Προσωπικές

Προσωπικές (255)

Στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου, επικεφαλής ήταν ο καθηγητής Κωνσταντίνος Τσουκαλάς*. Στις εκλογές στου Σεπτεμβρίου το ζήτησε ο ίδιος να μην είναι σε εκλόγιμη θέση. Πιστεύει ότι οι εκλογές ήταν μονόδρομος μετά την αποχώρηση των στελεχών της ΛΑ.Ε.

Νομίζω ότι σε όλους μας έχει προκύψει η επιθυμία να θέλουμε να βρισκόμαστε και να συζητάμε, να σχεδιάζουμε και να δουλεύουμε με κάποιους ανθρώπους που διαφωνούμε στα επί μέρους ή ακόμα και στα βασικά, παρά με κάποιους άλλους που ως και στο δια ταύτα συμφωνούμε. Στα πολιτικά θέματα θυμάμαι πως μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ο δεξιός πολιτευτής και υπουργός κ.Στέφανος Μάνος. Ή στα κινηματογραφικά, ο κριτικός κ. Βασίλης Ραφαηλίδης.

Σε κάποιες εποχές σου εμφανίζονται κάτι τύποι που στην αρχή γράφοντας κάνουν κλικ σ'εσένα που διαβάζεις βιβλία και αναζητάς το καινούργιο. Που το ψάχνεις για να εκφραστεί ό,τι τριγυρνάει μέσα σου βουβό και στα τυφλά. Αυτοί οι τύποι, άμα τη εμφανίσει τους, καταφέρνουν να σου δημιουργήσουν την εντύπωση πως κάτι δικό σου θα λυθεί. Περισσότερο το νιώθεις, διότι στην αρχή αυτούς τους τύπους δεν τους πολυκαταλαβαίνεις. Είναι στρυφνοί, είναι περίεργοι κι απόμακροι και δεν φαίνεται ευκρινώς από που έρχονται, που το πάνε, τι γυρεύουν και τι σου ζητάνε.

Μία διαφωτιστική συνέντευξη πάνω στον έρωτα στις μέρες μας, πάνω στις αιώνιες σχέσεις αντρών και γυναικών, στα στερεότυπα που κουβαλούν καθώς και στις νέες μάχες που δίνονται για τον μετασχηματισμό τους, για την υπέρβασή τους. Ο συνεντευξιαζόμενος είναι ο ψυχαναλυτής και συγγραφέας Ζακ Αλέν Μιλέρ* (Σατορού, Γαλλία, 1944) και λέει όσο πιο απλά μπορεί πράματα που λίγο ή πολύ τα έχουμε σκεφτεί όλοι. Όλοι; Ε, περίπου. Τέλος πάντων όλοι όσοι έχουμε ερωτευθεί, ή νομίζουμε και προσπαθήσαμε μετά να δούμε τον έρωτά μας και από μία απόσταση έχοντας αφαιρέσει τον εγωισμό. Απλά αυτά τα δικά μας τα διατυπώνει ο Μιλέρ γενικεύοντάς τα, δίχως όμως να χάνει το δένδρο. 

Aπό 18 έως 21 Ιουνίου 2015 πραγματοποιήθκε στην Κωνσταντινούπολη, στην περίφημη Θεολογική Σχολή Χάλκης, ένα σημαντικό διεθνές συνέδριο με τίτλο: «Καρκίνος στο τελικό στάδιο: η ανατριχίλα των συνόρων» (End of life in cancer: Across the borders).

Εδώ και 9 χρόνια, στο μικρό θέατρο "Κωσταράκος" στα Καμίνια, γίνεται το Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου Γυμνασίων και Λυκείων του ευρύτερου Πειραιά.
 
Εξ αιτίας των σχολικών εξετάσεων η διοργάνωση αρχίζει τον Μάιο και τελειώνει τέλος Ιουνίου (26/6).
 
Εκεί θα δεις άπειρες δημιουργικές εκφράσεις, καινούργια φυντάνια να ξεφυτρώνουν, κόσμο να παρακολουθεί, ένα οργασμό δουλειάς. Είναι εντυπωσιακό που τόσα πολλά σχολεία ανεβάζουν παραστάσεις.

Πριν, να πούμε τι εστί ΕΔΣΝΑ και το ρόλο που παίζει. Λοιπόν έχουμε και λέμε, ΕΔΣΝΑ: Ειδικός Διαβαθμικός Σύνδεσμος Νομού Αττικής

( εδώ ). Σκοπός του Συνδέσμου

είναι η προσωρινή αποθήκευση,

η επεξεργασία, η μεταφόρτωση,

η ανακύκλωση και η εν γένει αξιοποίηση

και διάθεση των στερεών αποβλήτων,

η λειτουργία σχετικών εγκαταστάσεων,

η κατασκευή μονάδων επεξεργασίας και αξιοποίησης,

καθώς και η αποκατάσταση υφισταμένων χώρων εναπόθεσης (ΧΑΔΑ)

εντός της χωρικής αρμοδιότητας της Περιφέρειας Αττικής.

Συμμετέχουν σ'αυτόν οι 66 δήμοι της Αττικής και η Περιφέρεια.

Συστάθηκε στο πνεύμα του Καλλικράτη με την με αρ.52546/16-12-2011

απόφαση του Υφυπουργού Εσωτερικών.

 

Ο ένας, Τζόνοθαν Φράνζεν, ήρθε μίλησε και απήλθε. Ο άλλος, Ρίτσαρντ Στάλμαν, Αμερικάνος κι αυτός, έρχεται για να μιλήσει. Και ο τρίτος, ο Μανόλης Κορρές, μένει εδώ δίπλα μας από πάντα, έστω και αν μας παρατηρεί από ψηλά.

Μιλάμε για τρεις συνεντευξιαζόμενους που έπεσαν πάνω μας, μας άρεσαν και έγραψαν εντός μας. Και μάλλον γι'αυτό μας άνοιξε η όρεξη για να στάξουμε στην πραγματικότητά μας, την ορατή και την αόρατη προπάντων, μια σταγόνα από τις καλές που νομίζουμε ότι διαθέτουμε στις αποσκευές μας. Ακόμα και αν χρειαστεί να δώσουμε ελευθέρας στον κακό μας εαυτό...

Όταν χαλαρώνω διαλογιζόμενος με τα μάτια κλειστά και τα φώτα σβηστά, πιστεύω ότι τα βλέπω όλα καθαρά, πεντακάθαρα και εις βάθος. Ευτυχώς που όταν συμβαίνει αυτό είμαι χαλαρός μέχρι αναισθησίας. Διαφορετικά θα με έπνιγε μια λύπη ανελέητη, απ'αυτές που παραλύουν. Όταν κοιμάμαι επίσης, δε βρίσκω δρόμο να διαβώ, σοκάκι να περάσω.

Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 14.1.15. Η Καρακώστα είναι γνώριμη από παλιά. Πάνω κάτω στους ίδιους δρόμους της αριστεράς πορευτήκαμε από το '75 και μετά. Αυτή στο Κερατσίνι, εγώ στη Δραπετσώνα. Αυτή αρχηγική και με μπόλικη πιστή στης αριστεράς τα τεριρέμ, εν αντιθέσει με μένα. Βρεθήκαμε πιο κοντά τα χρόνια από το 2001 έως το 2009, ως δραστήρια μέλη της Παμπειραϊκής Επιτροπής για την Ανάπλαση στη Δραπετσώνα.