Υπάρχουν φράσεις που για κάποιους είναι κλειδιά. Κλειδιά όχι απ'αυτά που τα αγοράζεις, αλλά απ'αυτά που τα φτιάχνεις μόνος σου. Δουλεύεις μυστικά ακόμα και στα όνειρά σου, δουλεύεις υπερωρίες, δουλεύεις ταπεινά και εθελοντικά. Βουτάς στον κόσμο μέσα σου κρατώντας την αναπνοή σου έως στο τσακ να σκάσεις. Οι αποτυχίες σε δυναμώνουν ( όχι πάντα ), οι επιτυχίες δεν σε ξεδιψούν.

Λίγο μετά που η πράσινη θύελλα είχε αρχίσει να σαρώνει την Ελλάδα, με κάτι φίλους οργώσαμε την βορειοανατολική Εύβοια. Ο Σ. οδηγούσε ένα ημιφορτηγό είχε και κάτι συγγενείς στα μέρη αυτά, οπότε το όλον μας ερχόταν φτηνά. Αρχές Ιουνίου θάτανε θαρρώ, όταν για μια ακόμα φορά περάσαμε το στενό του Ευρίπου.

Μια σειρά από φανταστικούς διαλόγους ανάμεσα σε μια νεαρή κοπέλα που της αρέσει να ρωτά κι έναν παλαίμαχο μαθηματικό που συνηθίζει να απαντά - με τρόπο που να γεννά νέες ερωτήσεις.

Ξεκινώντας από τους στήμονες στα ηλιοτρόπια και τις χαρακιές στα προϊστορικά «λογιστικά» κόκαλα, οι συζητήσεις τους φτάνουν μέχρι τα σημερινά μαθηματικά της τεχνολογίας και του Διαδικτύου.

Τις τέχνες οι άνθρωποι τις δημιούργησαν μέσα στις κοινότητές τους. Στην εποχή μας γνωρίζουμε πια ότι εξαρχής δεν ήταν δεδομένες και ολοκληρωμένες. Ακόμα και αν μία τέχνη έφτανε στην τελειότητά της αυτό δεν σήμαινε ότι εκεί έκλεινε ο κύκλος της. Ας πούμε για παράδειγμα ο χορός.

Ότι έχει ενσωματωθεί στο DNA σου, ποτέ δεν ξέρεις από που και πότε θα σου έρθει. Δεν το ελέγχεις και ας λένε ότι θέλουν οι επιστήμες. Να σήμερα, την ώρα που κλείνανε τα μάτια μου κι ήμουν έτοιμος να τα σβύσω όλα για να πάω για ύπνο, έκανα σχεδόν ασυναίσθητα κάτι τελευταίες σκέψεις για αύριο.

«Είναι προτιμότερο να μην ταξιδέψεις μ’έναν νεκρό άνθρωπο». Μ’αυτή τη ρήση του Ανρί Μισώ (Αρδένες, 1899-Παρίσι, 1984) ως μότο, αρχίζει η ταινία «Ο Νεκρός» ( The dead man ). Αλλά γιατί είναι προτιμότερο; Έχω παρατηρήσει πως όταν ταξιδεύεις με νεκρό κινδυνεύεις διπλά. Κινδυνεύεις που αυτός ως νεκρός δεν καταλαβαίνει Χριστό και παίζοντας διαρκώς με το θάνατο, αδιαφορεί σε τι μπορεί να σε μπλέξει.

Ο τύπος που έγραψε τη μουσική για την ταινία του Βέντερς "Παρίσι Τέξας", είναι Αμερικανός, έχει πλούσια σύζυγο και ονομάζεται Ράι Κούντερ. Εξαιρετική μουσική για μια πολύ δυνατή ταινία. Αυτά το '84-'85. Τον Βέντερς τον ξέραμε. Μάθαμε και τον Κούντερ και συμπεράναμε ότι αν ο Γούντι Γκάθρι έγραφε πάνω στην κιθάρα

«αυτό είναι το όπλο που σκοτώνει τους φασίστες», ο Ράι Κούντερ θα

μπορούσε να γράψει πάνω στη δική του

«αυτή είναι η μουσική μηχανή που διώχνει τους τραπεζίτες».

Υπάρχουν κάποιοι τραγουδοποιοί και συγκροτήματα που σαν να το έχουν τάμα το να έρχονται στην χώρα μας και να παρουσιάζουν κάθε φορά την καινούργια δουλειά τους. Φυσικά αυτά τα σούρτα φέρτα δεν γίνονται ποτέ εν κενώ. Προφανώς υπάρχει ανταπόκριση. Εντάξει δεν συρρέουν και τα μεγάλα πλήθη, αλλά πάντα υπάρχει ένα κοινό, νέων κατά βάση ανθρώπων, που είναι πιστοί στο ραντεβού τους, γνωρίζουν όλα τα τραγούδια τους, τα ευχαριστιούνται και τα διαδίδουν.

Θυμίζουμε το πασίγνωστο. Αυτό που λέει ότι, μόνο αν ενδιαφέρεσαι για κάτι, αν όντως το αγαπάς, τότε μόνο έχεις πιθανότητες να τα βρεις μαζί του. Αυτό είναι κάτι που μόνο οι κρετίνοι δεν θέλουν να το γνωρίζουν. Στους περισσότερους μας το έχει μάθει η ζωή. Το ότι έχουμε τη γνώση αυτή, δε σημαίνει απαραίτητα ότι μπορούμε και να την εφαρμόσουμε στην πράξη.

Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι η κρίση είναι από πάνω έως κάτω οικονομική. Υπάρχουν αρκετοί σαν κι εμένα που μάλιστα αυτό το αμφισβητούν ευθέως, όπως π.χ ο καθηγητής και συγγραφέας Χρήστος Γιανναράς, που  ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου είναι ενδεικτικός . Επιλέγει να υποστηρίξει ο κ. Γιανναράς ότι « Το πρόβλημά μας είναι πολιτικό, όχι οικονομικό».