Σύμφωνα με αυτοψία που διενήργησε η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Αττικής τον Ιούλιο του 2013, το κτίριο εξωτερικά διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση, ενώ σε καλή κατάσταση διατήρησης κρίθηκε και ο διάκοσμος στο εσωτερικό (τοιχογραφίες και οροφογραφίες), ωστόσο το εσωτερικό εμφανίζει φθορές από την εγκατάλειψη και τους βανδαλισμούς και χρήζει εσωτερικών επισκευών και στεγάνωσης της στέγης του ορόφου. 

Ο σταθμός λειτούργησε ως το 2004 και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, οπότε και καταλήφθηκε και βανδαλίστηκε. Όπως εξήγησε ο εκπρόσωπος του ΤΕΕ στο Συμβούλιο Νίκος Νικολαΐδης, ο οποίος είχε διατελέσει στο παρελθόν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της διαχειρίστριας του κτιρίου εταιρείας ΓΑΙΟΣΕ, το κτίριο ανακαινίστηκε ευρύτατα με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οπότε και έγιναν αρκετές επεμβάσεις στο εσωτερικό του. 

«Δεν χρησιμοποιήθηκε όμως ποτέ, γιατί η ανακαίνισή του ολοκληρώθηκε έναν χρόνο μετά τους Ολυμπιακούς, το 2005», παρατήρησε ο κ. Νικολαΐδης. Στη συνέχεια, η κατάργηση της γραμμής Πειραιάς - Ρέντης, που αποτελούσε τμήμα της γραμμής που καταλήγει στην Θεσ/νίκη, οδήγησε στην περαιτέρω εγκατάλειψή του. 

Σήμερα ο σταθμός έχει μισθωθεί από τον ιδιοκτήτη ΟΣΕ στο δήμο Πειραιά για 25 χρόνια για τη δημιουργία χώρου πολιτισμού. Πρόθεση των απερχόμενων διοικήσεων των δήμων Πειραιά και Κερατσινίου- Δραπετσώνας ήταν να συνδημιουργήσουν ένα μουσείο αφιερωμένο στο ρεμπέτικο τραγούδι. Όπως εξήγησε στο Συμβούλιο ο διευθυντής ανάπτυξης της ΓΑΙΟΣΕ, ο οποίος πραγματοποίησε παράσταση, ο εκμισθωτής νοίκιασε το κτίριο στους δύο δήμους για να γίνει το μουσείο, ωστόσο είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο σε βάθος χρόνου «να υπάρξει επαναλειτουργία του σταθμού ή πιθανή εμπορική αξιοποίησή του ή να χτιστεί και κάποιο άλλο κτίριο στην περιβάλλουσα έκταση των 17 στρεμμάτων». 

Η περιοχή περιλαμβάνει τις εγκαταλελειμένες προσφυγικές του '30, το σινεμά REX, την πλατεία Η.Ηλιού με τα δύο καφέ μπαρ που την έχουν κάνει σάντουιτς, το Σταθμό του Ο.Σ.Ε, το Καστράκι και τον αρχαιολογικό χώρο της Ηετιώνειας Πύλης, τα δύο κτίρια του ΟΛΠ με τις αποθήκες και τα 7 στρέμματα του Μελετόπουλου. Αν λοιπόν, γίνει ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός υψηλού επιπέδου για όλη αυτήν την περιοχή που είναι δίπλα στον Πειραιά και ξεχυθούν τα τσακάλια για να βρεθούν επενδυτές/ευεργέτες για επιμέρους δράσεις, τότε η περιοχή αυτή έχει τα φόντα να αναδειχθεί σε πόλο προσέλκυσης τόσο των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής αλλά και του Πειραιά, όσο και τουριστών και να αποδώσει τα πολλαπλάσια. Αυτή είναι η εμπειρική γνώμη μας.

Την ιδέα του να γίνει ο σταθμός του τρένου Μουσείο για τους ρεμπέτες και το ρεμπέτικο τραγούδι, την βρίσκουμε εξαιρετική και ταιριαστή με την περιοχή της Δραπετσώνας. Ας το μάθουν όσοι δεν το γνωρίζουν ότι σ'αυτήν την περιοχή το ρεμπέτικο πέταξε τα πρώτα του υπέροχα βλαστάρια και πολλοί ρεμπέτες κατοίκησαν εδώ. Αν σ'αυτά τα πράματα που έχουν να κάνουν με μουσεία σε σχέση με την εν γένει παράδοσή μας είχαν το πάνω χέρι άνθρωποι με γνώσεις δίχως προκαταλήψεις και ανοιχτόμυαλοι, αυτό το μουσείο θα το είχαν στήσει εδώ και δεκαετίες. Αυτό ακριβώς κάνουν στις χώρες της δύσης. Που όχι μόνο τιμούν τους σύγχρονους μουσικούς τους σε όλα τα είδη, αλλά έχουν στο μυαλό τους και την προσέλκυση των ντόπιων και των τουριστών και το δουλεύουν και προς αυτήν την κατεύθυνση. Αντιθέτως εδώ, που οι ρεμπέτες και το ρεμπέτικο τραγούδι είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά μας, επειδή στα πράματα είναι άσχετοι και κομπλεξικοί δεν του έχει δωθεί η ανάλογη σημασία. Το ίδιο έχει γίνει και με τα ονόματα των δρόμων. Σ'αυτήν την περιοχή έζησαν και δημιούργησαν προπολεμικά μερικοί από τους πλέον αξιόλογους ρεμπέτες και ούτε μία οδός δεν έχει το όνομά τους. Ντροπή. Και δυο φορές ντροπή, διότι οι περισσότεροι απ'αυτούς που αποφάσιζαν την ονοματοθεσία των οδών, στην καθημερινότητά τους άκουγαν, χόρευαν και τραγουδούσαν λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια επώνυμων δημιουργών, αλλά μάλλον ντρεπόντουσαν να δώσουν τα ονόματά τους σε κάποιους δρόμους. Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα βρεθούν στα πόστα εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν και μια λαϊκή παιδεία και ξέρουν να την τιμούν, έστω και στο ελάχιστο.

Μία εξαιρετική παρουσίαση της ιστορίας του Σταθμού Λαρίσης (είχε και αυτό το όνομα ο σταθμός του ΟΣΕ) που ξεκινάει από το 1904 έχει αναρτηθεί στο MLP  BLO - G - SPOT. Τα στοιχεία που μάζεψε ο δημιουργός του είναι ενδιαφέροντα, τα κείμενα καλογραμμένα και όσοι ελκύονται από παλιές φωτογραφίες θα δουν μερικές παλιές καλές ασπρόμαυρες. Πατώντας εδώ  θα σας εμφανιστεί αυτή η εξαιρετική παρουσίαση.