Βραδιάζει κι ειν’ όλα ακόμα γαλανά, ο ουρανός, η θάλασσα, ο καιρός, τ’ αεράκι, του Ιούνη το γλυκό καλοκαιράκι.

Βγήκα κι ακούμπησα το βλέμμα εδώ μπροστά να ξεχαστεί λιγάκι στην καθημερινή ομορφιά, μακριά από ειδήσεις, λόγια κι ομιλίες, -τί να πουν κι αυτά;

Κούφια, αναποτελεσματικά.

Τίποτα δεν μπορούν ν’ αλλάξουν στα κοινά- θεριεύει εντέλει το κενό, η απελπισία, κατηφορίζουν πλήθη ασυνεννόητα, απαιτητικά, στη βαρβαρότητα ξανά, ίδιος ο εγωισμός, η βία κι η ανοησία.

Κι είν’ η ζωή μας τόσο ωραία, τόσο μικρή… και μόνο μία.