Αλλά δεν είναι μόνο εξ αιτίας τους που ο κόμπος δε λύνεται. Αυτό έχει να κάνει και με τους δυο σας.  Εσύ, γιατί δεν έχεις καλλιεργήσει εκείνα τα απόμακρα μποστανάκια σου και δεν έχεις φτιάξει τα μονοπάτια για να τα επισκέπτεσαι και αυτοί που βρίσκονται σε φάση όπου ακόμα φτιάχνουν το αλφαβητάρι τους και συναρμολογούν το καρυοφύλλι τους.

Στα χρόνια που περνάνε δίχως να ρωτάνε τη δικιά σας μελαγχολία, οι τύποι που σιγά σιγά ολοκληρώνονται, γίνονται σχεδόν επώνυμοι, όμως αν έχουν δουλέψει με πάθος, όχι αναλώσιμοι. Ο λόγος τους αρχίζει να μετράει στη δημόσια ζωή ενός κάποιου κοινού που μαζεύεται γύρω τους λες και είναι πηγάδι και καμιά φορά και ποτάμι. Αλλά κι εσένα οι εμπειρίες σου σε βοηθούν ώστε οι προσλαμβάνουσες παραστάσεις σου να αποκτούν εύρος και βάθος. Τότε, αν συνεχίζεται να περπατάτε μαζί, πληθαίνουν οι στιγμές που ο δημόσιος λόγος τους και η δράση τους είναι σπόροι που πέφτουν σαν έτοιμοι από καιρό στο οργωμένο χωραφάκι σου. Και τότε είναι βέβαιο ότι οι καρποί θα είναι πλούσιοι και εύγευστοι.

Με λίγα λόγια, αυτοί οι τύποι, που έγινες σκιά τους για χρόνια και ζαμάνια, γιατί κάθε φορά κάτι σου έδιναν που το είχες ανάγκη, να, όπως φωνή στις αναζητήσεις σου και φως στα σκοτάδια σου και παρηγοριά στις πτώσεις σου και χείρα βοηθείας στις εφόδους σου στους ουρανούς, και τροφή υγιεινή για τη σκέψη σου, τότε να είσαι σίγουρος πως ακόμα και αν δεν φαίνονται, οι τύποι αυτοί ζουν και βασιλεύουν σ'αυτό που γίνεσαι, ακόμα και όταν έστω και όλοι από τους δρόμους σας χωρίζουν. Κι αυτό εξελίσσεται μόνο άμα συνεχίζεις να "γίνεσαι" κυνηγώντας κάποια από τις κορυφές σου.

Όταν μια μέρα από τις πολλές που κυκλοφορείς βαρύς στους δρόμους και αναρωτιέσαι για να ελαφρύνεις, πως τα κατάφερες και άντεξες και έφτασες μέχρι εδώ, όπως έφτασες, και πως θα συνεχίσεις, ένα είναι το σίγουρο για σένα τον ευγνώμων. Πολλά ευχαριστώ θα σου βγουν να μουρμουρίσεις σε φίλους και σε αγνώστους ανθρώπους, που κάποια στιγμή στη ζωή σου σου έδωσαν δωρεάν αυτό που είχες ανάγκη. Αλλά και πολλά ευχαριστώ θα ψιθυρίσεις και στους τύπους που ποτέ σου δεν τους συνάντησες, στους τύπους που με το λόγο τους και το έργο τους σε βοήθησαν να γίνεις αυτό που είσαι και κατάφερες έτσι να βγεις από λάκκους και να πάρεις ανάσες βαθιές.  

Κάπως έτσι διάβασες τον Παπαγιώργη, τον Ράμφο, και τον Βακαλόπουλο, τον Καραποστόλη, τον Ελεφάντη, τον και Τσαγκαρουσιάνο. Μα και άλλους ντόπιους και ξένους και είναι πολλά τα ευχαριστώ που τους έχεις πει κατά καιρούς από μέσα σου και από καρδίας. 

Σ'αυτήν τη δικιά σου dream team που την έφτιαξες με κόπους, εμφανίστηκε ένας νέος παίχτης, που θέτει σοβαρή υποψηφιότητα κάποτε να ενταχτεί κι αυτός στην ομάδα σου. Το όνομά του, Νίκος Καλαποθάκος. Τον πρωτοδιάβασες πριν μερικά χρόνια όταν σχεδόν τυχαία έπεσε τα χέρια σου το πρώτο του βιβλίο "Από το κομπολόι στο ρολόι". Μια εργασία όπου είχε στο κέντρο της το ρεμπέτικο. Όχι όμως την ιστορία του, τα βασικά του στοιχεία και τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών του. Αλλά την ουσία του. Ο Καλαποθάκος επιχείρησε να συνθέσει μια άποψη για τα αισθήματα και τους ψυχισμούς των ανθρώπων και των ομάδων που το δημιούργησαν, να κτίσει μια γνώμη για την προσπάθειά τους να τα βγάλουν πέρα ζώντας με θέρμη την παράδοσή τους μέσα σε μια πραγματικότητα που τους απέκλειε εξωθώντας τους στα άκρα. Να τα βγάλουν πέρα παλεύοντας να μην γίνουν γραφικοί και φολκλόρ. Δυνατό βιβλίο.

Το δεύτερο βιβλίο του, " Κλειδωμένα σώματα, κλειστοί χρόνοι, συνεχείς κόσμοι: Βασανιστήρια και θανατώσεις στην εικονομαχία", που κυκλοφόρησε το 2013, δεν το πήρες μυρωδιά. Τώρα έμαθες γι'αυτό, διαβάζοντας μία συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής στις 10.8.15 και τον αύριο μήνα θα το αγοράσεις.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί αυτή η συνέντευξη που την πήρε ο Αντώνης Παγκράτης, δημοσιεύτηκε με τον τίτλο "Ζούμε χωρίς σκοπό, αλλά "όλοι μαζί", και που συνοδεύεται και από το σχετικό βίντεο.