Προσωπικές

Προσωπικές (255)

lifo109Η διευθύντρια σπουδών στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μιλά στον Χρήστο Παρίδη για τα παιδικά χρόνια στον «χαμένο παράδεισο» του Μεταξουργείου, για «το παιδί της ελπίδας μετά την ήττα» που υπήρξε, τους σημαντικούς δασκάλους του θεάτρου που γνώρισε, την ηθοποιό που αδίκησε, τη δύσκολη περίοδο του MeToo και την τραυματική αποχώρηση του Γιώργου Λούκου.

Γεννήθηκα και πέρασα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στο Μεταξουργείο, μια γειτονιά συνυφασμένη με το θέατρο: Εθνικό, Περοκέ, Βέμπο και άλλα που δεν τα πρόλαβα, όπως του Σαμαρτζή και του Λαού, που λειτουργούσε πια ως κινηματογράφος.

lifo98Μίνα Καλογερά. Ο ηθοποιός Νίκος Κουρής μιλά ανοιχτά για τη ζωή με τον διαβήτη τύπου 1: διαγνώστηκε στα 13 του και έκτοτε ρυθμίζει την καθημερινότητά του. Εξηγεί τον τρόπο που ο διαβήτης τον έκανε να αντιμετωπίσει τη μοναξιά μιας διαδικασίας που τελικά είναι μια προσωπική αναμέτρηση.

Περιγράφει τις δύσκολες πρώτες δεκαετίες, όταν η ενημέρωση και τα διαθέσιμα μέσα ήταν περιορισμένα, τις διαφορετικές φάσεις που πέρασε: φόβο, άρνηση, θυμό, απελπισία και, τελικά, αποδοχή.

Ιδιαίτερα σημαντικό, κατά τη γνώμη του, είναι το ότι έμαθε πως δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα. Παρότι δηλώνει «control freak», λόγω του διαβήτη κατάλαβε πως υπάρχει πάντα ένας παράγοντας που βρίσκεται εκτός του απόλυτου ελέγχου του.

onemanΚώστας Μανιάτης. O Νίκος Καλογερόπουλος έφυγε από τη ζωή και εμείς θυμόμαστε τη συνέντευξη που έδωσε πριν μερικά χρόνια στο OneMan ο σπουδαίος ηθοποιός, μιλώντας για τη Λούφα και Παραλλαγή, το Ρεμπέτικο, τον κουμπάρο του Χρόνη Μίσσιο και το «όχι» στον Θόδωρο Αγγελόπουλο.  

Σε ηλικία 74 χρονών, έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο.

olia1Αυτό που μπορώ να σας πω εγώ είναι "Οι ταυτότητες σκλαβώνουν.

Από μικρή έχω μια αναρχική ψυχή"

Ότι δημιουργώ το κάνω με παιδικό τρόπο

Υπάρχουν φορές που μέσα μου μιλάει ένα παιδάκι 9 χρονών

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου ... ένα αλητάκι που

διεκδικούσε με "πριγκηπικούς" όρους

 

lifo44Ο νεαρός μουσικός από τις Σέρρες πέρασε πολλές απογοητεύσεις μέχρι να καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να κερδίσει την αγάπη του κόσμου.

Από τις κουζίνες, την πίστα του κρουαζιερόπλοιου και τη μουσική στον δρόμο μέχρι την Αυστρία και τώρα στη Eurovision, η πορεία ήταν μεγάλη και δύσκολη.

Ο Akylas αφηγείται τη ζωή του στη lifo

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, όπου είχα ωραία παιδικά χρόνια, με φίλους, παρέες, φουλ παιχνίδι στη γειτονιά – τα σχολικά μου χρόνια τα πέρασα έξω, στον δρόμο, όπως πολλά παιδιά της επαρχίας.

Αυτά θυμάμαι, γιατί μου αρέσει να κρατάω τις φωτεινές στιγμές της ζωής μου, τα σκοτεινά να τα αφήνω λίγο πίσω.

Από το δημοτικό είχα καταλάβει ότι μου αρέσει να χώνομαι σε θεατρικές παραστάσεις, να παίζω ρόλους και να «μπαίνω» σε άλλους χαρακτήρες. Πάντα συμμετείχα στις παραστάσεις του σχολείου. Ο πρώτος μου ρόλος ήταν ο Αϊ-Βασίλης στη Β' Δημοτικού.

lifo41Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Βελβεντό Κοζάνης, σ’ ένα αγροτικό περιβάλλον που δεν είχε σχέση με γράμματα και τέχνες.

Η μαμά μου ήταν μοδίστρα και αγρότισσα, ο μπαμπάς μου οδηγός σε φορτηγά και αγρότης. Είμαι, όπως πολλοί Έλληνες γιοι, γιος μιας μητέρας εμφατικά παρούσας κι ενός πατέρα που, λόγω δουλειάς και λόγω της συνήθους για τη χώρα μας αρσενικής ψυχικής συγκρότησης, ήταν λιγότερο παρών. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ανατράφηκα κυρίως με το περιβάλλον και τους συγγενείς της μαμάς μου.

Επιπλέον, οι πρώτου βαθμού συγγενείς από τη μεριά του μπαμπά μου είναι μετανάστες στην Αυστραλία κι έτσι οι επαφές με κείνη την πλευρά της οικογένειας σπάνιζαν. Επαφή υπήρχε με το σόι της μαμάς, γεμάτο γυναίκες –θείες, ξαδέρφες, τη γιαγιά μου πάνω απ’ όλα– κι επίσης με τις πελάτισσες της μαμάς μου.

lifo33

Από τα δημοτικά αρχεία της Ερμούπολης έως το Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο έγκριτος ιστορικός και βιογράφος του Καποδίστρια αφηγείται τη ζωή του στο Γιάννη Πανταζόπουλο.

Μεγαλωμένος στη φτώχεια, με αρβανίτικη καταγωγή, στα υπόγεια των τυπογραφείων και στα βραδινά σχολεία, έμαθε από νωρίς ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

Γεννήθηκα το 1944 στην Αθήνα, στα Κάτω Πετράλωνα, λίγους μόλις μήνες πριν από την αποχώρηση των Γερμανών.

Ήταν μία από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της πόλης τότε. Σήμερα, μόνο ορισμένες ελληνικές ταινίες μπορούν να δώσουν μια εικόνα τού τι σήμαινε να ζεις εκεί τα χρόνια εκείνα.

Ακόμη και το Ρουφ ήταν αλάνα. Εκεί όπου σήμερα υπάρχει κολυμβητήριο, εμείς παίζαμε ποδόσφαιρο.

lifo32Tο έργο "Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα" (1995), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου και σε μουσική σύνθεση του Γιώργου Κουμεντάκη, το οποίο παρουσιάζεται μετά από τριάντα χρόνια για πρώτη φορά με ζωντανή ορχήστρα και με μαέστρο τον Θεόδωρο Κουρεντζή, αποτελεί ένα προσωπικό μνημόσυνο για φίλους και τον κύκλο τους που χάθηκαν από το AIDS τη δεκαετία του 1990.

Σε αυτήν τη συνομιλία, ο Παπαϊωάννου εμβαθύνει στις προσωπικές διασυνδέσεις και στις αφανείς ιστορίες που διαμόρφωσαν το Ρέκβιεμ – στα θεμελιώδη στοιχεία της ηδονής, του θανάτου, του αποκλεισμού και του σώματος που καθορίζουν τη ζωή του ανθρώπου.

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2025 19:59

Όλια Λαζαρίδου: Δεν γερνά η ψυχή, παραμένει πάντα νέα

Επιλέγων ή Συντάκτης

oliaΤάσος Βρεττός. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις Ελληνίδων ηθοποιών με μια πορεία σπάνια και ένα απόσταγμα απόψεων και στάσεων ζωής εξαιρετικό σε μια εξομολόγηση μάθημα ζωής.

-Είμαι άνθρωπος που μου αρέσουν, αυτό που λέει ο Καβάφης, τα πράγματα τα αισθηματοποιημένα. Με την έννοια, δηλαδή, να υπάρχει χώρος στα πράγματα, να βάλεις τα δικά σου συναισθήματα μέσα. Να μην είναι καρποστάλ.

-Το μέρος που πήγαινα πολλά χρόνια, είναι η Νίσυρος. Είναι στην άλλη άκρη του κόσμου, επειδή δεν έχει αεροδρόμιο, μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν ένα μέρος όπου έφτανες τις τέσσερις το πρωί σε ένα καράβι, μετά από μια γλυκιά ταλαιπωρία νυχτερινή, έφτανες και έβλεπες αυτό το νησάκι το οποίο δεν το είχε αγγίξει καθόλου ο τουρισμός και ήταν πάρα πολύ αγαπητικό αυτό το αίσθημα που ένιωθα.

athensvoice1Στέφανος Τσιτσόπουλος. Η Ζωζώ Νταλμάς, ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο έρωτάς τους, ο Βασίλης Τσιτσάνης και η Ντερμπεντέρισσα 

Έζησα τα πάντα, έκανα τα πάντα, δεν είχα φραγμούς, ήμουν ελεύθερη. Μεγάλες λέξεις, μεγάλες πόζες, ξελιγώματα, ε; Αλλά ησυχάστε, δεν πρόκειται για τέτοιο πράγμα. Νομίζετε πως μια καλλιτέχνιδα της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, μποέμισσα από κούνια και αδιόρθωτα αναρχική που δεν μπορεί να ανεχθεί ρέγουλες, ετικέτες και δεσμούς σκλαβιάς, δεν έχει καμιά φιλοσοφική αρχή; Ε, λοιπόν εγώ έχω μία, πως η ζωή δεν έχει καμιά απολύτως αξία όταν δεν μοιάζει με ρομάντζο».

Σελίδα 1 από 19