η εμπειρία του να μένεις πίσω στην πόλη τον Αύγουστο, ανάμεσα σε τρόλεϊ γεμάτα, ξένες γλώσσες και μνήμες από την επαρχία, το καλοκαίρι αποκτά γεύση μετέωρη, γλυκιά και πικρή μαζί.

Εύη Παπαγιάννη. Στέκομαι στην ουρά του σούπερ μάρκετ με μια μικρή φέτα καρπούζι στο χέρι. Τιμή 83 λεπτών. Κόβεται ακριβώς σε πέντε συμμετρικά κομμάτια, ένα για κάθε απόγευμα της εβδομάδας. Θα το φάω κρύο, μετά τη δουλειά, όσο περιμένω να γίνει ο απογευματινός ελληνικός ή το τσάι. Το κλιματιστικό θα είναι αναμμένο στους 24 βαθμούς και τα μαλλιά μου δεν θα έχουν αλάτι, αλλά καυσαέριο.