Αλλά ο Αλ. Τσίπρας δεν ασχολήθηκε με το κοινοβούλιο από το οποίο σήμερα παραιτείται, ούτε μόνος του, ούτε σε συνεργασία με την αντιπολίτευση.  Όλο αυτό το διάστημα, έδωσε τις μάχες του μέσα από το ινστιτούτο του. Με τα στελέχη της αντιπολίτευσης να κάθονται στην πρώτη σειρά και να παρακολουθούν.

Η πραγματικότητα είναι ότι η παραίτηση του Αλ. Τσίπρα είναι ένας πολιτικός ελιγμός και μόνο ως τέτοιος μπορεί να αξιολογηθεί. Ούτως ή άλλως είναι μια κίνηση νόμιμη, αφού απέναντι στην χρεωκοπημένη κυβέρνηση Μητσοτάκη υπάρχει πολιτικό κενό. Όμως η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως πρωτοφανής υπέρβαση, ως συνειδητή επιστροφή ενός διακεκριμένου πολιτικού στα ρίσκα και την επισφάλεια των συνηθισμένων ανθρώπων, ως ριζοσπαστική απάρνηση των προνομίων για χάρη του λαού που έχει απογοητευτεί από την πολιτική και τους πολιτικούς, είναι αχρείαστα ρομαντική και αυτοαναφορική, αμήχανη, άβολη και υποτιμητική για την αντίληψη των πολιτών. Και αδικεί τον Αλ. Τσίπρα. Πατριωτικό είναι το αληθές, για να παραφράσουμε τον Σολωμό.

Ακόμα χειρότερα: προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα η αίσθηση ότι όλη αυτή η ισοπεδωτική απαξίωση του κοινοβουλευτισμού - και ειδικώς της κοινοβουλευτικής Αριστεράς – γίνεται για να κολακευτούν τα αντιπολιτικά αισθήματα του λαού, η απέχθειπα του «για τους πολιτικούς» συλλήβδην και τσουβαληδόν. Στην συνέντευξή του στη ΕφΣυν, μάλιστα, ο Αλ. Τσίπρας επικαλείται μια φοιτήτρια από την Σορβώνη η οποία του παραπονέθηκε ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει έναν βουλευτή της Δεξιάς από έναν της Αριστεράς – δηλαδή πχ τον Μαρκόπουλο από τον Νάσο Ηλιόπουλο, γιατί «μιλάνε με τον ίδιο τρόπο». Ήξερα μέχρι σήμερα ότι ο πολιτικός αναλφαβητισμός θεωρείται από προοδευτικής άποψης εξαιρετικά επικίνδυνο πράγμα, γιατί στο τέλος παράγει απάθεια, αντιπολιτική και ακροδεξιά. Και ότι δουλειά μας είναι να τον εξαλείψουμε, να μορφώσουμε πολιτικά τους ανθρώπους, να ενεργοποιήσουμε την δυνατότητα τους για κριτική και ηθική σκέψη και ενεργή συμμετοχή. Και όχι να κολακέψουμε την αδυναμία τους να ξεχωρίσουν τα μήλα από τα μπρόκολα. Κρίμα.

Διάβασα τρεις φορές την συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα στην ΕφΣυν ψάχνοντας να βρω μισή πολιτική κουβέντα. Δεν τα κατάφερα. Ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί; Ποιοι είναι οι συσχετισμοί δύναμης και πώς θα τους αλλάξουμε; Χρειάζεται αναδιανομή του πλούτου και πώς θα την καταφέρουμε; Τίποτα. Μόνο αναφορές σε δρόμους που θα ανοίξουν μόνοι τους οι πολίτες «μετατρέποντας την απογοήτευση σε πράξη». Και σε όμορφες θάλασσες του ήλιου και της δικαιοσύνης. Ποιος μας είπε ότι είναι νικηφόρα τακτική να κολακεύεις τους πολίτες, αντί να τους εξηγείς ποιες αλλαγές και ποιες τομές χρειάζονται την στήριξή τους;

Εν κατακλείδι: Εύχομαι να πάει καλά το εγχείρημα του Αλ. Τσίπρα. Θα συμβάλλει στην αναδιάταξη του βαλτωμένου πολιτικού τοπίου και στην συσπείρωση προοδευτικών δυνάμεων απέναντι στην λαίλαπα Μητσοτάκη. Θα ανταποκριθει και στην ανάγκη του κόσμου που σήμερα αντί για δυναμική ανατροπής της Δεξιάς, βλέπει μόνο ναρκισσισμούς, διαιρέσεις, ανεπάρκεια και γραφικότητες. 

Μια τέτοια συσπείρωση, αφορά, φυσικά, και την Αριστερά, που βρίσκεται σε σοβαρή εσωτερική κρίση. Ο Αλ. Τσίπρας όμως, έχει λύσει τους κάβους και κάνει τα σχέδιά του χωρίς να συνεννοείται με κανέναν. Κάνει τα δικά του κουμάντα. Η Αριστερά πρέπει να κάνει τα δικά της.

....που σημαίνει να πατήσει, επιτέλους στα πόδια της χωρίς να περιμένει από Μηχανής Θεούς. Είτε συναντηθεί κάπου με τον Τσίπρα είτε όχι, πρέπει να είναι σε θέση να τα βγάλει πέρα μόνη της, να έχει την δική της σχέση με τον κόσμο που θέλει να εκπροσωπεί, και να διαχειρίζεται το δικό της πολιτικό κεφάλαιο. Μέχρι σήμερα δεν φαίνεται ικανή να τα καταφέρει. Αυτή – κατά την προσωπική μου άποψη - είναι η πιο καταθλιπτική και αγωνιώδης διαπίστωση.  Ασχέτως του τι σχεδιάζει ο Τσίπρας. 

Πηγή: https://www.facebook.com/angelos.tsekeris 

H φωτό είναι από το άρθρο του Lyben "10 υπεύθυνες προτάσεις για το όνομα του νέου κόμματος του Τσίπρα"

Ο σύνδεσμος: https://luben.tv/.../10-ypefthynes-protaseis-gia-onoma...