Η δεύτερη είδηση είναι πως το αριστερό κόμμα Die Linke ενώ τα τελευταία χρόνια ήταν μεταξύ σφύρας και άκμονος, σαν να νεκροαναστήθηκε και κάνοντας ένα φοβερό ντεμαράζ τους τελευταίους μήνες κατάφερε και έπιασε το 8.77% εκλέγοντας 85 βουλευτές. 

Και η τρίτη είδηση είναι πως το Σοσιαδημοκρατικό κόμμα που κατέβηκε στις εκλογές με πρόεδρο τον καγκελάριο Ολάφ Σουλτς ήρθε τρίτο κόμμα με χειρότερη επίδοσή του των τελευταίων δεκαετιών, το 16, 41% που σημαίνει 120 έδρες. Πρώτο κόμμα ήρθε το Χριστιανοδημοκρατικό με ποσοστό 28,52% και 208 έδρες, ενώ οι Πράσινοι έπεσαν στο 11,61% και 85 έδρες. 

Όπως λένε τα γερμανικά ΜΜΕ το σχεδόν βέβαιο είναι πως είναι η νέα κυβέρνηση θα είναι μία συνεργασία των Χριστιανοδημοκρατών του Φρίντιχ Μέρτς και των Σοσιαλδημοκρατών που αθροιζόμενοι φτάνουν τις 328 έδρες, 13 έδρες περισσότερες από το 50%, έχοντας ως προτεραιότητα την οικονομία της Γερμανίας, τον πόλεμο στην Ουκρανία και την ασφάλεια της Ε.Ε στην εποχή Τραμπ.

Ακολουθεί το άρθρο του Βασίλη Παπαστεργίου που δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφηνμερίδα "ΕΠΟΧΗ" ως μία πρώτη προσέγγιση της ανόδου του Die Linke

Τον Ιούνιο του 2024 όλα έμοιαζαν να είναι χαμένα για το αριστερό κόμμα της Γερμανίας Die Linke. Το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν απογοητευτικό (2,74%) και το κόμμα για πρώτη φορά στην ιστορία του έπεφτε καθαρά κάτω από το ψυχολογικό όριο του 5%. Στον αντίποδα, η λίστα Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ, δηλαδή η διάσπαση που προήλθε από τους κόλπους του, ξεπερνούσε το 6%. Η ίδια τάση επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο, στις εκλογές στα κρατίδια της Θουριγγίας, της Σαξωνίας και του Βραδεμβούργου. Μεγάλη πτώση της Linke στην Θουριγγία, που ήταν κάποτε το κάστρο της και αποτυχία εκπροσώπησης στα άλλα δύο κρατίδια για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Το κόμμα έμοιαζε γερασμένο, περιορισμένο σε ένα κοινό ανατολικογερμανών συνταξιούχων, νοσταλγών της ασφάλειας που προσέφερε η παλιά DDR και ανίκανο να ανακάμψει πολιτικά ή να συνδεθεί με ένα πιο δυναμικό κοινό.

Όλα έδειχναν ότι ήταν θέμα χρόνου να πέσουν οι τίτλοι τέλους για το κόμμα που το 2007 έχει σχηματιστεί ως μια ελπιδοφόρα και φιλόδοξη προσπάθεια συνένωσης της (βασικά ανατολικογερμανικής) Αριστεράς του PDS με τους (βασικά δυτικογερμανούς) διαφωνούντες σοσιαλδημοκράτες συνδικαλιστές της WASG με την συμμετοχή και του τρομερού παιδιού της Γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, του Όσκαρ Λαφοντέν.

Λίγους μήνες μετά, όλα είναι διαφορετικά. Απόψε η Linke μπαίνει πανηγυρικά στην Γερμανική Βουλή με ποσοστό 8,8%, υπετριπλασιάζοντας το ποσοστό των ευρωεκλογών και καταλαμβάνει περισσότερες από 60 έδρες. Αντίθετα, το προσωποπαγές κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ μένει εκτός βουλής.

Πως εξηγείται λοιπόν αυτό το θαύμα;

Στην πολιτική ως γνωστόν, όπως και αλλού εξάλλου, θαύματα δεν υπάρχουν.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι σύντροφοι της Linke κάτι έκαναν πολύ σωστά σε έναν πυκνό πολιτικό χρόνο, με πολλή δουλειά και με σωστές πολιτικές επιλογές.

Θα πω αυτά που μου φαίνονται εμένα περισσότερο σημαντικά, βασισμένος στην ενημέρωση που έχω από τον τύπο και από συντρόφισσες και συντρόφους που γνωρίζουν τα της Γερμανίας καλύτερα από εμένα.

Κατ’αρχάς, τα μέλη της Linke έκαναν την επιλογή να δουλέψουν πολιτικά στην βάση της κοινωνίας. Να πάνε στις γειτονιές, να «δουλέψουν πόρτα πόρτα», όπως λέγαμε παλιότερα, ιδίως στις πιο δύσκολες για την Αριστερά περιοχές. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. 40.000 νέα μέλη γράφηκαν στο κόμμα μετά το καλοκαίρι του 2024 με τον συνολικό αριθμό των μελών να φτάνει πια τα 91.000.

Ξεπερνώντας την εσωστρέφεια που σηματοδότησε η διάσπαση με την Βάγκενκνεχτ, η Linke, αντί να αυτοπεριοριστεί με μια ταυτοτικού τύπου πολιτική, π.χ. πάνω στην διεκδίκηση της ταυτότητας μιας «πραγματικής Αριστεράς», επέλεξε να κάνει πολιτική πάνω στα σημαντικά κοινωνικά ζητήματα της περιόδου, προτεραιοποιώντας ιδίως το σημαντικό κοινωνικό ζήτημα της κατοικίας και αυτό της ακρίβειας. Τα αποτελέσματα την δικαιώνουν.

Μια σημαντική επιλογή υπήρξε επίσης η ριζική ανανέωση στην εικόνα και την ηγεσία του κόμματος, βάζοντας μπροστά την 36χρονη Χάιντι Ράιχινεκ και δουλεύοντας συστηματικά στις ψηφιακές πλατφόρμες. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: με την Ρόζα Λούξεμπουργκ τατουάζ στο μπράτσο της και δύο δημοφιλείς Γερμανούς ράπερς να γράφουν κομμάτια με αναφορές σε αυτήν, η Ράιχινεκ είναι σήμερα η πιο δημοφιλής πολιτικός ανάμεσα στην Γερμανική νεολαία και η Linke φτάνει περίπου το 20% στην νεανική ψήφο. Θα ήθελα εδώ να σημειώσω ότι η παλιά φρουρά του κόμματος (Γκίζι, Ραμελο, Μπαρτς) συνέδραμε υποδειγματικά την νέα ηγεσία σε αυτή την προσπάθεια.

Τέλος, το πιο βασικό, η πολιτική. Συγκεκριμένα, η ριζοσπαστική πολιτική. Αντί να υποκλιθεί στον κοινωνικό συντηρητισμό υιοθετώντας συντηρητικές θέσεις για το ζήτημα της μετανάστευσης και των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, όπως έπραξε – νομίζω μοιραία για εκείνη – η Σάρα Βάγκενκνεχτ, η Linke αποφάσισε να ριζοσπαστικοποιήσει τον λόγο της θεωρώντας – και σωστά – ότι υπάρχει ένα αίτημα για αριστερές ριζοσπαστικές θέσεις και σε αυτά τα ζητήματα. Η Linke σωστά εκτίμησε ότι η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει να πολιτεύεται ως τέτοια σε όλο το φάσμα των κοινωνικών ζητημάτων, από την εργασία ως τα ατομικά δικαιώματα.

Η φαινομενικά ανεξήγητη ανάκαμψη της Γερμανικής Αριστεράς δεν είναι τόσο μεμονωμένη. Στην γειτονική Αυστρία, το επί δεκαετίες περιθωριοποιημένο Κομμουνιστικό Κόμμα γνωρίζει μια εντυπωσιακή άνοιξη τριπλασιάζοντας την εκλογική του δύναμη, εκλέγοντας – για πρώτη φορά! – δήμαρχο σε μια μεγάλη πόλη, το Γκρατς και κερδίζοντας διψήφια ποσοστά (18%) στο Σάλτσμπουργκ. Αρκεί να μπει κανείς στην ιστοσελίδα των Αυστριακών κομμουνιστών για να αντιληφθεί τις αιτίες και αυτών των – επίσης φαινομενικά ανεξήγητων – επιτυχιών. Μια ομάδα νέων ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους κάτω από 40, εργαζόμενοι σε κανονικές δουλειές ως μισθωτοί (δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, νοσηλεύτριες), που κάνουν πολιτική με αιχμή το στεγαστικό πρόβλημα και την αύξηση των τιμών, αλλά και με το προσωπικό τους παράδειγμα, επιστρέφοντας μέρος του μισθού τους ως αιρετών στην κοινότητα.

Σε μια εποχή υποχώρησης των αριστερών και εν γένει ριζοσπαστικών πολιτικών εγχειρημάτων ιδίως στην Ευρώπη, η αποψινή επιτυχία της Linke έχει μεγάλη σημασία. Κατ’αρχάς δείχνει ότι ο δρόμος για την ανασυγκρότηση και ανασύνθεση τη Αριστεράς δεν περνά μέσα από την υιοθέτηση συντηρητικών θέσεων σε κοινωνικά ζητήματα, όπως μας συμβουλεύει και εδώ μια ορισμένη δήθεν ρεαλιστική και πατριωτική Αριστερά, που νομίζει ότι η Αριστερά υποχωρεί γιατί δήθεν έχει προσχωρήσει σε κάποια woke ατζέντα.

Αυτό είναι το λάθος που έκανε η Σάρα Βάγκενκνεχτ ( πρώην πρωτοκλασσάτο στέλεχος της Linke) και το πληρώνει μέχρι στιγμής μιας και δεν κατάφερε με το 4.97% να μπει στη Βουλή.
Εν προκειμένω, ισχύει ακριβώς αυτό που συνήθως λέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις: ο κόσμος θα προτιμήσει το πρωτότυπο. Ο κόσμος που συμμερίζεται τις ξενοφοβικές και ρατσιστικές απόψεις για την μετανάστευση προτίμησε φυσικά την AfD δίνοντας ένα εκκωφαντικό τέλος στην αυταπάτη ότι μια αριστερή δύναμη μπορεί να δημιουργήσει ένα ρήγμα σε αυτό το κοινό ακόμα και κάνοντας σημαντικές εκπτώσεις στις θέσεις της.

Ο δρόμος της Linke δείχνει όμως και ότι με μια εμπνευσμένη πολιτική που συνδυάζει ριζοσπαστισμό, νέα ηγεσία, προγραμματική τόλμη, πολιτική δουλειά στην βάση (και όχι συμφωνίες κορυφής), ευφυή χρήση των νέων μέσων, προσωπικό παράδειγμα (και όχι έναν κακώς νοούμενο πολιτικό επαγγελματισμό), μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με το αίτημα για μια ριζοσπαστική αριστερή πολιτική, που εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσα στους εργαζόμενους της Ευρώπης.

Και προφανώς αυτό κάτι λέει και για τα δικά μας θέματα εδώ.

Πηγή:  https://epohi.gr