Με το σφύριγμα της λήξης τσίμπησα τον εαυτό μου να δω αν είμαι ξύπνιος. Όπως και να το δούμε, ότι συμπάθειες ή αντιπάθειες κι αν έχουμε για την Μπαρτσελόνα και το παιχνίδι της, ένα είναι το σίγουρο για μας που είδαμε αυτό το ματς. Ήταν μια σπάνια εμπειρία, απ'αυτές που έστω και πρόσκαιρα αναδιατάσσουν διάφορα πράματα μέσα μας και φέρνουν στην επιφάνεια στοιχεία που, ιδιαίτερα οι μεγάλοι, τα έχουμε λησμονήσει από καιρό. Να όπως η πίστη στο να συμβεί το αδιανόητο, η χαρά μέχρι δακρύων όταν συμβαίνει αυτό.
Τότε, άρρωστος ξεάρρωστος πλημμυρίζεις από εκείνο το ωκεάνιο συναίσθημα που σε ενώνει με χιλιάδες άλλους ακόμα κι όταν απλά τους βλέπεις στην οθόνη και είναι το ίδιο τρελαμένοι και πανευτυχείς με εσένα. Κι αυτές οι δυνατές στιγμές που σε ανεβάζουν και τις οφείλεις σε ένα ποδοσφαιρικό ματς, ακαριαία σου επαναφέρουν με ένα τρόπο ανεξέλεγκτο στα κύτταρά σου τα υγρά εκείνης της πίστης ότι κι εσύ με τη βοήθεια της τύχης, του κοινού σου και με σκληρή δουλειά μπορείς να ελπίζεις βάσιμα ότι όλα μπορούν να γίνουν. Ναι, αυτό που κατά βάθος το ξέρεις ότι είναι μια καραμπινάτη περίπτωση ψευδαίσθησης σε κυριεύει ως αλήθεια, κι αυτό είναι κάτι που πάντα αναστατώνει τους ακραιφνείς ρεαλιστές. Κάπως έτσι με γεγονότα σαν κι αυτά προσθέτεις μια ψηφίδα στο εσωτερικό τοπίο της πίστης σου ότι μπορείς να πετύχεις ένα στόχο στη ζωή σου που τον θέλεις πολύ και είσαι έτοιμος να το παλέψεις με νύχια και με δόντια. Ένα στόχο που όλοι και όλα σου λένε ότι είναι απάτητη κορυφή. Αν λοιπόν μπεις στο γήπεδο σαν τη χθεσινή Μπαρτσελόνα ακόμα και να μην κερδίσεις, εξ αιτίας του ότι στην προσπάθειά σου αυτή θα τα έχεις δώσει όλα για να φτάσεις στην κορυφή σου, θα είναι σαν να την έχεις κατακτήσει, κι αυτό θα είναι που θα μετράει στη ζωή σου από εκεί και πέρα. Αυτό διαδίδουν πολλοί από τους παθόντες που κατάφεραν να επιβιώσουν.
Για την ιστορία και για όσους δεν παρακολούθησαν το ματς αυτό. Πριν δεκαπέντε μέρες η Παρί Σεν Ζερμέν, μια από τις καλύτερες ομάδες του τσάμπιον λιγκ, νίκησε στο Παρίσι την Μπαρτσελόνα με 4-0. Αυτό σήμαινε πως η Παρί σχεδόν και με τα δύο πόδια της πατούσε στην φάση των προημιτελικών. Αν συνέβαινε το απίθανο και νικούσε η Μπαρτσελόνα με 4-0 το χθεσινό ματς τότε θα πήγαινε ο αγώνας στην παράταση και αν νικούσε με 5-0 θα προκρινόταν η Μπαρτσελόνα. Μέχρι το 61' είχα αρχίσει να πιστεύω ότι οι πιθανότητες για να προκριθεί η Μπαρτσελόνα ήταν πολλές μιας και νικούσε με 3-0 ( 3' Σουάρες, 40', αυτ. Κιρζαβά, 50' πεν. Μέσι). Όμως στο 62΄ο Καβάνι της Παρί έκανε το σκορ 3-1. Ε, τότε δεν νομίζω να υπήρχε έστω κι ένας φίλαθλος στον κόσμο όλο που να πίστευε ότι θα προκρινόταν τελικά η Μπαρτσελόνα. Κι εγώ άρχισα να κάνω ζάπινγκ και ξαναγύρισα στον κρυόκωλο παρουσιαστή της ΕΡΤ.HD μιας και δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον στα άλλα κανάλια. Αυτό πάντως που εκ του αποτελέσματος είναι δύσκολο να το αμφισβητήσεις, είναι πως τουλάχιστον οι περισσότεροι παίχτες της Μπάρτσα, γίνεται να μην το το πίστευαν; Μάλλον όχι. Κι έτσι στο 88' με ένα καταπληκτικό φάουλ ο Νεϊμάρ έκανε το 4-1. Στο 91', στις καθυστερήσεις δηλαδή, πάλι ο Νεϊμάρ, με ένα πέτσινο πέναλτι έκανε το 5-1 και στο 95', η χρυσή αλλαγή Σέρζι Ρομπέρτο, στο τρίτο από τα απανωτά γιούργια που έκαναν και οι έντεκα της Μπάρτσα στην περιοχή της Παρί, έστειλε μια μπαλιά του Νεϊμάρ στα δίχτυα και τους 90 χιλ. μπλαουγκράνα που ήταν στις εξέδρες του Καμπ νου στους εφτά ουρανούς τους. Με ένα τρόπο μαγικό πήραν κι εμάς μαζί τους για ένα λεπτό εκεί, όπου χάσκαμε αναλογιζόμενοι το θαύμα που είχαν δει τα μάτια μας. Τίποτα φυσικά δεν εξασφαλίζει ότι η Μπαρτσελόνα θα φτάσει στον τελικό και ότι θα σηκώσει το κύπελο. Της ευχόμαστε ολοψύχως να είναι η καλύτερη και να το κερδίσει με το σπαθί της. Άντε και καλή τύχη μάγκες.
