Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Είπαμε ότι δεν θα πνίγει ο καθένας τον άλλον. Εχει ο καθένας τον χώρο του*

Τρίτη, 09 Ιουνίου 2026 09:44

Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Είπαμε ότι δεν θα πνίγει ο καθένας τον άλλον. Εχει ο καθένας τον χώρο του*

Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης

μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση
E-mail
Add new comment

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο

(0 ψήφοι)

Manos Lambrakis, από το fb. Κάποτε οι άνθρωποι ερωτεύονταν και, αργά ή γρήγορα, έπρεπε να απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα: πού θα ζήσουμε;

Σήμερα το ερώτημα έγινε πιο ύπουλο, πιο φοβισμένο, πιο άγριο: πόσο κοντά μπορούμε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να νιώσουμε ότι χάνουμε κάτι από τον εαυτό μας;

Και κάπως έτσι οι μεγάλες πόλεις γέμισαν από ζευγάρια που αγαπιούνται, συναντιούνται, κοιμούνται μαζί, ξυπνούν μαζί, κάνουν σχέδια μαζί, αλλά στο τέλος της ημέρας επιστρέφουν ο καθένας στο σπίτι του.

Σαν να επιστρέφουν σε μια μικρή επικράτεια που δεν επιτρέπεται να παραδοθεί σε κανέναν.

Δεν λείπει η επιθυμία.

Η επιθυμία περισσεύει. Τα κρεβάτια γεμίζουν, οι νύχτες μοιράζονται, οι φωτογραφίες ανεβαίνουν, τα ταξίδια γίνονται. Εκείνο που σπανίζει είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο: η καθημερινότητα. Ο σύγχρονος άνθρωπος αντέχει ευκολότερα τη γυμνότητα του σώματος παρά τη γυμνότητα της ζωής.

Αντέχει να τον αγγίξεις.

Δεν αντέχει να τον συνηθίσεις. Αντέχει το πάθος.

Δεν αντέχει τον καφέ της επόμενης μέρας, το κοινό μπάνιο, το άπλυτο ποτήρι, τη σιωπή χωρίς σκηνοθεσία.

Και κυρίως, ας το πούμε, πολλοί άντρες της εποχής μας έμαθαν να μοιράζονται το κρεβάτι τους, αλλά όχι τη ζωή τους.

Να παραδίδουν το σώμα τους, αλλά όχι το συρτάρι τους.

Να αφήνουν μια γυναίκα να γνωρίσει όλες τις εκδοχές της επιθυμίας τους, αλλά καμία από τις εκδοχές της καθημερινότητάς τους. Θα κοιμηθούν στο σπίτι της, θα συγκινηθούν, θα μιλήσουν, θα υποσχεθούν, θα αφήσουν ίσως και μια μπλούζα πίσω τους· μα κάποια στιγμή θα φύγουν.

Όχι πάντα από αδιαφορία.

Συχνά από φόβο.

Από εκείνον τον βαθύ, σχεδόν παιδικό τρόμο ότι η πλήρης συνύπαρξη θα τους αφαιρέσει ένα κομμάτι μιας ελευθερίας που δεν ξέρουν πια αν τους σώζει ή τους ακρωτηριάζει.

Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι αυτή η φυγή έχει πλέον αποκτήσει ωραίες λέξεις.

Τη λέμε «προσωπικό χώρο», «όρια», «ανάγκη για αναπνοή», «αυτονομία».

Και βέβαια ο άνθρωπος χρειάζεται χώρο.

Χρειάζεται σιωπή, μοναχικότητα, δωμάτιο, ανάσα.

Όμως άλλο πράγμα η ανάσα και άλλο η διαρκής άμυνα.

Άλλο η σιωπή και άλλο η απόσυρση.

Άλλο το δωμάτιο και άλλο η κρυφή έξοδος κινδύνου.

Κάποιοι δεν ζητούν προσωπικό χώρο. Ζητούν μια περιοχή όπου ο άλλος δεν θα αποκτήσει ποτέ δικαιώματα παρουσίας.

Η συγκατοίκηση δεν είναι ζήτημα τετραγωνικών.

Είναι ζήτημα αποκάλυψης.

Είναι να δεχθείς ότι ο άλλος θα σε δει χωρίς τη γοητεία της επίσκεψης.

Χωρίς το φως της νύχτας.

Χωρίς τον ρόλο.

Θα σε δει κουρασμένο, θυμωμένο, άρρωστο, άδειο, αμήχανο, μικρό.

Θα δει την ακαταστασία σου, τις αστοχίες σου, την αδυναμία σου να είσαι διαρκώς ενδιαφέρων. Όσο ο άλλος έρχεται και φεύγει, μπορείς ακόμη να σκηνοθετείς τον εαυτό σου.

Όταν όμως μείνει, η παράσταση τελειώνει.

Το μεγαλύτερο δράμα της εποχής δεν είναι ότι οι άνθρωποι μένουν μόνοι.