Λάκης Ιγνατιάδης
Ραβδοσκοπία ατζαμή
Μισέλ Ουελμπέκ «Το να αναγγέλλεις τα κακά νέα δεν είναι ποτέ καλή ιδέα» - συνομιλία με την Ειρήνη Παπακυριακού
[Κείμενο και αποσπάσματα μιας συνομιλίας της Ειρήνης Παπακυριακού με τον διάσημο Γάλλο συγγραφέα, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 2026 στο Παρίσι. Εδώ δημοσιεύονται τα αποσπάσματα που ενέκρινε ένας εξαιρετικά ολιγομίλητος συγγραφέας.]
…η ζωή είναι παρ’ όλ’ αυτά, εντέλει, περιορισμένη.
Με αυτή τη φράση τελείωνε το πρώτο ηλεκτρονικό μήνυμα που μου είχε στείλει ο Michel Houellebecq ως απάντηση στο δικό μου, το φθινόπωρο του 2007. Από τότε, ανταλλάξαμε σποραδικά μερικά μέιλ κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών. Η τελευταία μου αναφορά σε ένα από τα βιβλία του αφορούσε το μυθιστόρημα Ο χάρτης και η επικράτεια (2010)[1], βραβευμένο με το Γκονκούρ, για το οποίο είχα εκφράσει, με χιουμοριστική διάθεση, την ιδέα ότι ο συγγραφέας είχε γίνει λίγο πιο τρυφερός ή συμπονετικός απέναντι στους ήρωές του.
Για τη σιωπή, του Νικόλα Σεβαστάκη
…ν’ αγαπάς ό,τι δεν απλώθη, δεν ειπώθη∙ να ζεις με τη σιωπή.
Κωστής Παλαμάς, Σιωπή
Είναι η σιωπή μια μορφή βίας όπως έχει ισχυριστεί, μεταξύ άλλων, ο Εντουάρ Λουί; Ή μπορεί κανείς να αποταθεί στη σιωπή της αγάπης, έτσι όπως ο παλαιός Έλληνας ποιητής τη συνδέει με τη γλώσσα της σιωπής, τον «ανεκλάλητο έρωτα των πραγμάτων»[1]; Βία ή αγάπη;
Ή μήπως, αποφατικώς, αξίζει να σταθούμε στην πολλαπλότητα των δεν και των όχι της σιωπής, έτσι όπως τα αραδιάζει ο Νίκος Καρούζος στο ποίημα «Αντι-νεφέλωμα»[2]. Διαβάζουμε, εκεί:
Ο Στελάρας… (και) η φωνή εκείνων που δεν ακούγονταν + 13 από τα αγαπημένα μου τραγούδια του
Στέφανος Συνοδινός. Είκοσι πέντε χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη
Σαν σήμερα, στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Καζαντζίδης. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, η φωνή του παραμένει παρούσα.
Όχι μόνο ως ανάμνηση ενός μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή, αλλά ως ένα κομμάτι της κοινωνικής ιστορίας της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Γιατί ο Καζαντζίδης δεν τραγούδησε απλώς τον καημό.
Τραγούδησε τη φτώχεια, την ξενιτιά, την εργασία, την αδικία, την απώλεια, την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που συνήθως δεν είχαν θέση στα μεγάλα αφηγήματα της εποχής.
Ο ίδιος γεννήθηκε το 1931 στη Νέα Ιωνία, παιδί προσφυγικής οικογένειας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν χρόνια βιοπάλης. Αναγκάστηκε από μικρός να δουλέψει για να βοηθήσει την οικογένειά του και μπήκε νωρίς σε έναν κόσμο όπου η επιβίωση δεν ήταν αφηρημένη έννοια αλλά καθημερινή ανάγκη.
Manos Lambrakis: Η Κατρίν Ντενέβ στα μαύρα με στάχυα
Τζον Μπέρτζερ: Ο μαρξιστής που άλλαξε μια για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε την τέχνη
Ευγενία Κοτρώτσιου. Μαρξιστής, συγγραφέας, εραστής, ακτιβιστής και πάνω απ’ όλα «αφηγητής»: η νέα βιογραφία του Τζον Μπέρτζερ φωτίζει μια ζωή γεμάτη ιδέες και αντιφάσεις
Ο Τζον Μπέρτζερ δεν ήθελε να τον αποκαλούν απλώς κριτικό τέχνης. Παρότι έγινε διάσημος εξηγώντας σε εκατομμύρια ανθρώπους πώς να κοιτούν έναν πίνακα διαφορετικά, ο ίδιος προτιμούσε μια πολύ πιο ανοιχτή λέξη για να περιγράψει τον εαυτό του: «αφηγητής».
Και ίσως αυτός να είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να προσεγγίσει κανείς μια προσωπικότητα που δύσκολα χωρούσε σε μία μόνο ιδιότητα. Ζωγράφος, συγγραφέας, μαρξιστής διανοούμενος, κριτικός τέχνης, πολιτικός ακτιβιστής, αλλά και ένας άνθρωπος με μια ταραχώδη προσωπική ζωή, ο Μπέρτζερ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα προσπαθώντας να δείξει ότι ο τρόπος με τον οποίο κοιτάζουμε την τέχνη δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε τον κόσμο.
Καλοδεχούμενη έκπληξη μολονότι έχει δίκαιο το Black Book: Ανακάλεσε η ΔΙΣ της Ελλάδος την τιμητική διάκριση της 26ης Αυγούστου στον Αμβρόσιο διότι έκρινε «προσβλητικό το περιεχόμενο» της επιστολής που της απέστειλε, όμως πότε θα μάθουμε τι λέει;
Τον Αύγουστο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφάσισε να τιμήσει τον Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο με τον Χρυσούν Σταυρό μετ’ αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου.
Η απονομή θα γινόταν στις 6 Οκτωβρίου, με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα ετών αρχιερωσύνης του, αν η Εκκλησία δεν άλλαζε την απόφασή της.
Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος της 170ής Συνοδικής Περιόδου, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, αποφασίστηκε, την 10η Σεπτεμβρίου μεταξύ άλλων, να ανακληθεί η απόφαση της Δ.Ι.Σ. της 26ης Αυγούστου.
Κάποιοι σημαντικοί λόγοι για τους οποίους συνεχώς η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στο πρόγραμμα PISA. Ιδέες και προτάσεις για να ανέβει το επίπεδο του εκπαιδευτικού συστήματος
Άρης Βουβρούλιας. Το 2025 διεξήχθη ο ένατος κύκλος του προγράμματος PISA, τα αποτελέσματα του οποίου αναμένονται σήμερα 8 Σεπτεμβρίου 2026*.
Πρόκειται για τη σημαντικότερη διεθνή αξιολόγηση μαθητών, η οποία διοργανώνεται κάθε τρία χρόνια από τον ΟΟΣΑ. Στόχος του προγράμματος είναι να εξετάσει κατά πόσο οι 15χρονοι μαθητές μπορούν να αξιοποιήσουν τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους στην πραγματική ζωή, παρέχοντας μια πρώτη, τέτοιας κλίμακας, συγκριτική ανάλυση με σκοπό την ενίσχυση της σχολικής καινοτομίας.
Η εικόνα της Ελλάδας στο πρόγραμμα εδώ και δύο δεκαετίες είναι λίγο έως πολύ γνωστή, με φθίνουσα πορεία από το 2012 και με σταθερά χαμηλότερες επιδόσεις από τον μέσο όρο σε όλα τα πεδία εξέτασης (μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, κατανόηση κειμένου κ.ά.).
PISA 2025: Το δυστυχώς είναι ότι εξακολουθεί να βρίσκεται η Ελλάδα κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ σε Μαθηματικά, Ανάγνωση και Φυσικές Επιστήμες, κάτι που θεωρούμε ότι δεν καλό για τους μαθητές και για την χώρα. Ποιοι πως και πότε θα τη βελτιώσουν;
Σχεδόν ένας στους δύο 15χρονους δεν φτάνει το βασικό επίπεδο στα Μαθηματικά, ενώ η Ελλάδα παραμένει κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ και καταγράφει έντονες ανισότητες, προβλήματα πειθαρχίας και ελλείψεις προσωπικού στα σχολεία
Τα αποτελέσματα της PISA 2025 αποτυπώνουν για την Ελλάδα μια εικόνα σταθεροποίησης σε χαμηλές επιδόσεις, με τη χώρα να παραμένει αισθητά κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ και ένα μεγάλο ποσοστό 15χρονων μαθητών να μην κατακτά ούτε το βασικό επίπεδο επάρκειας σε Μαθηματικά, Κατανόηση Κειμένου και Φυσικές Επιστήμες.
Τα νέα ΔΕΘ μέτρα στόχο έχουν να μείνουν όλα ίδια, αλλά καμιά φορά που ξέρεις, σπάει ο διάολος το ποδάρι του και ξεπροβάλλουν δημοκρατικές δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να λύσουν τα μεγάλα προβλήματα του κόσμου, αρκεί να πειστεί κι αυτός
Κώστας Καλλίτσης. Ίσως θα υπήρχε η πολυτέλεια να χαλαρώσουμε για λίγο και να ομφαλοσκοπήσουμε αν ο υπόλοιπος κόσμος πήγαινε καλά – ε, θα μας παρέσυρε κι εμάς, ακόμη κι αν δεν θέλαμε.
Δεν πάει. Ο Ντόναλντ Τραμπ καταστρέφει την παγκόσμια οικονομία με τα κατορθώματά του στη Μέση Ανατολή, και οι αγορές που μέχρι πρότινος εμφανίζονταν αδιάφορες για τις επιπτώσεις, αρχίζουν τώρα να τις νιώθουν. Η τιμή του αργού, από τα 80 δολ./βαρέλι προ μηνός, τείνει να αγγίξει τα 100 δολ., τα προϊόντα διύλισης (καθώς καταστρέφονται διυλιστήρια και στον πόλεμο της Ουκρανίας) ακριβαίνουν πολύ ταχύτερα, ενώ ανάλογη είναι η πορεία των τιμών του φυσικού αερίου στην Ευρώπη – η οποία έμεινε με χαμηλά αποθέματα.
Ωραία που ήταν στη γειτονιά μου Σεπτέμβρη μήνα που οι ταβέρνες έβγαζαν έξω τα βαρέλια τους, τα μερεμέτιζαν, τα έξυναν τα καθάριζαν. Μετά ο μούστος να βράζει και οι πότες να περιμένουν το γιοματάρι. Μου άρεσε αυτό το σκηνικό με τις εξαίσιες μυρωδιές
Της Κυριακής Αγγελοπούλου στο "Παιδιά του Πειραιά", από το fb. Τι ρετσίνα κεχριμπάρι, ταβερνιάρη, ταβερνιάρη!..