Τι σημαίνει ειδική προστασία, ειδικά από τη στιγμή που η ΕΛΑΣ διατηρεί την ευθύνη διαφύλαξης της τάξης στο χώρο του Μνημείου; Γιατί το υπουργείο Πολιτισμού δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες συντήρησης, ανάδειξης και φροντίδας του Μνημείου; Άλλο ένα παιχνίδι ιδεολογικής ηγεμονίας ξεκινά να στήνεται από την κυβέρνηση, η οποία επιχειρεί να ταυτίσει κάθε αποδοκιμασία, διαδήλωση, αντίδραση ή συγκέντρωση στο χώρο της Πλατείας Συντάγματος ως επικίνδυνη για τα εθνικά σύμβολα, ακόμα και αν αυτά δεν απειλήθηκαν ποτέ από το λαό. Ο χώρος βεβηλώθηκε, τις περισσότερες φορές, από τις αστυνομικές δυνάμεις που με δακρυγόνα και χημικά έκαναν μέχρι και τα μάρμαρα να δακρύσουν, καθώς οχυρωνόντουσαν στο χώρο του Μνημείου. 

Τίποτα, όμως, δεν είναι τυχαίο… Η κίνηση διαμαρτυρίας του Πάνου Ρούτσι στο κεντρικότερο σημείο της χώρας εξέθεσε την κυβέρνηση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της κοινωνίας. Ακόμη και ο αρχιεπίσκοπος τον επισκέφτηκε για να σταθεί στο πλευρό του. Ο κοινωνικός χώρος ποτέ δεν είναι κενός συμβολισμών. Από την επανάσταση του Καλλέργη για Σύνταγμα και τους πυροβολισμούς της αστυνομίας απέναντι στους διαδηλωτές του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά μέχρι τις διαδηλώσεις του 2010-2011 και τις δίχως προηγούμενο συγκεντρώσεις των Τεμπών, ο κοινωνικός χώρος φόρτιζε έτι περαιτέρω κάθε αίτημα για αλλαγή, κάθαρση και δικαιοσύνη. Γενιές και γενιές συναντήθηκαν στον ευρύτερο χώρο της Πλατείας Συντάγματος για να διαδηλώσουν και να εκφράσουν τη συλλογική τους αντίθεση. Καμιά επαναστατική γυμναστική δεν συντελέστηκε ποτέ στο χώρο του Μνημείου, όπως ξεκινά να ψιθυρίζει αλαζονικά η κυβέρνηση. Η ανάγκη της να παίξει αυτό το ιδεολογικό χαρτί θέτει για ακόμη μια φορά στο στόχαστρο κάθε διεκδίκηση που θα τη φέρει σε δύσκολη θέση. Ένας νέος κοινωνικός αυτοματισμός στήνεται απέναντι σε όποιον επιχειρήσει να διεκδικήσει. Ο νόμος Χρυσοχοΐδη μας είπε ότι δεν μπορούμε να κλείνουμε ένα δρόμο για μια διαμαρτυρία και ο νέος νόμος έρχεται να μας πει ότι δεν μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε ούτε στον ευρύτερο χώρο του Μνημείου. Ένας επόμενος ίσως θελήσει να μας απαγορεύσει πλήρως και τη διαμαρτυρία την ίδια.

Ο άγνωστος στρατιώτης, όμως, είναι πάντα ο λαός. Το μνημείο αυτό υπάρχει για να τιμά όλες και όλους εκείνους τους άγνωστους ανθρώπους της καθημερινότητας που έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας. Οι μάχες, μέχρι σήμερα, ντύνονται μόνο γύρω από το πλαίσιο του πολέμου. Είναι μια ιστορική στιγμή στην οποία μπορεί να δοθεί ένα νέο νόημα απέναντι σε κάθε πεσόντα. Στην αρχική του πρόσληψη, στήθηκε για κάθε νέο που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει και έπεσε νεκρός σε κάποια μάχη στο Εσκί Σεχίρ ή στη Θεσσαλονίκη. Για κάθε μάνα που έχασε τη ζωή της στην Πίνδο ή στο Αϊδίνιο. Για κάθε πατέρα που δεν πρόλαβε να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν, αφού χάθηκε στο Ρούπελ, το Ελ Αλαμέιν, το Ρίμινι ή έζησε να δει τα παιδιά του να χάνονται στα Τέμπη. Και τελικά αυτή είναι η λέξη που λείπει από αυτό το μνημείο. Γιατί η μάχη που δίνουν σήμερα οι συγγενείς των θυμάτων είναι η σπουδαιότερη που δόθηκε στο ελληνικό κράτος από την Μεταπολίτευση και μετά.

Πηγή: epohi.gr/articles