Αυτό το κενό άλλους τους φοβίζει σαν άβυσσος και σε άλλους γεννά πόθους ερωτικούς προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό το κενό, ας πούμε, ανάμεσα στον πατέρα και τον υιό, άλλους τους συντρίβει και σε άλλους γίνεται η πηγή του φωτός τους. Αυτό το κενό ανάμεσα στον πατέρα και στη μητέρα, άλλους τους γεμίζει τρυφερή χαρά και σε άλλους γίνεται η αιτία του κουβαριού της ψυχής τους, της σκοτεινιάς στο αίμα τους. Να διευκρινίσουμε ότι αυτές οι στάσεις απέναντι στα κενά, στους συνηθισμένους ανθρώπους ως ροπές εμφανίζονται και ως τέτοιες είναι του χεριού τους. Γι'αυτό η ψυχοσωματική τους κατάσταση δεν τους προκαλεί μεγάλα προβλήματα, αλλά ίσως και γι'αυτό σπανίως απογειώνονται από τις προδιαγραφές τους.  Οι συνηθισμένοι άνθρωποι σαν εμάς. 

Ημέρα που είναι του ήρθε κι αυτουνού να μιλήσει για ένα από τα κενά που συσκοτίζουν τη ζωή του. Είναι το κενό ανάμεσα σ'αυτό που έζησε στις 17 του Νοέμβρη του '73 και σ'αυτά που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες. Είναι αναμφισβήτητο πια πως εκείνες τις μέρες πήραν τα μυαλά του αέρα δια παντός και φωτιές εγκαταστάθηκαν στην καρδιά των ονείρων του. Πως συνέβη τώρα και αυτό που ακολούθησε τα χρόνια που ασταμάτητα μεγάλωνε ήταν να απομακρύνεται η ζωή του όλο και πιο πολύ από αυτήν την πηγή του; Σιωπή; Φαίνεται πως δεν είναι έτοιμος ακόμα να το νοηματοδοτήσει.

Όμως, αυτή η διαφορά ήταν ο λόγος που αραιά και που μια ανεξέλεγκτη δυσθυμία τον κυρίευε. Πολλές φορές δεν ήταν σίγουρος αν το ψυχοπλάκωμα που τον βάραινε ανήμερα της 17ης Νοεμβρίου ήταν άσχετο με όσα ζούσε, τα εδώ και τώρα μιας χώρας με διαχρονικά χάλια και διάχυτη αναισθησία. Αλλά αυτήν την ερμηνεία του άρεσε να δίνει ακόμα και αν δεν την υποστήριζε με σθένος, διότι υποψιαζόταν ότι ως μέρος της αλήθειας του περισσότερα του έδινε απ'αυτά που του ζητούσε. Κι έτσι πιστεύει πως, έστω και στο περιθώριο, κατόρθωνε να επιβιώνει δίχως μεγάλα ρίσκα. 

Στους περισσότερους ανθρώπους που γνώρισε στη ζωή του, έχει διαπιστώσει ότι τα τραγούδια και οι μουσικές πολλαπλασιάζουν και μεταμορφώνουν κάτι που μέσα τους τρεμοσβήνει. Σε άλλους ξεκλειδώνουν συναισθήματα και σε άλλους εξευγενίζουν πάθη. Σε άλλους ρίχνουν τις πανοπλίες τους και σε άλλους ξεσηκώνουν τρικυμίες. 'Αλλους τους παρηγορούν και άλλους λυτρωτικά τους θεραπεύουν. Ειδικά γι'αυτόν, του ήταν ολοφάνερο πως τραγούδια και μουσικές έκαναν χοντρό παιχνίδι με τα κενά του προκαλώντας όλες τις προαναφερόμενες επιπτώσεις και άλλες ακόμα αχαρακτήριστες.

Κάτι που με τα χρόνια παρατήρησε ήταν πως ανήμερα του Πολυτεχνείου, αν το γνωστό κενό του έπαιρνε κεφάλι και ήταν σαν μια ακόμα Συννεφιασμένη Κυριακή, τότε τον πλησίαζαν αθόρυβα κάποια τραγούδια του Μπόμπ Ντύλαν. Και τελικά είχε διαπιστώσει πως ήταν τα μόνα που έριχναν γέφυρες ανάμεσα στα δύο άκρα του κενού και τον βοηθούσαν να περάσει από το ένα στο άλλο. Συχνά πάλι γέμιζαν το κενό με κάτι που ας πούμε ότι έμοιαζε με ηλιόλουστο πνεύμα, καταφέρνοντας έτσι να φωτιστούν στιγμιαία όλα όσα τον παίδευαν. Κάπως έτσι έβρισκε το θάρρος για να τα κοιτάξει στα μάτια και να στοχαστεί για λίγο με καθαρότητα και ένταση την ύπαρξή του, μέσα σ'αυτόν τον κόσμο με τους πολλαπλούς διαχωρισμούς του. Για να αφεθεί μετά πάλι στις δίνες του ως νεοσύλλεκτος και παλαίμαχος της ζωής ταυτόχρονα. 

Το παράξενο είναι πως αυτό συνέβαινε καταλαβαίνοντας ελάχιστα απ' αυτά που έλεγαν τα τραγούδια, που σημειωτέον κάθε φορά δεν ήταν τα ίδια.

Να μερικά από τη φετινή σοδειά που βοήθησε και ο Οδυσσέας:   for ever young  ,  ain't talking' ,  hurricane ,  blinde willie mctell , one more cup of coffee  

και το I believe in you