Εκεί που κάποτε πίστευε, ή νόμιζε πως όφειλε να πιστεύει, ότι οι γυναίκες και οι άντρες, πέρα από τις προφανείς διαφορές στη φυσιολογία τους, είναι ουσιαστικά ίδιοι, τώρα υποπτευόταν ότι ένα από τα πολλά γνωρίσματα που τους διαφοροποιούν είναι ακριβώς η στάση τους απέναντι στην αλλαγή. Μετά από μία συγκεκριμένη ηλικία, οι άντρες παγώνουν εκεί που βρίσκονται, τείνουν να πιστεύουν ότι, ακόμα και στις αναποδιές, κατά κάποιο τρόπο ομοφωνούν με το πεπρωμένο τους. Είναι αυτό ακριβώς που θεωρούν ότι είναι. Παρά τα όσα ισχυρίζονται, οι άντρες πιστεύουν σ’αυτό που κάνουν και δεν το εγκαταλείπουν. Τούτο το γνώρισμα είναι και αδυναμία και δύναμη. Ότι και να κάνουν, ελάχιστες φορές τους περνά από το μυαλό, ή  μάλλον περνά από το μυαλό ελάχιστων ανάμεσά τους, ότι κάλλιστα θα μπορούσαν να κάνουν κάτι ολότελα διαφορετικό.

Αυτή η σκέψη για τις γυναίκες συνιστά βασική προϋπόθεση. Συνιστά ένα συνεχές μαρτύριο ή μια παρηγοριά ανεξάρτητα από το πόσο επιτυχημένες φαίνονται στους άλλους ή και στον εαυτό τους. Είναι και αδυναμία και δύναμη. Η αφοσίωση στη μητρότητα αποκλείει την επαγγελματική ολοκλήρωση. Από την άλλη, μια καριέρα ισότιμη μ’εκείνη των αντρών αποσαθρώνει τη μητρική φροντίδα. Η προσπάθεια να συνδυάσουν και τα δύο απειλεί να τις εκμηδενίσει μέσω της κούρασης. Δεν είναι τόσο εύκολο να επιμένεις όταν δεν μπορείς να πιστέψεις ότι είναι ολοκληρωτικά το πράγμα που κάνεις, όταν πιστεύεις ότι θα βρεις τον εαυτό σου, ή μία πλευρά του εαυτού σου, μέσα από κάποιαν άλλη ενασχόληση. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν παρασύρονται από επαγγέλματα και ιεραρχίες, στολές και μετάλλια. Ενάντια στην τυφλή πίστη των αντρών στους θεσμούς, που οι ίδιοι και όχι οι γυναίκες έχουν εγκαθιδρύσει, οι γυναίκες αντιτάσσουν μία διαφορετική αρχή ατομικότητας, σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη υπερέχει της δράσης. Οι άντρες διακρίνουν ανέκαθεν πίσω απ’αυτήν την αντίληψη την απειθαρχία. Οι γυναίκες απλώς περιφράσσουν τον χώρο στον οποίο οι άντρες λαχταρούν να διεισδύσουν. Και η εχθρότητα των αντρών αφυπνίζεται.

………………………………………………

Το απόσπασμα αυτό είναι από το βιβλίο του 65χρονου Βρετανού συγγραφέα  Ίαν Μακ Γιούαν «Χαμένο παιδί» (1998). Αρέσει στην Φανή Αγριμάκη η οποία και μας το έστειλε.