Προσωπικές

Προσωπικές (255)

Ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση χρησιμοποιεί την έμπνευση ως ελπίδα για τους ασθενείς και ο γενικός διευθυντής του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου Παναγιώτης Μινογιάννης μιλά στη Χριστίνα Γαλανοπούλου της LIFO γι’ αυτήν τη φιλόδοξη προσπάθεια 

Το ότι η Τέχνη μπορεί να μετουσιωθεί σε ελπίδα, δύναμη και παρηγοριά για ένα σώμα που ασθενεί και την ψυχή που δίνει τον δικό της αγώνα στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου είναι κάτι που εδώ και χρόνια υποστηρίζεται μέσα από πολυάριθμες επιστημονικές μελέτες.  

Στην Ελλάδα γίνεται πράξη φέτος,

Λίγο μετά την παραίτησή του από Γενικός Γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εξηγεί στο LIFO.gr γιατί φεύγει και μιλά για το έργο του, την Εκκλησία, τη Χρυσή Αυγή, το Σύμφωνο Συμβίωσης, το προσφυγικό κ.α. Του Άρη Δημοκίδη. 

Πριν από δύο εβδομάδες, κι ενώ ήδη σχεδίαζα τη συνέντευξη με τον κ. Παπαϊωάννου είχα γράψει ένα άρθρο που λεγόταν "Τα λόγια μίσους των Μητροπολιτών και Αρχιεπισκόπων μας δεν είναι για γέλια. Θα αντιδράσει κανείς;" στο οποίο κατέληγα πως ο μόνος επίσημος κυβερνητικός φορέας που αντέδρασε ήταν η Γενική Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. 

Ο Στέφανος Ροζάνης είναι Φυσικός και καθηγητής Φιλοσοφίας. Γνωστός ως «αναρχικός» φιλόσοφος (αν και, όπως μας λέει, οι αναρχικοί μάλλον δεν το ξέρουν, ούτε καν τον ξέρουν, καθώς «δυστυχώς οι περισσότεροι νέοι από αυτούς δεν διαβάζουν»), έχει διδάξει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά και στο εξωτερικό (στα Πανεπιστήμια του Εδιμβούργου και της Νέας Σορβόννης και πλέον κάνει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης).

Στην Ελλάδα συνεργάζεται με τις εκδόσεις Εξάρχεια και μαζί βγάζουν το περιοδικό Λόγου και Κριτικής, «Ερμα».

Μόλις ξεκίνησε σειρά ομιλιών με θέμα «επιστήμη και φιλοσοφία» στο Μουσείο Ηρακλειδών και με αυτό ως αφορμή, κάνει μια εκ βάθρων ανάλυση του τι ζούμε, γιατί και πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε απαντώντας στις ερωτήσεις της δημοσιογράφου Νόρα Ράλλη.

Το θέατρο του Θόδωρου Τερζόπουλου, είναι είναι το γνωστότερο ελληνικό παράδειγμα αντικατάστασης του λόγου από το σώμα. Ο Τερζόπουλος είναι γνωστός όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο για τη μέθοδό του και τις ιδιαίτερες παραστάσεις του. Περιοδεύει στον κόσμο με αυτές τις παραστάσεις, προσκεκλημένος σε επίσημα φεστιβάλ χωρών, παραδίδει σεμινάρια σε πανεπιστήμια και σχολές, παίρνει τα εύσημα από τους κριτικούς ανά τον κόσμο.

Ακολουθεί μία συνέντευξη που παραχώρησε στην Έφη Μαρίνου και δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 12.11.16 με τον τίτλο " Θέλω να βρίσκομαι μίλια μακριά από το κράτος. 

Μια βδομάδα πριν ανακοινωθεί ότι η Λυδία Κονιόρδου αναλαμβάνει το υπουργείο Πολιτισμού, παραχώρησε μία συνέντευξη στην Έφη Μαρίνου που δημοσιεύτηκε στις 28.10 στην Εφημερίδα των Συντακτών με τον τίτλο "Ας τελειώνουμε με το αλληλοφάγωμα που δεν βγάζει πουθενά". Σ'αυτήν η σπουδαία ηθοποιός μιλάει για θέατρο και πολιτική. Να υπενθυμίσουμε πως η κα.Κονιόρδου ήταν στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές. 

Μας προέκυψε και μία απορία. Σε όλες αυτές τις παραστάσεις που έχει συμφωνήσει να παίξει, πως θα το χειριστεί τώρα που έγινε υπουργός; 

Με τις στήλες του στον «Ήχο» και το «Αθηνόραμα», επί 45 χρόνια, υπήρξε ο ιχνηλάτης του καινούριου και η δαμόκλειος σπάθη κάθε εμπορικής φτήνιας, όσο δημοφιλής κι αν ήταν.

Για μια πενταετία περίπου, κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '70, αγόραζα σταθερά κάθε μήνα τον "Ήχο" μόνο και μόνο για να διαβάζω τις κριτικές του Ζήλου. Αυτά τα χρόνια πληροφορήθηκα για μουσικούς και το έργο τους που διαφορετικά θα ήταν πολύ δύσκολο να τους εντόπιζα και να τους μάθαινα. Και σίγουρα η ανάγνωση των κριτικών του θα έπαιξαν ένα ρόλο στη διαμόρφωση των ασυνείδητων κριτηρίων μου για τη μουσική, μιας και τα παθιασμένα επιχειρήματά του, εκείνα τα χρόνια που προσπαθούσαμε με μπαλώματα απ'εδώ κι από εκεί να κλείσουμε τρύπες, τα εύρισκα δυνατά.

 

Είναι πλέον γεγονός. Tο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ( κτίριο Φιξ επί της Συγγρού), μετά από 16 χρόνια κατασκευών, διαμαχών, ενστάσεων και προσφυγών, άνοιξε επιτέλους χθες τις πύλες του με την έκθεση «Κρίσιμοι Διάλογοι: Αθήνα - Αμβέρσα», εγκαινιάζοντας επίσημα το ισόγειο και το υπόγειό του, όλο τον χώρο δηλαδή, για τις περιοδικές του εκθέσεις.

Από σήμερα, 1η Νοεμβρίου, το κοινό μπορεί να επισκέπτεται την έκθεση τις ώρες λειτουργίας του μουσείου, καθημερινά πλην Δευτέρας και ώρες 11.00 έως 19.00 και κάθε Πέμπτη από τις 11.00 έως τις 22.00.

Ο Αθηναίος Κωνσταντίνος Πίττας τέλειωσε το Βαρβάκειο, το ΕΜΠ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα για να εργαστεί ως μηχανικός. Το 1984 εγκαταλείπει τη δουλειά του και πέφτει με τα μούτρα στην φωτογράφιση. Το 1985 ξεκινά ένα πεντάχρονο ταξίδι στην Ευρώπη. Οι φωτογραφίες εκείνης της περιπέτειας εκτείθονται τώρα στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Ο Στάθης Σταμουλακάτος γεννήθηκε στην Καλλιθέα και ζει στην Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτήν την εποχή συμμετέχει στο θεατρικό έργο του Γιάννη Οικονομίδη "Στέλλα κοιμήσου", που παίζεται στο Εθνικό. 

Η Κερατσινιώτισσα Εύη Καρακώστα είναι μια δραστήρια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Πειραιώς, που πέρα των άλλων συμμετέχει στην επίλυση προβλημάτων της περιφέρειάς της. Προβλήματα, που ως ενεργό στέλεχος για πολλές δεκαετίες στον χώρο της Αυτοδιοίκησης, τα γνωρίζει καλά. Πέρα απ'αυτό, σε όλα τα κόμματα υπάρχουν μέλη που, ανεξάρτητα τη στάση που κρατούν στις εσωτερικές διαδικασίες σε όλα εκείνα τα θέματα που απασχολούν το κόμμα τους, προς τα έξω εμφανίζονται πάντα να υποστηρίζουν ότι όλα πάνε καλά για το κόμμα και το πόσο προς την σωστή κατεύθυνση είναι κάθε φορά οι αποφάσεις του. Η κυρία Καρακώστα ανήκει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον,

Αφορμή για την κουβέντα μας στάθηκε το σοφό, πρακτικό, σαφές, σχεδόν κρυστάλλινο βιβλίο του «Οδηγός συγγραφής» που κυκλοφόρησε πρόσφατα, πολύ πρόσφατα, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Στο μεταξύ τον είχα σε μεγάλη υπόληψη και ως συγγραφέα και ως επιμελητή. Με το καινούργιο βιβλίο, όμως, τον βρήκα και εξαιρετικά γενναιόδωρο. Όλα τα μυστικά της ανάγνωσης και της γραφής, η πολύχρονη και πολύκοπη [ξέρω, γλωσσοπλαστική της φακής] εμπειρία του βρίσκεται εκεί.