Ήταν οι ου τόποι που είχα απωθήσει τις ενστάσεις μου για τις πολυβισματικές αγωνίες της ζωής μου και τη σχέση τους με την καθημερινή φθορά της. Όταν αραιά και που δίνει παρόν  σ'αυτά τα δρώμενα η απορία του πως συμβαίνει σε ένα κόσμο που φαίνεται να αλλάζει και να ανανεώνεται, η καρδιά να αφυδατώνεται με όλη και μεγαλύτερη ταχύτητα κι εσύ να επαναλαμβάνεσαι ακαταπαύστως. Τότε είναι που ψάχνεις εναγωνίως ψύλλους ζωής στ'άχυρα των σχέσεών σου και αναρωτιέσαι γιατί. Να και μία αναπάντητη ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου, πως γίνεται να θυμάμαι ποιήματα ποιητών που κατά καιρούς με συνάρπασαν και της Δημουλάς κανένα; Τα αναγνωρίζω φυσικά όταν τυχαίνει και πέφτω πάνω τους, αλλά μέχρι εκεί. Κι όμως ένιωσα την Δημουλά σαν αδελφή ψυχή και ένα καλό μου έκαναν οι στίχοι της. Την ευχαριστώ για μια ακόμα φορά.

1o) Μία ανάρτηση της Σταυρούλας Παπασπύρου. «Μ' άρεσε τότε που ζούσε ο Αθως*και πηγαίναμε διάφορες εκδρομές με το αυτοκίνητο. Ηταν από τις ιδανικές στιγμές. Το ότι υπάρχει ένας άλλος δίπλα σου, ότι ερήμην του σκέφτεσαι και δημιουργείς, είναι πάρα πολύ σπουδαίο. Είχα πολλές φορές σκεφτεί ότι κλέβοντας από την προσοχή του άλλου, κλέβοντας από την άγνοιά του, δημιουργείς. Το ένιωθα με τον Αθω. Τον ευχαριστούσε να το κάνω, βέβαια. Δεν τον ενημέρωνα αλλά δεν με διέκοψε και ποτέ μαντεύοντας! Ναι, μου είναι αλησμόνητη η σιωπή μέσα στο αυτοκίνητο, ο καθρέφτης δεξιά απ' όπου περνούσαν αποκεφαλισμένα τα τοπία, έχω πολλές εικόνες ακόμα. Αλλά δεν είμαι πια, εδώ και πολλά χρόνια, τρυφερή. Και φοβάμαι ότι αυτό, μάλλον το έκανε ο θάνατος του Αθου. Πολύ το φοβάμαι...»