Όσο για την Έριν Μπρόκοβιτς είναι υπαρκτό πρόσωπο και η ιστορία της συνέβη. Μετά το τέλος της ιστορίας που παρουσιάζεται στην ταινία, οργανώνεται και συνεχίζει ν'αναλαμβάνει υποθέσεις ρύπανσης από εξασθενές χλώριο. (Στη φωτογραφία πάνω, αριστερά είναι η Ρόμπερτς και δεξιά η Μπρόκοβιτς).

Μάλιστα πριν χρόνια επισκέφτηκε την χώρα μας για να υποστηρίξει τους κάτοικους της Βοιωτίας. Από την ταινία αυτήν πληροφορήθηκα και για το πόσο επικίνδυνο είναι το εξασθενές χλώριο, που μολύνει το περιβάλλον και τον υδροφόρο ορίζοντα, προκαλεί διάφορες βλάβες στην υγεία μας που φτάνουν και έως καρκίνο. Το εξασθενές χρώμιο είναι αποτέλεσμα δραστηριοτήτων του ανθρώπου. Και τέτοιες δραστηριότητες υπήρχαν στην περιοχή του Ασωπού στο νομό Βοιωτίας. Οι εφημερίδες συχνά έγραφαν για τα εργοστάσια στην περιοχή που εξαιτίας τους το εξασθενές χλώριο είχε υψηλότατες τιμές και για τα προβλήματα υγείας που παρουσιάζαν οι κάτοικοι. Πάντως από τότε που είδα την ταινία πρόσεχα και γεωργικά προϊόντα Βοιωτίας δεν ψώνιζα και το έλεγα παντού. 

Η ιστορία του Ασωπού ξεκινάει από την περίοδο της Χούντας, όπου με νόμο του 1969 έδωσε στην βιομηχανική ζώνη Οινοφύτων που δημιούργησε την άδεια να απορρίπτονται χημικά-τοξικά απόβλητα των βιομηχανιών στον ποταμό Ασωπό. Βεβαίως μέχρι και σήμερα ουδέποτε ελέγχθηκαν σοβαρά οι βιομηχανίες εάν τηρούν τον νόμο ή ουδέποτε μέχρι τώρα τους …επιβλήθηκε. Από την Ασωπία Βοιωτίας μέχρι και τον Ωρωπό εκτείνεται (από υδρολογικές έρευνες που έχουν γίνει) μία ενιαία υπόγεια λίμνη μεγέθους σχεδόν Ευβοϊκού Κόλπου, η όποια  από την ΕΤΒΑ τα τέλη ΄60 αρχές ΄70 είχε χαρακτηριστεί ως στρατηγικό απόθεμα πόσιμου νερού για την υδροδότηση της Αττικής.

Επειδή με τα χρόνια οι θάνατοι από καρκίνο και οι ασθένειες είχαν αρχίσει να αυξάνονται πολύ πάνω από το μέσο όρο, κάτοικοι από διάφορες περιοχές άρχισαν να το ψάχνουν. Πολύ γρήγορα κατέληξαν στην αιτία. Ήταν τα απόβλητα των βιομηχανιών της περιοχής που ανεξέλεγκτα τα διοχέτευαν στον Ασωπό. Το επόμενο βήμα ήταν να οργανωθούν και να αρχίσουν να πιέζουν για ελέγχους. Αλλά η πολιτεία αγρόν ηγόραζε. Γι'αυτό αναγκάστηκαν στο τέλος κάτοικοι από τα Οινόφυτα μέχρι και τον Ωρωπό και έκαναν μηνύσεις. Αυτό πριν 16 χρόνια. Με χιλιάδες κόλπα και κολπάκια οι δίκες όλο και αναβάλλονταν. Μέχρι προχθές όπου το τριμελές δικαστήριο της Θήβας επιτέλους έβγαλε απόφαση. Μια απόφαση, που παρόλο που ως ποινή είναι επιεικής, εντούτοις δικαιώνει τους αγώνες που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια οι κάτοικοι της περιοχής. Και βάζει το όλο θέμα σε άλλη τροχιά. Διότι πρώτον καταλόγισε βαρύτατες και συγκεκριμένες ευθύνες σε 7 βιομηχανίες της περιοχής και δεύτερον εφάρμοσε το δίκαιο περιβαλλοντικό νόμο που επιβάλλει ο ρυπαίνων να πληρώνει τη ζημιά που προκαλεί. 

Παρόλα αυτά, όταν σκέφτομαι το διαρκές έγκλημα που γινόταν σε ανθρώπους της περιοχής και μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από την ταινία, με πιάνει κάτι σαν τρέλα. Δηλαδή πως γίνεται να υπάρχουν για χρόνια τόσες πολλές καταγγελίες και αποδείξεις για το πόσο θανατηφόρα ήταν τα απόβλητα ακόμα και για όσους έτρωγαν εν αγνοία τους προϊόντα απ'την περιοχή και το κράτος να είναι εντελώς πέρα βρέχει και να κάνει συστηματικά τα στραβά μάτια; Δεν θα έπρεπε αυτό πρώτο απ'όλους να επέμβει απ'την πρώτη στιγμή για να προστατεύσει την υγεία των κατοίκων; Αν κάποιος ισχυριστεί πως οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι για αυτήν την αδράνεια είναι συνεργοί, ποιοι άραγε θα είναι εκείνοι που θα τον χαρακτηρίσουν υπερβολικό τύπο; Και αν ο υπερβολικός μας ρωτήσει, τι κάνουμε τώρα μετά τις καταδίκες, καταναλώνουμε προϊόντα Βοιωτίας άφοβα, ποιοι από εμάς θα έχουν εμπιστοσύνη στην απάντηση του κράτους;   

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο από την ιστοσελίδα vita.gr που παρουσιάζει επιστημονικές γνώσεις σχετικά με το εξασθενές χλώριο. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο από την ιστοσελίδα "Θάρρος Βοιωτών" που δημοσιεύτηκε στις 1/7/14 με τίτλο "καταδίκη από εισαγγελέα 4 μεγαλοβιομηχάνων για ρύπανση Ασωπού" και αναφέρει κάποια ιστορικά στοιχεία από την υπόθεση αυτή. Και πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το ρεπορτάζ της Εφημερίδας Συντακτών για την απόφαση του δικαστηρίου Θηβών που βγήκε στις 9/7/14 και ήταν καταδικαστική για επτά βιομηχανίες.