Θυμήθηκα επίσης πως ούτε παπαδάκι ήθελα να γίνω όταν για μια φορά με πιέσαν οι δικοί μου να γίνω στο μοναστήρι που ήταν καλόγρια μια θεία μου. Να διευκρινήσω πως και για τις δύο αρνήσεις μου δεν είχα επιχειρήματα, έτσι ένα ουρανοκατέβατο όχι μου έβγαινε.

Αυτές οι δύο αρνήσεις άντεξαν μέσα μου στις επόμενες δεκαετίες κι επειδή δεν έτυχε να με απασχολήσουν ποτέ δεν το έψαξα επισταμένα, αλλά ούτε και με τους φίλους/ες προέκυψε κάποια φορά συζήτηση γι'αυτές, έστω και μεταξύ τυριού και αχλαδιού. Μάλλον γιατί όλοι, άλλος/η λιγότερο και άλλος/η περισσότερο, δεν τις είχαμε σαν κάτι άξιο λόγου. 

O φίλος όμως στο fb Yorgos Kyriakopoulos είναι ένας από αυτούς που συμπαθούν τις παρελάσεις και επειδή κάποια συμβάντα φέτος του τις χάλασαν έγραψε το άρθρο που ακολουθεί. Το ανάρτησα γιατί το βρήκα καλογραμμένο, γι'αυτό και το διάβασα με προσοχή και το φχαριστήθηκα. Και μου πέρασε από το μυαλό πως αν συμπαθούσα τις παρελάσεις τώρα κάτι παρεμφερές θα έγραφα. Με άλλα λόγια, όσοι επισκέπτες της Σταγόνας πάνε στις παρελάσεις και όχι μόνο για τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους, αυτό το άρθρο είναι μία προσφορά.   

Y.K Είμαι από αυτούς που συμπαθούν τις παρελάσεις. Δύο φορές το χρόνο να θυμόμαστε εορταστικά τα ιδανικά μας ως λαός, ούτε πολλές είναι, ούτε απαραίτητα σκυλεύουν το παρελθόν εξυπηρετώντας μία μιλιταριστική νοοτροπία. Τουναντίον, αποτελούν ένα ευχάριστο διάλειμμα σχετικής ομοψυχίας, όπως άλλοτε τα αυθεντικά πανηγύρια ή οι καλές επιδόσεις των αθλητών. Όμως οι παρελάσεις υπακούουν σε τρεις προϋποθέσεις γιά να είναι αυθεντικές και εορταστικές : Να είναι ομόψυχες, να είναι αληθινά πανηγυρικές και σεβαστές και να μη παράγουν πολιτική.

Από το 2021 και μετά (από την μεγαλειώδη παρέλαση των 200 χρόνων, δηλαδή) οι αλλαγές στην τηλεοπτική τους κάλυψη (ωραία πλάνα από drone ή από τα πιλοτήρια των αεροπλάνων που συμμετέχουν, σημαντική βελτίωση, μέσω Αλιάγα, του αφόρητου ψευτο-εθνεγερτικού σπικάζ των εκφωνητών της ΕΡΤ και η μείωση της συνολικής διάρκειας) βελτίωσαν σημαντικά την εικόνα τους και την αποδοχή τους.

Χτες με χάλασαν πολλά μικρά και μερικά πολύ μεγάλα στις παρελάσεις σε όλη τη χώρα και στην μετάδοσή τους από εθνικά και τοπικά κανάλια. Με έθλιψε αφόρητα η τελευταία παρέλαση των Αρκιών (που ο μοναδικός και τελευταίος μαθητής τους τελειώνει το δημοτικό και από του χρόνου το σχολείο του θα κλείσει, αφού θα πάει στο Γυμνάσιο των γειτονικών Λειψών), με ενόχλησε η "κάλυψη" της ζουρλής αυταρχίνας στη Λάρισα, με πείραξε η ΥΕΝΕΔοπρεπής κάλυψη της ΕΡΤ που, ανάμεσα σε παλαιές κονσέρβες εθνικού ρίγους με υποβολέα που ακουγόταν, πέταξε και το απίστευτο βατράχι της μεταφοράς του καϋμένου του Παλληκαρίδη στην Οθωμανική κυριαρχία της Κύπρου, με πείραξε και η σειρά των συνεντεύξεων των πολιτικών αρχηγών γιά την ημέρα (αντί των ίδιων και των ίδιων πολιτικών και πολιτικάντηδων, ιδίως των Νατσιών και των Βελόπουλων, θα προτιμούσα να ακούσω λόγια σημαντικών πνευματικών και καθημερινών ανθρώπων γιά το πώς αισθάνονται το νόημα της ημέρας).

Όμως δύο πράγματα με εξόργισαν πραγματικά. Η επιδεικτική έλλειψη σεβασμού του λιμοκοντόρου Προέδρου της Βουλής με τα νεάζοντα ρούχα περιπάτου και τις φλωροκάλτσες του μέσα στα παπούτσια γιά γιώτ και, ακόμη περισσότερο, η παραγωγή πολιτικής από τα "πιλάφια" του Π.Ν. Και τα δύο μου θύμισαν άλλες εποχές, το ένα τις επιλογές της όποιας Παγώνας Ζωϊτάκη και Δέσποινας Παπαδοπούλου, το άλλο την πολιτική βία και παρακμή των συζύγων τους...

Αν δεν μπορούμε να σεβόμαστε την 25η Μαρτίου με τις προϋποθέσεις που προανέφερα, καλύτερα να μην κάνουμε καθόλου παρελάσεις. Άϊ σιχτίρ πιά με τις μωροφιλοδοξίες και την επικίνδυνη ανοησία του καθενός.