Δοκίμιο - στοχασμοί

Δοκίμιο - στοχασμοί (254)

manosΣε απόσταση αναπνοής ακολουθούσε μέσα μου ο Βαμβακάρης τον Τσιτσάνη, ο Θεοδωράκης τον Χατζιδάκι, ο Μπιθικώτσης τον Καζαντζίδη. Ο Σαββόπουλος ήταν κάτι διαφορετικό, μια κατηγορία από μόνος του.

Αυτές οι ελάχιστες διαφορές μου προέκυψαν μεγαλώνοντας και θεωρώ ότι αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία αυτού που μπορούσα να είμαι στα καλύτερά μου, ο τρόπος και η ουσία που αλληλοεπιδρούσα με τον κόσμο και ανανέωνα τον εαυτό μου. 

fab94Βραδιάζει κι ειν’ όλα ακόμα γαλανά, ο ουρανός, η θάλασσα, ο καιρός, τ’ αεράκι, του Ιούνη το γλυκό καλοκαιράκι.

Βγήκα κι ακούμπησα το βλέμμα εδώ μπροστά να ξεχαστεί λιγάκι στην καθημερινή ομορφιά, μακριά από ειδήσεις, λόγια κι ομιλίες, -τί να πουν κι αυτά;

Κούφια, αναποτελεσματικά.

Τίποτα δεν μπορούν ν’ αλλάξουν στα κοινά- θεριεύει εντέλει το κενό, η απελπισία, κατηφορίζουν πλήθη ασυνεννόητα, απαιτητικά, στη βαρβαρότητα ξανά, ίδιος ο εγωισμός, η βία κι η ανοησία.

Κι είν’ η ζωή μας τόσο ωραία, τόσο μικρή… και μόνο μία. 

fab87Manos Lambrakis, από το fb. Κάποτε οι άνθρωποι ερωτεύονταν και, αργά ή γρήγορα, έπρεπε να απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα: πού θα ζήσουμε;
Σήμερα το ερώτημα έγινε πιο ύπουλο, πιο φοβισμένο, πιο άγριο: πόσο κοντά μπορούμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να νιώσουμε ότι χάνουμε κάτι από τον εαυτό μας;
Και κάπως έτσι οι μεγάλες πόλεις γέμισαν από ζευγάρια που αγαπιούνται, συναντιούνται, κοιμούνται μαζί, ξυπνούν μαζί, κάνουν σχέδια μαζί, αλλά στο τέλος της ημέρας επιστρέφουν ο καθένας στο σπίτι του.
Σαν να επιστρέφουν σε μια μικρή επικράτεια που δεν επιτρέπεται να παραδοθεί σε κανέναν.
Δεν λείπει η επιθυμία.
fab84Σήμερα στο περίπτερο έγινα μάρτυρας μιας μικρής σκηνής που με έκανε να σκεφτώ πόσο συχνά η έλλειψη επίγνωσης περνά απαρατήρητη από εκείνους που την κουβαλούν.
 
Μια παρέα αγοριών μιλούσε μεταξύ της και αποκαλούσε ο ένας τον άλλον «μαλάκα». Δεν ήταν αυτό που μου τράβηξε την προσοχή. Αυτό που με έκανε να σταθώ ήταν ό,τι ακολούθησε.
 
Ένας άντρας που βρισκόταν εκεί ενοχλήθηκε από τον τρόπο που μιλούσαν και αποφάσισε να τους κάνει παρατήρηση. Μόνο που για να τους πείσει να σταματήσουν τις βρισιές άρχισε να τους βρίζει ο ίδιος.

dimoulaΗ Δημουλά δεν μου άρεσε με την πρώτη. Ένιωθα ότι διάβαζα σκέτες σκέψεις της σε στίχους που δεν μου κινητοποιούσαν συναισθήματα και όπου η ομορφιά τους δεν με παραμύθιαζε. Παρόλο αυτήν την απόσταση ένιωθα ότι κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα προσπαθούσε να γεννήσει γι'αυτό όποτε τύχαινε την έψαχνα. Κάποια στιγμή της υποκλίθηκα, τότε που ένιωσα ότι βουτούσε το μυαλό της στις ταραχές, τις αγωνίες της και στις ρευστές σαν χέλια πρωτόγνωρες αναζητήσεις της.

Η πρώτη φορά που μου συνέβη αυτό ήταν με κάποια ποιήματα από τη συλλογή της Χαίρε ποτέ ( 1988) που την αγόρασα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ποιήματα που με κοίταξαν με ένταση στα μάτια και με ταξίδεψαν σε ένα από τα πέρα τοπία του μέσα κόσμου μου, εκεί που δεν είχα ξαναπάει.

Παρασκευή, 05 Ιουνίου 2026 19:08

Τι ακριβώς τιμωρείται κάθε φορά στην Έλενα Τοπαλίδου;

Επιλέγων ή Συντάκτης
topalidou1Manos Lamprakis. Το πρόσωπό της; Το σώμα της; Η φωνή της; Οι καμπύλες της; Η ηλικία της; Οι φωτογραφίες της; Οι σχέσεις της; Οι λέξεις που επιλέγει; Ή μήπως τιμωρείται κάτι πολύ βαθύτερο, κάτι που προϋπάρχει της ίδιας και απλώς βρήκε πάνω της ένα ακόμη πεδίο εκτόνωσης;
Παρακολουθώ εδώ και μήνες αυτή τη σχεδόν εμμονική ενασχόληση με την Τοπαλίδου και δεν μπορώ να αποφύγω την αίσθηση ότι το ζήτημα δεν είναι εκείνη αλλά εμείς.
kosioniKονσερβαρισμένη γλώσσα και τονισμός στην τηλεόραση. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Προσωπικά εξοργίζομαι όταν ο/η δημοσιογράφος των ειδήσεων, μιλώντας με ανταποκριτή, αναφέρεται τρείς φορές στο όνομά του, μία στο καλησπέρα, μία γιά να κερδίσει χρόνο πριν υποβάλλει ένα ερώτημα και μία γιά να του δώσει πάσα να μιλήσει. Τι σόϊ ανοησία είναι αυτή;
 
Ή σε άλλο εξοργιστικό παράδειγμα κονσέρβας, όταν αντί των χαρακτηρισμών "ο ύποπτος", "ο φερόμενος ως ένοχος", "ο δράστης", "ο πρωταγωνιστής", ο πατέρας ή η μητέρα ή ο/η σύζυγος, ο συλληφθείς κλπ κλπ

aristotelis1Ποιος ήταν ο Αριστοτέλης; Ποια η θέση του στην εποχή του; Ποια η σχέση του με τον Πλάτωνα; Με ποια έννοια ήταν φιλόσοφος και πώς θα ορίζαμε σήμερα τις περιοχές εντός των οποίων σκέφτηκε; Γιατί και πώς μας αφορά σήμερα ο Αριστοτέλης; Γιατί οι μεταφράσεις από τα αρχαία στα νέα ελληνικά είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο και οι έγκυρες σπανίζουν; Ο ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας του ΑΠΘ Βασίλης Κάλφας καλεσμένος στο ping pong της νήσου.

fab67Manos Lambrakis: Την άλλη εβδομάδα, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Λίνα Μενδώνη θα εγκαινιάσουν την έκθεση «Η Πύλος του Νέστορα.
 
Ένα μυκηναϊκό βασίλειο αποκαλύπτεται».
 
Και η εικόνα θα είναι σχεδόν τέλεια μέσα στην ιστορική της ειρωνεία:
άνθρωποι της μεταπολιτευτικής κενοδοξίας να φωτογραφίζονται μπροστά στα κατάλοιπα ενός κόσμου που οικοδομήθηκε επάνω στον πόλεμο, στη θάλασσα και στη μεταφυσική αγωνία της επιβίωσης.

lifo62ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ.  Αυτά που διαμείβονται στα παράθυρα της τηλεόρασης, οι φτηνές έριδες, οι τσακωμοί για το τίποτα, οι δολοφονίες χαρακτήρα, οι κακόψυχες ύβρεις ― είναι μια μάχη παλιά.

Κάτω από τις λεύκες της Μητρόπολης, με ουισκάκι και θαμπά γυαλιά, ο κύριος Βασίλης Διοσκουρίδης ( στη φωτό) μού το επισημαίνει.

Πάντα ο κόσμος ήταν μοιρασμένος ανάμεσα στους Φιλισταίους και τα Παιδιά της Βοημίας. «Έλα μια μέρα να σου εξηγήσω», λέει. Και σωπαίνει. Ξέρει πως τσίμπησα.